ჯანელიძე ნუნუ - Janelidze Nunu

 (ხმები: 1)


ლექსების კრებულიდან
ვითომ ჩემი სიღარიბე
ისეთი რა სავიზიტო ბარათია
სასუფევლისთვის;
ან მდიდარი რითი არის ჩემზე
ცოდვილი,
თუ მის სიმდიდრეს, როგორც მელა
ყურძენს,
შევნატრი, მეც,
სიხარბისგან ნეწყვმორეული;
თანაც, სიმდიდრე – სიღარიბეს
გულით ზომავს თუკი
უფალი.

* * *
კრებულიდან

ღადარში რომ კვერს შეახვევენ
შორს წასულისთვის,
ისე როგორ გადამინახე, ცაო,
ცეცხლისთვის;
ხელს მიხსნი თითქოს და
ფიცისგან მათავისუფლებ,
მაგრამ უფრო ტყვედ და მძევლად
მტოვებ სოფელში.
ღადარში რომ კვერს შეახვევენ
შორს წასულისთვის...

* * *
ერთმა ჩრდილმა უთხრა მეორეს:
მე უფრო დიდი ლერწმის
ჩრდილი ვარ
და უფრო მეტი წილი მაქვს
ქვეყნად.
... თუმც ერთნაირად ორივენი
გაქრნენ საღამოს...

* * *
ვვარცხნი ჩემს ფიქრებს,
ვწნავ და კუდს ვუსკვნი,
და ჩემს ფიქრებს ვათვინიერებ,
რომ არ აჰყვნენ ეშმაკებს და
მათი იერი არ მიიღონ
და მათი არ დაედოთ ფერი.
ვმწყემსავ ჩემს ფიქრებს,
გავაშენე ფიქრის სოფელი,
სადაც ავი ვერ დაიბუდებს.

* * *
გავბოროტდი და თავი შევიძულე
და გველის ძუას გამოვაბი სიტყვები
და ლექსთა სართულებს დავუხშე სარკმლები;
გავბოროტდი და ვეარაკები ცას
მიწით სავსე პირით,
ვარ ენაგასხეპილი,
გავბოროტდი.

* * *

ბევრი ცოცხლად მომიკვდა გულში,
მაგრამ მთლად რომ ვერ გავიმეტე,
ლექსის ჯვრები დავუსვი ფრთხილად,
მოვუნიშნე ადგილი მცირე
ჩემი გულის სასაფლაოზე.

* * *

თუ რამედ მიღირს ჩემი ფიქრის
თავისუფლება,
უნდა გავსუსო სული, უნდა ღრმად
ჩავისუნთქო,
და არვის, არვის დავესესხო
ჭიქა ჰაერსაც.
... თუ რამედ მიღირს ჩემი ფიქრის თავისუფლება...

***
ქვა მან მესროლოს,
ვინაც ჩემზე მართალი იყოს
და მერე მზერა
უსწოროს სიტყვას
...მე კი, გულს მიყრილ ქვებს
განძივით გავუფრთხილდები...

* * *
ერთი დღისათვის ვცხოვრობთ ყველანი,
ერთი ლამაზი გახსენებისთვის:
სიტყვაა ჩვენი სახნავ-სათესი
და ცოდვიანი სულის დასახსნელ
მოსავალს მთელი სიცოცხლე ველით.
ერთი დღისათვის ვცხოვრობთ ყველანი...

* * *
რადგან,
ცოდვა-მადლის ქვითა და კირით,
ვით მამულის ციხე-სიმაგრეს,
საკუთარ თავს აშენებდი მთელი სიცოცხლე
და შიგნიდან აგურივით წვავდი სულს შენსას,
ბევრს ვერაფერს დაგაყვედრის დიდად ვერავინ
და ქედმაღლურად ხელს ვერ წამოგკრავს.

ვაგროვებ ჩემი ფიქრის თავთავებს,
რომ ძნებად შევკრა,
მერე სიფრთხილით გამოვარიდო
წვიმას და ეკალს
მოსავალი ჩემი სულისა
და გულთან ახლოს საიმედოდ
დავაბინავო...
მერე კი, ალბათ, უფრო კარგად შევძლებ
სინანულს...

