მერაბ სალუქვაძე - ჩემი ბავშვობა

 (ხმები: 19)


ჩემი მონატრებული ბავშვობის დღიურებიდან

არდაბრუნების საგალობელს მღეროდა ჟამი...და გაყვითლებულ სამკუთხა ბარათს, ყოველ ძილისწინ გვიკითხავდა გადაღლილი დედა...
მამა სიზმრებში აღებდა კარებს, მოჰქონდა პური, ღიმილი, სითბო როგორც წესი, განსაცდელ წამთან შეგუებას გვაჩვევდა ყველას..
ჩვენს დაბალ ჭერქვეშ ასე იოლად არ მოსულა ორმოცდაათი...მხოლოდ სიზმრებში ყვავილობდა ბავშვობა ჩემი..
წავიდა დედ–მამა უეცრად და დაგვიტოვა სევდა, დარდი, მონატრება...
თუმცა დამრჩა ბავშვობა ჩემი მოგონებად ყვავილნარებში...
მახსოვს, როგორი სიხარულით ჩავირბენდი საღამოს პირას მომცრო ვიწრო წაქამულ ბილიკებთან და მთელი სულით და გულით, როგორ მივაცილებდი სიგარეტით ხელში აღრჩოლებული, გალაღებული, მატარებლის გასვლას რკინიგზის სადგურიდან გადაჭედილ ბაქანზე..
ვფიხზლობდი დიდხანს და მჯეროდა ჩამავალ მთვარის, მესმოდა ტოტზე შემორჩენილ ფოთოლთა დარდი, სამხრეთისკენ გადაფრენილ მერცხლების სევდა...
თურმე რა უსაშველო სიყვარული სცოდნია რწმენას..
ამ სილაღით შემყურეს ღაამით გადაღლილი მესიზმრებოდა დაღლილი ლანდი, რომელიც ხიდან დაცვენილ ფოთლებს აწყობდა წიგნში, მერე ხმადაბლა უკვდავებაზე ყვებოდა ზღაპარს..
ბევრი რამ მასწავლა ამ ცხოვრებამ, ბევრი ვიარე, ბევრი დროც ვთელე, მაგრამ როცა გადაღლილი, სევდიანი, ჩამოვჯექი ჩემს თავთან პირისპირ მაინც დიდი ვერაფერი გავარკვიე ამ ცხოვრებიდან...ერთს კი მივხვდდი მხოლოდ, რომ ძაან ბევრი დრო დამიკარგავს უქმად, ვფიქრობ რომ ალბათ დავაგვიანე ამ ცხოვრების გადაღლილი შიშით შეპყრობილი ჩემი ახალგაზრდობა..

დაწერილია 2013 წლის 7 მაისს ჩემს დაბადების დღეზე




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.