ლაშარს მოვიდა თილისძე - ქართული ხალხური პოეზია



ლაშარს მოვიდა თილისძე,
გულდიდად დაჯდა ხარია,
შემოეხვივნენ ფშავლები,
როგორც ბატონსა ყმანია:
«შენ აქ არ მოგესვლებოდა,
დიდი ჰქენ ცოდვა-ბრალია,
დასწვი, დასდაგე ხოშარა,
ცამდის აუშვი ალია,
ხოშარას დიაც-ყმაწვილი
კალოდ გალეწე მკვდარია,
ნაკვეთაურის ციხესა
შენ შეხსენ რკინის კარია»...
«დაიცათ, შვილო ფშავლებო,
მალოცეთ თქვენი ჯვარია,
სამხვეწროდ მომიყვანავის
თეთრი ქორაი ხარია,
სამეშვლოდ მამიყვანავის
პირთირთველაი ცხვარია,
ეგ მაშინ გავარიგოდით,
რო შაშრებიან მთანია,
ვისი დასჭეხებს მაჟარი,
ვისი გაჰკვეთავს ხმალია...
ორწყალში შემოვაბრუნო,
ფშავლებო, თქვენი ცხვარია,
უკან მომდევდეთ ფეხდაფეხ,
მერმე დაჰკარგოთ კვალია,
მომყეფდეთ ყორნებულადა,
ტყვიას მოჰქონდეს ჩქამია...
უბის თავს დანათდებიან
თალისძის ცხენის ნალნია».
თილისძემ უთხრა მამასა...
თილისძემ უთხრა მამასა:
«მამავ, შავყაროთ ჯარიო,
ჩავიდეთ უკვენა ფშავსა,
ამოვირეკოთ ცხვარიო...»
«ვერ ჩავალთ უკვენა ფშავსა,
ეგეცა ჩვენნი არიო!»
«მაშ, ხოშარაში ჩავიდეთ,
ვარჩიოთ ქალი-რძალიო...»
«ვერც ჩავალთ ხოშარაშია,
ეგ არის ჩვენი მხარიო!»
«მაშ, მათურაში ჩავიდეთ,
მოკლედ ჩაუვლენ გზანიო,
გოგოლაურთას ჩავიდეთ,
ჩაკიბული ჰქონ გზანიო...»
«კიბურთ არ ჩაგვაცილებენ
ლომ-ხუზაურა ძმანიო!»
«მაშ, ციბაურთას ჩავიდეთ,
ვუმტვრიოთ ბეღლის კარიო!» _
ჩავიდეს ციბაურთასა,
უმტვრიეს ბეღლის კარიო,
პირ-და-პირაით გადმოჩნდეს
ლომ-ხუზაურა ძმანიო,
ესროლეს თილისძის კაცებს,
ბეღელს აკერეს მკვდარიო.
თილისძე გამაიპარა,
გადმაიარა მთანიო,
როცა თუშეთში მოვიდა,
გამოეგება რძალიო:
«მამამთილ, შვილი რა უყავ,
თინიბექ, ჩემი ქმარიო?»
«თინიბექ ფშავში გავწირე
სისხლისა ღვინით მთვრალიო...»
ქალი ციხეში შევიდა,
წელთით დაკეტა კარიო,
სანამ წელ შესრულდებოდა,
სამჯერ დაიჭრნა თმანიო.
მამამთილმ გამაუგზავნა
სამხვეწროდ თეთრი ხარიო:
«გთხოვ, გამოხვიდე, ლელაო,
ციხეში ნუღარ ხარიო»...
მამამთილს შემოუთვალა:
«წელზედ შამარტყი ხმალიო,
იქისაკ წამავალი ვარ,
მასწავლე ფშავის გზანიო...
ქმრის სისხლი თუ ვერ ვიძიო,
ლელაიმც ნუღარ ვარიო!»



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.