იოსება - ქართული ხალხური პოეზია



ხევში თქვეს იოსებაი,
ბუღა ბუბუნებს ხარიო;
ქალაქს დაშიშნა სომეხნი,
გუდამაყარს ქნა ძალიო;
ქმოსტ-როშკას გადაეჩვივა,
როგორც მარილზე ცხვარიო;
ჩამოჰყვა ცირცლოვანასა,
ჩამოივაკა გზანიო;
გამაუდგების ცხვრის მწყემსსა,
ვერ დაიჭირა ქალიო;
ქალმა ისრივა მანდილი,
არხოტს ჩაყარნა ხმანიო;
ვაჟებს, ციხისკარ ნასხდომთა,
მუხლებს შაუჯდა ქარიო;
სხვებს გამაასწრებს ყმაწვილი,
გამაიმეტა თავიო, _
მაჰყვება იოსებასა,
შუ არ ჩაუვათ ფარიო;
ჰკითხევდა იოსებაი:
«ყმაწვილო, ვისა ხარიო?»
«რას მკითხავ, იოსებაო, _
დამბრუნავ აღარ ვარიო!
დისწულ ვარ იონეურთი,
ბალახურისძე გვარიო;
წეღან რო ქალას მაზდევდი,
იმის საქმარე ვარიო...»
შამახკრა იოსებასა,
შამააწვინა მკვდარიო.
ბაღათერა ჯაბუშანური
კარკუჩით გამაემართა
ბაღათერაი დილითა,
დედის ძმათ გაჯავრებული
ქვა-რკინას ამტვრევს პირითა.
აივსნეს ქოთანის ბექნი
ქვემოციხლების მზირითა, _
გადმოეღობნეს ბაღათერს
დალესილები რკინითა...
ხმალს იქნევს ბაღათერაი
ხან ყუით, ხანაც პირითა,
ზოგი ჭრა, ზოგი დახოცა,
ზოგნიც წაუვლენ ჭირითა...
მარტუამ ბაღათერამა
მთა გარდიარა გმინვითა,
გადაუჩინდა დედასა
გაცინებულის პირითა,
გადაუშალა ქოჩორი
გადაპოხილი ტვინითა...
ბაღათერაის დედამა
თმანი დაიჭრნა ძირითა:
«ბიძამ არ მოგცა ჩაჩქანი,
აწ გაძღას შენი ჭირითა!»



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.