ანდრო ბუაჩიძე - წუ­ხი­ლი ლექ­სე­ბის გა­მო



ვა­ი­მე, რო­გორ გა­მი­უცხოვ­დით
ად­რე შეთხ­ზუ­ლო ჩე­მო ლექ­სე­ბო,
ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვი თქვენს თავს რომ მკარ­ნა­ხობ­და,
მთის კორ­ტო­ხებ­ზე უნ­და ვე­ძე­ბო.

და თქვენ თვი­თო­ნაც ზურ­გი მაქ­ცი­ეთ,
გა­ნა­თე­ბუ­ლი ელ­ნა­თუ­რე­ბით,
ელ­ნა­თუ­რე­ბი სხი­ვებს ის­როდ­ნენ,
რო­გორც ბა­დე­ებს მე­ბა­დუ­რე­ბი.

ვა­ი­მე, რო­გორ მე­უცხო­ე­ბით
და­ვიწყე­ბუ­ლო ჩე­მო ლექ­სე­ბო,
მე ყე­ლამ­დე ვარ სავ­სე ცხოვ­რე­ბით
და აღ­არც მინ­და სად­მე გე­ძე­ბოთ.

არ­ა­და, რო­გორ გწერ­დით კედ­ლებ­ზე
ხელ­მიბ­ჯე­ნი­ლი და მოწყე­ნი­ლი,
თით­ქოს კარ­ნა­ხით მე­წე­რე­ბო­და
უკ­ა­ნას­კ­ნე­ლი ღა­მის წე­რი­ლი.

ვა­ი­მე, რო­გორ გა­მი­უცხოვ­დით -
რო­გორც ტო­ვე­ბენ შვი­ლებს მშობ­ლე­ბი
ან მშობ­ლებს ტო­ვებს შვი­ლი უძ­ღე­ბი...
თან­და­თა­ნო­ბით ჩვენც დავ­შორ­დე­ბით.

სად არ ვი­ა­რე, ჩე­მო ლექ­სე­ბო,
სად არა მდევ­და ბე­დი მდე­ვა­რი,
შუ­ა­ღა­მი­სას ჩე­მო შემ­ს­წ­რე­ნო
და ჩემ­თან ერ­თად ღა­მის მთე­ვარ­ნო.

ვა­ი­მე, რო­გორ გა­გი­უცხოვ­დით,
სხვა ცხოვ­რე­ბა­ში მოვ­ხ­ვ­დი ვი­თომ­და,
არ­ა­და, ჩემს ჩრდილს თქვენ მი­უძღო­დით
და კვალ­ში გდევ­დით მეც ხომ თვი­თო­ნაც.

სად აღ­არ გწერ­დით - მთებ­ზე, ბო­ძებ­ზე,
ქა­რის ნაფ­ლეთ­ზე, რკი­ნის კა­ვებ­ზე,
ჯერ ხომ დაგ­კარ­გეთ, მე­რე მოგ­ძებ­ნეთ,
ვერ­მიგ­ნე­ბულ­საც ის­ევ და­ვე­ძებ.

თქვენც ასე რა­ტომ გა­მი­ნა­პი­რეთ,
რო­გორც უბ­ი­რი და­ნის მლე­სა­ვი,
ტყა­ვი გა­დამ­ძ­ვ­რა, ტყა­ვი ცხრა­პი­რი,
ვიდ­რე თქვენს სიტყ­ვებს ამ­ოვ­კემ­სავ­დი.

ვა­ი­მე, რო­გორ გა­მი­უცხოვ­დით,
რო­გორ მო­მე­დო მეც სა­რე­ვე­ლა,
მე­გუ­ლე­ბო­დით, ჩე­მო ლექ­სე­ბო
ჩე­მი­ვე ჯავ­რის უხ­მო მთრე­ვე­ლად.

ახ­ლა რა­ღა ვქნა, ალ­ბათ ერთ­მა­ნეთს
ათ­ას­ში ერთხელ თუ შე­ვეყ­რე­ბით,
და შე­მოდ­გო­მის ფარ­თო ფოთ­ლე­ბით
სავ­სეა ბაღ­ში გრძე­ლი მერ­ხე­ბი.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.