შემოქმედელი დავითი - Shemoqmedeli Daviti

წრე

ვზივართ მე და ჩემი ბიჭი
მდინარიდან დაბრუნებულნი
გადაჭრილ მორზე,
სოფლის სასაფლაოს გვერდით,
მყუდროებას მხოლოდ
კუტკალიების ხმა არღვევს.
ვზივართ ასე ერთმანეთის
პირისპირ...
მარადისობაში წამით დასიზმრებულები,
ერთი საწყისის
ორი საპირისპირო პოლუსი.
მე სიკვდილისაკენ ვიხრები,
ის სიცოცხლისკენ.
აქედან ასიოდე მეტრში
მამაჩემის საფლავია.
წუხელ მესიზმრა
ჩემი ბიჭის ღიმილი ჰქონდა...

შენ

არ დაადგა საშველი
შენს შეცნობას.
ღალატს რომ დააპირებდი
სიყვარულის ნოსტალგია შეგიპყრობდა,
და პირიქით.
ორი „მე“ ორი თუჯის სფეროა,
ერთი ერთ ჰემისფეროში რომ ურტყამს,
მეორე–მეორეში.
სახლიდან – სამსახურამდე და
სამსახურიდან ოჯახამდე,
მოვალეობის გრძელი თოკი
რამდენჯერაც ჩაგიბამს
იმდენჯერ ჩაგწყვეტია.
ერთ ხელს პირჯვრისსაწერად
რომ მომართავდი,
მეორე შენზე მომტერებულ
ახვრისთვის გინდოდა გელეწა.
დედის მუცლიდან მოყოლებული
ერთნი ხართ და,
ისე სხვადასხვა ენაზე ლაპარაკობთ,
როგორც სოლოლაკელი მეზობლის ბიჭი და
სოფელში ჩარჩენილი შენი
გურული მამიდა
კაცები მაშინ გეწვეოდნენ,
როცა ნაბახუსევზე სახაშეს
ნივრის გემო
აუღიტინდებოდათ კუჭში.
ხოლო ქალები,
სექსით შენთან
უსიყვარულობას, სიმარტოვესა და
ნევროტონულ სიმპტომებს მკურნალობდნენ.
ყველა, ვისთანაც სიყვარულის
ისტორია არ შედგა,
დაქალი გახდა.
გენდერული წონასწორება
დაირღვა და
ძალიან ხომ არ მოგიმრავლდნენ
მეგობარი ქალები?
რომელი უფრო შენ ხარ?
მეძავის სახლის კარს მთვრალი
ბარბაცით რომ შეაღებ, თუ
იოანე ნათლისმცემლის ხატის წინ
ცრემლებით მონანიე.
ცხოვრება კი, ერთი გრძელი მარათონია,
დაწყებული სამშობიაროდან დამთავრებული
სასაფლაომდე.
რაღა მაინცდამაინც
ბოლო წამს უნდა იგრძნო, რომ
სოკრატემ შეუძლებელი მოითხოვა..

პოეტი

ბწკარები ცრემლის მძივებად თოვდა,
რითმების მღვრიე ღარში დამფლავი,
ლექსი ზოგისთვის ძეგლი იყო და
ზოგისთვის საძმო მცირე საფლავი.

მე კი რა სნება ამიტყდა შარზე,
სიტყვებით ბლანდვას რომ ვერ ვეხსნები,
დიდბატონების ცრუ კარნავალზე
დავდივარ ჩემი დარდი ლექსებით.

სტრიქონის შუბი მეპყრა საომრად,
ფარას რომ ფარად იფარებს მწყემსი,
წყევლა იყო თუ უფლის დალოცვა,
სულში რომ ჩადნა პირველი ლექსი.

ჩამოისამხრეს ნისლებმა ახლო,
როცა ცას პირველ სტრიქონს ვპარავდი
და ლეგაქულა ლექსსამოსახლო
მეტაფორების მედგა კარავი.

ბავშვმაც ვიცოდი სისხლს რა ნდომია,
პარნასის კართან ფრთით ასატანი,
რომ პოეზიაც თურმე ომია,
დიდგორის დარად გადასატანი...

მეუღლისადმი

ვერ გიერთგულე, ვიყავ ჯალათი,
ვერ ვიგრძენ შენი ერთადერთობა,
მხრებზე მოსხმული ცოდვის ხალათით,
კართან ვდგავარ და ვითხოვ შენდობას.

ჯიუტ სიტყვასთან მერგო წაწლობა,
ნისლებთან ახლო ვისურვე ბინა,
ცასთან მუდმივი მქონდა ნათლობა,
უფლის დუმილი რომ მომესმინა.

მაგრამ მიწაზეც მედგა ხელადა,
ევას მწყურვალე ვნებით ნამული,
ფლირტ ქალებისგან შემრჩა სევდა და
გედებგაფრენილ ტბის სინანული.

ავგულ დღეებით ასე დაღდასმულს,
ქარებს კაბის ფულს რომ ესესხები,
ბარბაროს წლებით სხეულდაქანცულს,
სულს თუ გითბობენ ჩემი ლექსები.

ეს ოცი წელი, ოცი ბორკილი,
თუ ზეცის თაღზე ბუდე ოცნების,
სტრიქონში ჯვარცმა გქონდა მოსჯილი
და მოჩურულე ქარში ლოცვები.