* * *
.... და დავინანე ყველა სიტყვა,
რაც კი მითქვამს
დაუფიქრებლად,
უგულოდ და გრძნობის გარეშე
და რაც შემეშალა,
ყველაფერი
ვინანე მწარედ;
ვინანე და ჩავაქსოვე
სინანულის სიმღერა
პწკარებს...
...და დავინანე ყველა სიტყვა,
რაც კი მითქვამს
დაუფიქრებლად...

* * *
სიტყვებით ვქსოვდი ჩემს
აბჯარ-ბექთარს,
მინდოდა, რაღაც ახალი
მეთქვა,
მაგრამ გადავყევ ჭირვეულ
სტრიქონს,
ქსოვისას თვალი გამექცა
თითქოს;
...ახლაც გაქცეულ თვალს – სტრიქონს
ვეძებ,
ფანცქალებს გული ჩახლართულ
ბედზე:
რამდენად შევძლებ,
რამდენად შევძლებ...

* * *
ცოტა იმედით და მეტი სევდით
ვოცნებობ დღეზე,
ჩემს ირგვლივ რომ
შეცვლის რაღაცას
და რაღაცით აჯობებს
ამ დღეს;
ჩემი სულის სარკმელს, დაგმანულს.
ცახცახით ვაღებ
და სასოებით ვიყურები წინ,
წარმტაცი სანახებისკენ...
და, ცოტა იმედით და მეტი სევდით,
ვოცნებობ დღეზე,
ჩემს ირგვლივ რომ
შეცვლის რაღაცას...

* * *
მე შენზე სევდაც ახლობელი კაცივით
მიყვარს,
ავადმყოფი დედის ხელივით;
შენთვის თვალებით მაქვს გამხელილი
ამ სევდის სიღრმე
და უსაზღვრო მშვენიერება,
ეს სევდა სხვაა, ის სხვა სევდას
არ შეერევა...
მე შენზე სევდაც ახლობელი კაცივით
მიყვარს,
ავადმყოფი დედის ხელივით...

* * *
ისეთი აღარავინ მეგულება,
უკან რომ მოვიხედო, მოვიძიო
და უკანასკნელი სიტყვა დავაბარო,
ისეთი აღარავინ მეგულება.
ამიტომ ვარ საკუთარ ხელებში
თავჩარგული
და საგონებელს მიცემული
და გამალებით მიცემს გული,
რადგან, ისეთი აღარავინ მეგულება,
უკან რომ მოვიხედო, მოვიძიო და
უკანასკნელი სიტყვა დავაბარო...

* * *
კი, მსურდა შენთვის
სამაგიერო გადამეხადა,
მაგრამ ვერ შევძელ,
გვერდი ვერაფრით ვერ აგიარე,
ვერ დაგემტერე
და როგორც ვერძი,
ვერ დავეტაკე რქებით
შენს ღიმილს...
... და ახლა ჩემში
ფიქრი საშენო,
როგორც მარცვალი
გამთბარი, ჰღვივის...

* * *
ვგრძნობ, როგორ ახალგაზრდავდება
ჩემი გული წლებთან ერთად,
როგორ ფერავს მას სიყვარული
და ცხოვრების გამოცდილება
და აცილებს ჟანგს თანდაყოლილს;
... მამამ ყოვლის იზრუნა ჩემზე,
ჩამახედა საკუთარ სულში
და მაპოვნინა მშვენიერი
ბაღი სიბრძნისა
და მის წიაღში შემალული
ახალგაზრდობა.

* * *
ზეცის კალთებზე ვერა, მაგრამ
ღვიის ტოტებზე მაინც გავაფენ
საშობაო წვიმებივით
ჯერაც თბილ პწკარებს
და ზანზალაკთა შორეულ წკარუნს
მივაყურადებ.

* * *
არც კი იყო ჩემი საქმე
ბნელის მორევა;
ბნელის მომრევი
მოვა მალე
და ფიქრს შორეულს
მოგვიახლოვებს;
არც კი იყო ჩემი საქმე
ბნელის დამხობა,
მე მხოლოდ წვერი წავუხამე
სიტყვას სახოვანს
და ბნელს, კვალხვეულს,
ნაპერწკლები გავაყრევინე...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.