ჩანტლაძე შოთა - Chantladze Shota

 (ხმები: 0)



თოვლი და ქალაქი

(tovli da qalaqi)

ქალაქი იყო ჩვეულებრივი:
ქუჩებით, ადამიანებით, სახლებით,
რომლებიც ერთმანეთს დაცილებულნი იყვნენ საჭირო
დისტანციით.

ზამთრის დღე იდგა ქალაქში.
დღე იყო შეუმჩნეველი,
როგორც ტრამვაის გაჩერებასთან მდგარი ხის შემდეგ
მდგარი ხე.

არ იყო თოვლი.
არ იყო სიცივე.
არ იყო სითბოც.

ქალაქი იყო ისე ჩვეულებრივი,
რომ ვერ იფიქრებდი ქალაქზე ვერასგზით
უეცრად ქალაქში მოვიდა თოვლი...
ფიფქები იყო ძალიან ფართო.
ფიფქები იყო ძალიან ხშირი.
ფიფქებსა და ფიფქებს შორის აღარ იყო ადგილი
ფიფქებისათვის.

ფიფქები იყო ძალიან მძიმე,
სიმძიმის გამო ძლივს იძროდნენ ფიფქები,
დიდი ცდისა და ტანჯვის შემდეგ
აღწევდნენ ასფალტსა და სახლებს.
ასეთი იყო თოვლი...

თანდათან შეიცვალა ქალაქიც;
ქალაქი აღარ იყო ჩვეულებრივი:
ქალაქის ქუჩებმა მიიწიეს ერთმანეთთან.
ქალაქის ქუჩებმა დაჰგმეს საჭირო დისტანცია.
ქალაქის ქუჩები შეერთდნენ ერთ ქუჩად.
ქალაქში იყო ქუჩა ერთადერთი.

სახლებმა დაჰგმეს საჭირო დისტანცია.
მიუჩოჩდნენ ერთმანეთს და გადაიზარდნენ ერთმანეთში
და ქალაქში იყო სახლი ერთადერთი.
ადამიანებმაც დაჰგმეს საჭირო დისტანცია,
გადაიზარდნენ ერთმანეთში და გაერთიანდნენ ორ ადამიანად.

ქალაქში იყო ერთადერთი ქალი
და ქალაქში იყო ერთადერთი კაცი...
ქალაქში იყო ერთადერთი სახლი,
ქალაქში იყო ერთადერთი ქუჩა.
ეს ქუჩა შეიკუმშა, დაპატარავდა
და შეიპარა ამ სახლში იატაკად
და თან შეიტანა ამ სახლში
ერთადერთი ქალი და ერთადერთი კაცი.
ქალაქი გახდა ერთადერთი სახლი ორი ადამიანით.
ამ სახლში თოვდა;
ჭერიდან ეშვებოდა თოვლი იატაკზე.
ამ ოთახში თბილოდა სანეტაროდ.
ამ ოთახში იყო ორი ადამიანი.
და ამ ორ ადამიანს, ალბათ, უყვარდათ ერთმანეთი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.