ახლა რა დარჩა გზა საჯილდაო,
და პარნასისკენ დაძრული ლოდი,
ჩვენი თამუნა და ჩვენი დათო,
ჩვენი გვირილა და მუხის ტოტი...

ლისაბონის ამბავი
/ვიმ ვენდერსს/

დაგიბრუნდი,
ყველა დრო რომ მიილია
უდროობაში...
სიზმრის ფოთლებს დავიხურავ
და ვიცხოვრებ
სიზმრებს მიღმა თუ
სიზმრის გარეშე.
ზურგზე კამერა,
როგორც მესამე თვალი
საგულდაგულოდ მიიმაგრე,
იარე, სიმართლედაკარგულ ობიექტივს
სინათლე შეაჩვიე.
მარტო ნუ ივლი,
ჟაკ დერიდა და ერიხ ფრომიც თან იახლე
და ისიც, შენი ძმა - ფერნანდო პესოა.
იყველგანყოფე და იარაფრე,
კვარკი არა ხარ?!
ნუ დაყოვნდები,
საგნებიდან რომ
გაქცევა შესძლო.
ხეს რომ ხე ერქვას,
არა მაგიდა, აკვანი ან გილიოტინა.
წყალს კიდევ წყალი,
ცრემლი- არა,
მით უფრო- შარდი.
მთვარის შუქზე ლისაბონის
ლიმნისფერ ცას,
თუ შესძლებ დააგემოვნო,
ცოტა მომჟავო
გემოცა აქვს.

ჰო,ისიც... ნაცნობი უცნობი მინდვრები,
ეს შენ რომ დაწყევლე, სწორედ ის ეზოა,
ვაგონის ბორბლები,გზის პირას ტიტები,
ღამეში მთვარე და ფერნანდო პესოა..

დისადმი

ეზოს აკლია ჩვენი ბავშვობა,
განგების ნებით გადაკარგული...
ფიშტოდაცლილი ქორწილ-მაყრობა
და კრიმანჭული სხვენზე გაკრული .

თხმელებს ეხვევა დოლბანდი ბინდი
კანდელ- წანდილით ჩათავდა მარხვა,
და ჭლექიანი ნესტი ამინდი
სახსარში დაგხრავს, ვით ბოსტნის მახრა.

სამოსად შაშვის შავ მარმაშები
კედლის- კალენდრის დუმილ დარდები,
შემოსეული ყიზილბაშები,
ღობეს ახრჩობენ ეკალ ბარდები.

საფლავი…ბალახამოშლილობა,
გათვალულია ბედი ართვალით…
საკურთხ-ნაკურთხი დედა შვილობა
და დაკემსილი ღამე სათვალით.

სამი ნაბზარი, სამი ჭრილობა,
ეს გულიც სამი ცივსაფლავია,
ამ ვარამცრემლთAა შემოჭრილობას,
ამ სულთაგლეჯას, დაო, რა ჰქვია?!

სწუხან თელები დათალხულ ჩალმით,
ანწლებთან მწარედ ხარ მოწყენილი,
და წამიწერე თეთრ ნისლებს წალმით
მოსაკითხავი ჩემთვის წერილი.

ქარები შარა-სალახანები,
ბჟუჟის ჭალა რომ ჭილით მოფინეს,
ყელამდე იყო იმ წელს ყანები
მთელი ზამთარი რომ ვიმყოფინეთ.

ბაღში შავფერა შინდის სურნელი,
შვენობს უშურო შენი მადლია,
რატომ იცინის ნუში სულელი,
რამ წამოჩიტა ასე ადრიან.

დავბრუნდი დაო მე ბუმერანგი,
ამ ლექსს არ ვაცლი ჭრაქზე გაშრობას,
რომ ხსოვნის ნისლად თეთრი პერანგი
შემოვამშრალო შიშველ ბავშვობას.

დეკემბერი
ნუგზარ ბერაძეს

მტკივა და მტკივა ეს დეკემბერი,
ყულფივით მახრჩობს ჯვარცმული სივრცე,
და ისე მსახრავს უსახო ფერი,
ლამის გათელილ გალავნად ვიქცე.

თითქოს ვიღაცა მიძენს და მყიდის
ზამთარი უხმოდ მიიცვალება,
მე რომ მიყვარდა, ის ქალიც მიდის,
შვლისფეხება და ნუკრისთვალება.

დამტოვეთ გრძნეულ მითებთან მარტო,
ანგელოსების ფასკუნჯ თვალებთან,
რატომ მათრია ცხოვრებამ რატომ?
ჭოგრიტით რისთვის მითვალთვალებდა?

ვეცლები მიწას ოქროს ფონივით
სამოთხე ფერად ტოგას იზომებს,
უფლის ნაჩუქარ კენტ სტრიქონივით
არსობის პური გამოვიზოგე.

თითქოს ზედ შუბლთან ტყვია იწივლებს,
ქალივით მოთქვამს სიონთან ზარი,
და ფოთლებს, როგორც დამფრთხალ წიწილებს,
უგულოდ ფანტავს დეკემბრის ქარი.

ახლოა ზეცა, სველდება სახე,
ჯერ ნუ წამიყვანთ, ღრუბლებო ცაში,
ღამე კი კართან ისე ცახცახებს,
როგორც დაჭრილი ბეღურა ქარში…

დედი, გზირის მზერასავით

დედი, გზირის მზერასავით
გდევდა მუდამ ავი ბედი,
სოფლის ბოლოს, ალაგესთან
რა უმწეოდ დამიბერდი.
დედი, ჩვენი სახლის ზემო
ხაკისფერი ღრუბლებია,
შორს მიდიან სამუდამოდ
თუ ჩვენს ეზოს ბრუნდებიან.
მამაშენი სახსრის ტკივილს
ვერ უძლებსო, რა ხანია,
მწერდი, სულს რომ ვერ გაატან,
ისე შავი ზამთარია.
არაფერი აღარ შეგრჩა,
ჯავრი მხოლოდ ჯვარცმულ დღეში
და უძღები შვილის წერილს
ფსალმუნივით იღებ ხელში.

დღეები, როგორც მახრჩობელები

დღეები, როგორც მახრჩობელები,
როგორც გველები, სისინით დიან,
გამარჯვებული მიმზერს იუდა,
მე წაგებული ქართველი მქვია.

გულში სევდაა ბოღმად გაჩრილი,
ყველა ჭრილობა შემომრჩა ღია,
წარსულს შლიან და აწყმოს დაღავენ,
მე უსამშობლო ქართველი მქვია.

ქვეყანა შერჩათ საძიძგნად ძერებს,
ძმები ძმების სისხლს სიცილით ღვრიან,
ცხუმიც მომჭრეს და ხელიც მომკვეთეს,
მე გაყიდული ქართველი მქვია.

ჩაღამებული თბილისის ქუჩებს
ვუმზერ, ჩემ თვალწინ აწივლდა ტყვია,
ჩემს ცას ხვრეტენ და ჩემს მზეს მპარავენ,
მე განწირული ქართველი მქვია.

ცოდვის კალოა ახლა ქვეყანა,
ბოღმის და შურის, ტანჯვის და სევდის,
და მენანება ისე სამშობლო,
თითქოსდა საფლავს დავყურებ დედის...

ეს გზა, რომელიც ახლა დაიწყო

ეს გზა, რომელიც ახლა დაიწყო,
ეს გზა, არ ვიცი, საით მიმიყვანს,
ზის ჭორიკანა მარტივი ქალი,
თავის დიეტურ ლექსებს მიკითხავს.
და გამურული ყავის ფინჯნიდან
ცდილობს შეიცნოს დღე ხვალინდელი,
და გაბზარული გოდებს ფირფიტა
“და ლპება თოვლი შარშანწინდელი”.
არ უჩანს ბოლო ან დასაწყისი
ამ დაჩვარულ და ფუყე მოლოდინს,
და მეძავები ჰყიდიან ვნებებს
ქალაქის მღვრიე ქუჩის ბოლოში.
მანეკენებით ბუტაფორებით
და რობოტებით სავსე ქალაქში,
არა აქვს ფასი გვირილებს, ტიტებს,
ან უფლისწულებს ფერად ზღაპარში.
ვიღაც მანიშნებს – შენც დაიცალე
ხელზე გაყიდულ სკივრის განძივით
და, დღე ისე, ვით ძველი მევალე
ფეხდაფეხ დამდევს მშიერ ძაღლივით.


შეროზია გურამ - Sherozia Guram

ჩუმად ვიპარები


საათის წიკწიკი და ნიავი სარკმლებიდან,
შენი სუნთქვის რიტმებს გასდევს მსუბუქ ფონად,
ახლა მარტოობაც უხმოდ გამერიდა,
მასაც მოვაბეზრე თავი უთუოდ და...

ჩვენი სამოსელიც ითხოვს დანაპირებს,
ბოროტად გვიცქერის,
ყავისფერ სკამებიდან,
შენს თავს ბალიშიდან ფრთხილად გადავიღებ,
მკლავზე მოვითავსებ,
ქრება სანთლებიც და...

ახლა ძველებურად, ისევ გავუცხოვდით,
ახლა ფილტვებს ისევ ვავსებ ნიკოტინით...
ზეწარს შევატოვეთ წუთი ალუბლობის,
ახლა გამხმარ ფოთლებს ჩუმად მიმოვისვრით,

ანუ შემოდგომა გრძნობებს მოეძალათ,
სანამ დაზამთრებაც წყალს სვამს ჩაილურის,
გტოვებ ბრძოლის ველზე, მოპოვებულ ნადავლს,
წვეთიც აღარ რჩება ჩემში რაინდული.

უკვე ტრადიციად იქცა შუბლზე კოცნა,
ვეღარ აჟღერებენ სიმებს გიტარები...
უკვე მერამდენედ ვიცვამ უგულოდ და
ასე სამარცხვინოდ,
ჩუმად ვიპარები...

დღეს გაორების სადავეებს

დღეს გაორების სადავეებს ჩემკენ მოვზიდავ,
ხვალ ტკივილამდე მომბეზრდება თქვენი ატანა,
ზეგ შეიშლება ჩემში უტყვი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას!

როცა დრო მოვა, მომავალთან გაუნდობელი,
მე უკუვაგდებ გატაცებებს ცეცხლთან თამაშზე,
შენ - წვიმასავით სასტიკი და დაუნდობელი
მოხვალ ჩემთან და თვითმკვლელობას შემომთავაზებ...

ჩამჭიდებ ხელს და გადმოვხედავთ ცხოვრებას მტრულად,
მერე გავიძრობთ ხელთათმანებს, სახეში ვესვრით,
ცივსისხლიანი გადასერავს საფეთქლებს ლულა,
მოწამლავს კისრის არტერიებს ტყვიების გესლი...


შენ მოხვედი და თვითმკვლელობა შემომთავაზე,
უკუნეთამდე დაამძიმებს ღამეს ცოდვები,
სასწრაფოდ სულის ყველა ღია კარი ჩარაზე,
გვირაბის ბოლოს ნათელს ნუღარ დაველოდებით...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
და მაინც მჯერა სადავეებს ჩვენკენ მოვზიდავთ,
და რომ სიცოცხლის უსასრულოდ შევძლებთ ატანას,
რომ შეიშლება ჩვენში მშვიდი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას...

(თვით)მკვლელი ანგელოზი

დღეს გაორების სადავეებს ჩემკენ მოვზიდავ,
ხვალ ტკივილამდე მომბეზრდება თქვენი ატანა,
ზეგ შეიშლება ჩემში უტყვი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას!

როცა დრო მოვა, მომავალთან გაუნდობელი,
მე უკუვაგდებ გატაცებებს ცეცხლთან თამაშზე,
შენ - წვიმასავით სასტიკი და დაუნდობელი
მოხვალ ჩემთან და თვითმკვლელობას შემომთავაზებ...

ჩამჭიდებ ხელს და გადმოვხედავთ ცხოვრებას მტრულად,
მერე გავიძრობთ ხელთათმანებს, სახეში ვესვრით,
ცივსისხლიანი გადასერავს საფეთქლებს ლულა,
მოწამლავს კისრის არტერიებს ტყვიების გესლი...

შენ მოხვედი და თვითმკვლელობა შემომთავაზე,
უკუნეთამდე დაამძიმებს ღამეს ცოდვები,
სასწრაფოდ სულის ყველა ღია კარი ჩარაზე,
გვირაბის ბოლოს ნათელს ნუღარ დაველოდებით...
და მაინც მჯერა სადავეებს ჩვენკენ მოვზიდავთ,
და რომ სიცოცხლის უსასრულოდ შევძლებთ ატანას,
რომ შეიშლება ჩვენში მშვიდი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას...

ADIOS!

სუნთქვის ხმაც უკვე, საკუთარი, მიფრთხობს ოცნებებს
ვიღებ ყურსასმენს, ბოლო ხმაზე ვუწევ რადიოს.
სენტიმენტალურს თუმც ვერ ვიტან დამშვიდობებებს,
გულამომჯდარი ჩაგჩურჩულებ ყურში:
ADIOS!

მერე გავქრები, რომ არ მნახო ასეთი სუსტი,
მერე - მოვკვდები, ან უბრალოდ აღვდგები მკვდრეთით,
მერე...
მომხვდება ცხოვრებისგან შავთეთრი მუშტი,
ვიგრძნობ, რომ უკვე ახლოვდება კედლები თეთრი,

ანუ ვგიჟდები, ან უბრალოდ ვებრძვი გონებას,
ეს ნაირფერი ნოსტალგიაც გამიზნულია...
აღმოსავლური სუნი ასდის ყველა გოდებას
და მონატრებაც სიგიჟემდე აზიურია!

თვითმფრინავი კი – ჩვენით გამთბარ მიწას მოწყდება,
გადაიშლება თვალწინ ზეცის თვალსაწიერი,
ყველა აზიურ მოგონებას ცრემლით მორეცხავს
თქვენით უზომოდ მოხიბლული
კავკასიელი.

ვეღარ შეგიგრძენი, ღმერთო!

წლებმა დააჩოქა, ბნელეთს მიანება,
სევდამ გადარეცხა
ყველა იდილია,
უკვე გვიანია სულის ზიარება,
ყველა გაღიმებაც
ახლა ტკივილია.

ყველა მოლოდინი დროის მონობაა,
ფეხებით ნულისკენ მიათრევს ნაბიჯებს,
სათვალეს ვიხსნი და
ვტოვებ “ომობანას”,
შიშველი ცხოვრების ვერევი საგიჟეთს...

მინდა რეალიზმი ფეხით გადავსერო,
გზა შემომელია,
სავალი შენამდე...
შენ ჩვენს სისუსტეში, რწმენაში არსებობ,
მე კი – პრეტენზია
მაქვს ძლიერებაზე!..

ნათელ სხივებს მიღმა ბნელი უკუნეთი,
მიღმა ყველა რწმენის -
უმეცრება მეფობს,
შენ ხარ უიღბლოთა, მე კი ჩემი ღმერთი,
ვეღარ შეგიგრძენი,
მაპატიე, ღმერთო!..

მშვიდობით!

მიდიხარ,
ძველ კედლებს უტოვებ ბავშვობის ოცნებებს,
ყველა სასცენო კოსტიუმს ჩუქნი ძველ „მე“-ს და
უკვალოდ ირეცხავ უნიჭოდ წათხიპნილ მაკიაჟს.
ტოვებ სულს უმანკოს,
აწმყოსაც, წარსულსაც....
მხოლოდ მომავალი გაცვია...

მიდიხარ,
ერთი პატარა ჩემოდნით, -
რომელიც სავსეა ლამაზი,
მაგრამ აბეზარი მოგონებებით,
წარსული დალუქე, აწმყო კი თავისით იხსნება -
შემოდით!
იცვლება ყოველი, ამ დრომდე მარადი, უცვლელი,
ტკბები სიახლის მძაფრი და ნეტარი სურნელით.

გრძნობ, იბადები სულ ახლიდან,
ბნელი მუცლის უცხო ბინადარს
მზის შუქი გხიბლავს,
ვეღარ ითმენ,
სველი თითებით გაბედულად გადასწყვეტ ჭიპლარს!...
და არ გინდა დაბრუნება ისევ ბნელეთში,
რაკი უკვე ნახე სინათლე!
გული გერევა დედის რძეზე,
წრუპავ ტეკილას,
და უფილტრო სიგარეტსაც
მშვიდად აბოლებ....

შენ უკვე სხვა ხარ,
თითქოს დადნი, ჩამოგასხეს ახალ ყალიბში.
გაფრენილ ჩიტს მისტირის ბუდე...
აღარ გინდა დაბრუნება,
ჭიპლარი გაწყდა!
შენ კი დიდი ხარ იმისთვის, რომ
ბნელ მუცელში აღმოჩნდე ისევ,
და მეტისმეტად ჭკვიანი ხარ,
იმისთვის, რომ
უმეცრებას დაუწვე გვერდით!

სიახლის ნეტარ ნაკადებად მიექანება
თავისუფლება კაპილარებში,
სისხლში იცლება,
უცნობ მიწაზე დაეშვი...
ნეტა, რა იქნება?!
ფიქრობ და იწვი...
და მიმოცვლის
ყრუ რეაქციით
გრძნობ გულის ფეთქვას
ამოუცნობ, ახალი სიცოცხლის.

და მატარებლის დაორთქლილ მინაზე
გაკრული ხელით წერ:
მ შ ვ ი დ ო ბ ი თ....

ფატალურად!..

ბავშვობის ოცნებების ნანგრევებს მიმოვედე,
იმედიც ღრუბელივით ზეცაში გაფანტულა,
ველური დაჟინებით ხელს ვიღებ სიცოცხლეზე
დაწყებულს მოკრძალებით, ვასრულებ ფატალურად!

სიკვდილის და სიცოცხლის სევდიან გასაყარზე,
ხელს ვუქნევ განვლილ დღეებს, დასასრულს ვაღიარებ,
დამთბარი სტრიქონები უგულოდ გადავხაზე,
და თქვენი სიყვარულით, უზომოდ დავიღალე.

სიჩქარე მატულობს და მუხრუჭმაც დამივიწყა,
ზემფირას ისტერიკაც სარკეებს აზანზარებს,
სულ უფრო მონდომებით, გამირბის დედამიწა,
გაფრენილს სიკვდილისკენ, სიცოცხლის გასაყარზე...

და ისევ ხელაღებით მოვისვრი ჰოპოთეზებს,
წარსულიც კედლებს მიღმა, ღამეში გაფანტულა
ჰო, ასე დაჟინებით, ხელს ვიღებ სიცოცხლეზე,
იმედით დაწყებული, ვსრულდები ფატალურად...

შემოვიჭრები

შემოვიჭრები...
შიშველ ხელებით შემოვამტვრევ სულის კარიბჭეს,
ყველა ტანჯულ “მე”-ს სისხლით მოვნიშნავ,
მერე – გულგრილად გადავაბიჯებ.

შემოვიჭრები,
გადაჯაჭვული შეშლილ “მე”-სთან ჟინით სიახლის...
და ყველა სუსტ “მე”-ს სასიკვდილო, კუთვნილ განაჩენს,
პირში მივახლი!..

შემოვიჭრები,
დავლაშქრავ გულს და ყველა გრძნობას
ჩავრეცხავ არყით,
ხელს ჩამოვართმევ გამარჯვებულ სიამაყეს და
ცრემლებად ქცეულ ყველა სისუსტეს მის ფერხთით დავყრი

გადაახვიეთ,
უკვე გულს მირევს ეს უბადრუკი, თბილი ტიტრები,
ამბიციების ურიცხვი ჯარით,
ბედნიერების გადასარჩენად
შემოვიჭრები!...

ჩემი სამყარო

სიცოცხლე ყვითლად და მზე ლურჯად ანათებს,
სიგიჟემ სულ ყველა ნერვი ჩაითრია,
ყველა ემოცია დღეს გავასამართლე
და ეს დედამიწაც თქვენთვის დამითმია!

თქვენთვის უცნაური, ჩემთვის საყვარელი,
დღეს ჩემი სამყაროს კედლებს ვაფერადებ,
ხელებს ამოვავლებ ფერად აკვარელში,
წამის მეასედებს ვითვლი გაფრენამდე...

ჩემ კუთვნილ სამყაროს ვერვინ მოწვდება და
დროის ნაბიჯებიც გვერდით ჩაგვივლიან,
მასში სამეფოა ლამაზ ოცნებათა,
აქ ბედნიერებაც უფრო ადვილია...

ჰალუცინაცია მიწვდის ხელებს, მარჯვეს
და მეც გავმეფდები მათზე სანამ დროა,
სევდასთან ნერვულ ფსიქოზს გავამარჯვებ.
ჰო, ეს საგიჟეთი ჩემი სამყაროა...

ილოცე ჩემთვის!

ჩემი დაბნელდა, უკანასკნელად შევნატრი სხვის მზეს,
სულის სიღრმეში, ყველა ატომში - სისხლისფრად ბნელა...
სიზმარი? არა, ტკივილი ხომ არ ახლავს სიზმრებს!..
და სიმარტივით დასრულდება განვლილი ძნელად
სიცოცხლე...
გპატიობთ ყველას!...
დღეს დავღამდები, მერე - წარსულს დავათენდები,
თქვენთან დავტოვებ სხეულს, რწმენას – გამთბარს თითებით.
სამოთხისაკენ გადაიდო თურმე ფრენები,
გზას ამოუცნობს მივეთითები.
სასაცილოა,
ყოველთვის მძულდა “ჰეფი ენდები”.

შენ ჩემში რჩები, ახლა უფრო მძაფრი და მკვეთრი,
მეომრის გულიც შენთვის ფეთქავს ჭუჭყიანი ნაჭრების მიღმა...
თითქოს ზეციდან ჩამოუშვეს ბილიკი თეთრი,
დედამიწას კი სისხლისფერი სისველე ტკივა...
და პლიუს ერთი.
ლოცვა არ ვიცი ღმერთო,
გთხოვ,
ილოცე ჩემთვის!..


შველიძე ერეკლე - Shvelidze Erekle

ამბავი ერთ გოგოზე ორ ნაწილად


I ნაწილი
ის გოგო ბევრს სვამდა,
სანამ ერთხელაც, მთვრალმა,
აივნის მოაჯირზე შეხტომა არ გადაწყვიტა
სიგარეტის მოსაწევად
და მეორე სართულიდან ზღართანი არ გაადინა.
მას გაუკეთეს ტრეპანაცია
და ეხლა ის თავისი ოთახის სიმყუდროვეს ეთვისება
და ჯანმრთელი ცხოვრების წესით ტკბება.

II ნაწილი
გოგო, რომელმაც გადაიტანა ტრეპანაცია
და როგორც ამბობენ ხოლმე,
იოლად დაუძვრა სიკვდილს ხელთაგან,
სწუხს იმაზე, რომ თავის გადაპარსვა მოუხდა.

ცხოვრება მშვენიერია

ცხოვრება მშვენიერია,
მე კარგად ყოფნის ნიღაბს ვატარებ
და თვალს რომ მომკრავ,
შეამჩნიე ჩემი მონდომებული ოსტატობა სახის სილაღის.
ამ დროისთვის სარკის წინ უკვე ჩაბარებული მაქვს გამოცდა
საგანში: პირზე მოთამაშე ღიმილი.
ეს მე ვეცადე,
შენც რომ გადმოგდო ჩემი გაწაფულობა ტონუსში ყოფნის;
თუმცა მაქვს ხოლმე მეც ჩავარდნები
და ზოგჯერ ჩემი გამომეტყველება ვერ უძლებს ხოლმე
ხარვეზთა მოვანებას მოჩვენებითად რთული ყოფადობის აღმნუსხველ ეკრანზე,
ჩემს დაღვრემილ სახეზე
რომ მაწერია: თითქოს აქვეა სამყაროს აღსასრული,
თითქოს თვალწინ ატომურ ბომბს მიფეთქებენ
და აი მაშინ ვსაჭიროებ შენს დახმარებას,
მაშინ მჭირდება შენი ტყუილი
მოჩვენებითად ოპტიმისტური ტალღების გადმოცემის,
ჩემმა ანტენამ რომ დაიჭიროს ეგ გულითადი თვალთმაქცობა,
უნდა გამაბრიყვო და დაცემისგან მიხსნა
მძიმე წუთებში,
რომ დამიბრუნდეს ჩემი მონდომებული ოსტატობა
სახის სილაღის.

ჩემს ერთ მეგობარს

ჩემს ერთ მეგობარს,
მთიანი ალბიონისკენ რომ გაუწია გულმა
და თოვლიანი კურორტისკენ გახარებულმა გაუტია,
სადაც მავანნი, თხილამურებზე დგომით წუხილს იქარვებენ
და სიცოცხლის ხალისი ემატებათ,
გაუკვირდა,
ერთი კვირის შემდეგ დაბრუნებლს
და მზისგან ოდნავ სევდანარევად გარუჯულს
რომ ვუთხარით:
სახე გაქვს ნაინფარქტალის,
თუმცა შემდეგ სიცილმა შეიპყრო და მოგვიყვა
თუ დღეში ერთხელ, ამ სიმწრის ფულით ნაქირავები სახლიდან
როგორ გამოიძურწებოდნენ ხოლმე უჩუმრად,
თითქოს ეშინოდათ ზვავი არ ჩამოწვესო,
არყის საყიდლად
და ერთ კვირაში ოც ბოთლ არაყს
როგორ მოუღეს ბოლო.

სულ სხვანაირი თვალთახედვა აქვს ცხოვრებაზე

სულ სხვანაირი თვალთახედვა აქვს ცხოვრებაზე
ერთ ჩემს მეზობელ ლოთბაზარას.
ის განთიადს ასწრებს მონდომებაში
და დილის სუსხის დროს,
თუ გავედი შემთხვევით გარეთ, სარბენად,
რაც წელიწადში ერთხელ ან ორჯერ თუ ხდება,
ის მე არკასთან, უკვე გამტყვრალი,
ოპტიმისტური შეძახილებით მივსებს სულის სიცალიერეს
და არყის სუნით ისე მაბრუებს,
რომ ჯანმრთელი ცოხვრების დაწყებაზე
უმალვე ხელს ავიღებ ხოლმე.

მე დავაკვირდი

მე დავაკვირდი,
დღეს მეგობარმა ჩემმა,
რადგანაც "პახმელიამ" წალეკა,
დასაკლავი კრავის ხმით მომმართა,
ჩამეტარებინა ორი ისტორიის გაკვეთილი სკოლაში,
რომელშიც თვითონ განმწესდა მასწავლებლად
და რომელიც ორივემ ერთად დავამთავრეთ,
რომ აუცილებლად თითოეულ კლასში
აღმოჩნდება, უმეტესწილად სათვალეებით შემკული
და უცილობლად წინა მერხზე მჯდომი ბავშვი,
და უმეტესწილად კი გოგო,
ზეაღმტაცი გამომეტყველებით
და სახეზე მოფარფატე ღიმილით
მარჯვენა ხელს გამუდმებით ჭერს რომ ურახუნებს
და რომელმაც უთუოდ ყველაფერი იცის ზეპირად.

დაგვიანებულ კარიკატურას

დაგვიანებულ კარიკატურას,
ომნიბუსით მოარულ გულაღრძნილობას,
ადამიანთა ურთიერთგათქვეფის ლოგიკურ გარდასახვაში
უამინდობის ცისკიდეზე ზეაღმართულ შენს ეგზალტაციას
და ღამის ნათებას,
დედამიწის წელზე შემორტყმულ პროსპექტებს,
რომლებზეც ჭიანჭველებივით დავდივართ
და მოდუნებულ მზერას მიაპყრობ
დაგვიანებულ კარიკატურას შენი გათვითცნობიერებული კრიტიკით
საკუთარი თავისადმი,
როგორც ომნიბუსებში საერთო გულაღრძნილობის პიკს,
ადამიანთა ურთიერთდადაღვის ხელმისაწვდომობის გარდუვალობას
და ცად ატყორცნა გინდა
შენი სხეულის ვარსკვლავთა ურთიერთმიზიდულობასთან
საზიარებლად,
რომ გადააბიჯო საკუთარ ნერვებს,
რომლებიც დიდ პროსპექტებზე, როგორც ძაღლები,
ისე დარბიან
და მოულოდნელი დაღამებით გატანჯულები,
ელიან სულიერ სიმშვიდეს,
ურთიერთაღრევის გადამდები ვირუსისგან შელახულები
გაყმუიან, ცის კიდემდე და ელოდებიან ეგზალტაციას,
დაგვიანებულ კარიკატურას რომ გაექცნენ,
თვითგვემის.

ამ ჭიქიდან ამოიღე კოვზი

ამ ჭიქიდან ამოიღე კოვზი,
შეუმჩნევლად აიტკიცე კეფა,
ცხელი ჩაი გაიტანე ლოჯში,
და გარედან მოისმინე ყეფა.

ჩამოაძრე, ძუძუ დაუკოცნე,
შეუთვალე მის ფიქრს შენი ნდომა,
უცაბედად მერე დაიმორცხვე,
დაელოდე, თვითონ როდის მოვა;

ივარჯიშე, დილით ქენი ზნექი,
გაიტანე გაჭედილი დარდი,
სიამოვნებს მას ხმაური ჭექის,
მიუტანე თეთრი, სველი ვარდი,

დაუფინე, თეთრ ზეწრებზე დასვი,
ჩამოაძრე ტანსაცმელი ყველა,
ცოტა ხანი მისი ცქერით დატკბი,
მერე მიდი, ოღონდ ფრთხილად, ნელა

და რომ კოცნას მოამთავრებ პირველს,
უთრთოლდება მკრთალ კისერზე ხალი,
წამოჯდომას მასთან გვერდით გირჩევს,
ადექი და მერე ჩქარა წადი;

გადმოიღე კარადიდან ქუდი,
გადაიცვი საწვიმარი მანტო,
ღამე ნახე, შავი, ჯმუხი, მუქი,
უთხარი, რომ ისეირნებ მარტო.

ათოვდა ღამით ქალაქს

ათოვდა ღამით ქალაქს,
უყვარდათ ცქერა თოვლის,
და მეოცნებე დალაქს
გასთეთრებოდა კოპი;

თოვლით დაფარულ სახლებს
უნდოდათ ფეხის დაკვრა,
და გათეთრებულ დახლებს
ცაში აფრენა მაღლა;

გოგო კი იჯდა სკამზე,
ეპარებოდა თვალი,
და უყურებდა ფანჯრებს
თოვლივით თეთრი ქალი.

ნ.რ-ს

ნ.რ-ს
ჩემს ფანჯარასთან ღამეს რომ ათევს,
ეს არის ფიქრი შენზე და შენი,
რომელიც ღამით მე მინთებს სანთლებს
და მათ ბჟუტვაში უკვალოდ ვქრები.

მე როცა ვქრები, აქ რჩება რამე
და აღებს კარებს ცხოვრება თვითონ,
ბნელი ედებათ ჩარღვეულ ხრამებს
და ქალაქს ტოვებს ჩვეული სითბო

და წეწავს ქარი არეულ ნაღველს,
გულში ჩაღვრილს და შიგ დაბუდებულს,
როდესაც ღამე თავის თეთრ მკლავებს
ნიავს გაატანს სადღაც უნებურს

და ამ ჩემს სანთლებს, როგორც შენს თვალებს,
ძალა ერთმევა თითქოს ნათების,
მე მათი შუქი გარშემო მავლებს
ზოლს, სავსე როა შენზე განცდებით;

როცა ვერ გაწვდენ ხმას და ვიღლები,
სუსტად ბჟუტავენ ისევ სანთლები,
ღამეს შეხსნილი აქვს ის ღილები,
მე ჩემს სინანულს რითაც ვაცმევდი.

როგორ მიყვარდა

როგორ მიყვარდა, როცა ვიწექი
ფიცრულ ლოგინზე, სადღაც სოფელში,
შემოპარული ქარი ჩირგვებში
და დაბზარული, სველი დოქები.

იქ, მაგიდაზე შავი მურაბა,
დაფეთებული ძაღლები გარეთ,
კატა კუთხეში თვალებს ხუჭავდა
და გორდებოდა ოთახში მთვარე.

მე თავი მედო ძველ მაცივართან,
მატარებლების ვუსმენდი ხმაურს
და შორს წასული მატარებლები,
გრძნობებს ტოვებდნენ ხოლმე უცნაურს.

როცა მე და შენ ოთახში ვრჩებით

როცა მე და შენ ოთახში ვრჩებით
და ამ ოთახში სიჩუმე სუფევს,
ჩვენ ვიცით, მაგრამ ვერაფრით ვხვდებით,
როგორ მიჰყვება შრიალი ქუჩებს;

ან კიდევ, როგორ მოხდა, რომ ასე
შევრჩით ერთმანეთს, სულ მარტოები,
მივდივართ და სხვას ვერავის ვამჩნევთ,
საკუთარ ჩრდილებს რომ ვუტოლდებით.

იქნებ ამ ყოფნას ჩვენსას აქვს აზრი,
რასაც ვერასდროს ჩვენ ვერ მივხვდებით,
ჩიტის ჩრდილივით, თავზე რომ გვაზის,
არ ვიცით, მაგრამ მაინც მივყვებით.

როცა მე და შენ ვრჩებით და დუმილს
აღარ გაურბის არც ერთი წუთი,
და დუმს ოთახი, როგორც ფარდული
უკაცრიელი და გაჭვარტლული;

როცა მე და შენ ვტოვებთ ამ ოთახს
და ორივენი სადღაც გავდივართ,
და ერთმანეთის დუმილი გვთოკავს,
გამოსარკვევად ამ სიმართლიდან,

ვხვდებით, რომ არის ჩვენ შორის რაღაც
მნიშვნელოვანი, ვიდრე სიტყვები,
რასაც ჩვენ მერე გავიგებთ სადღაც,
როცა ამქვეყნად აღარ ვიქნებით.

როცა ცხოვრება ასე გეცლება

როცა ცხოვრება ასე გეცლება
შენ ხელებიდან, როგორც ნიავი,
როცა დარჩენილს გულში სინანულს
უყვარს ჰაერში ფრთხილი შრიალი;

ხედავ, გრძელდება ასე წყვეტილად
ფიქრი და ფანტავს სულ უნებურად,
რაც გიხაროდა, ან რაც გეწყინა
და გული ფეთქავს, როგორც ბეღურა;

როცა შენც ლღვები და ითენთები,
ნელა მიჰყვები საკუთარ ფიქრებს,
როცა ირღვევა ყველა კედელი
და შენ ვერ ასწრებ, ცხოვრება გისწრებს;

და რომ ყველაფერს ჯანღი ედება
და ყველაფერი ჯანღში მიცურავს,
როცა ხელიდან ასე გეცლება
დრო და დაგტოვებს ხოლმე ბითურად;
როცა არ იცი, როცა არ გჯერა,
თავისით მოდის მაინც სიკვდილი,
რომ ვერ მიხვდები, როგორ გაჯერდა
ცა შენი ოხვრით, შენი სიცილით;

როგორ გაცოცხლდა ეს გაზაფხულიც,
როგორ აფრინდნენ ცაში გვრიტები,
შენ კი თვალებზე ლიბრგადაკრული
სულ უნებურად სხვაგან იქნები.

ქარში გაწეწე ბევრი იმედი

ქარში გაწეწე ბევრი იმედი,
წუთი შემდეგი არის წარსული,
რა უნიათოდ აცემინებდა
დღე ასე მშვიდი და ხანდაზმული.

წუთი, რომელიც კარგავს სამიზნეს,
სხვა სამყაროში უნდა გასხლტომა,
აქ შუქი წვება ღია კარისკენ,
შენ არაფერი გრჩება სახსოვრად.

დღე ითენთება და მკვეთრი სხივით
გზა იხაზება და ისერება,
შემდეგ სიჩუმე დგება ხანგრძლივი,
რომ დაიფინონ ცივმა სერებმა;

და ასე ჩქამიც ბალახში იხმობს
უკვე მომხდარს და ჯერაც მოსახდენს,
საღამოვდება და კარგავს სითბოს
ეს დღეც წარმავალ ფიქრში მცონარე.

ღამემ გადამატარა

ღამემ გადამატარა, დამსვა მავთულხლართებზე,
აღარ ვიცი სადა ვარ, არ ვიცი რას დავეძებ.
ახლა ისე ბნელა და ისე ჩუმი ღამეა,
ამ სიჩუმით, ვგრძნობ, გული ისევ დაინამება.
არც სიზმრები მოდიან, ძილიც არ გეკარება,
აღარც თვლემა გერევა, აღარ გიპყრობს მთქნარება.
ქალაქში კი დაძრწიან მანქანები ხმაურით,
სულშიც ბნელი ღამეა და ყრუ აურზაური.
ლამპიონებს მოედე ამ უხეში ფიქრებით,
ახლა ისე მარტო ხარ, არსად არ გაიშვები;
ან ქუჩაში რა გინდა, უნდა სახლს მიაშურო,
ოცნებებს და იმედებს სისხლი კარგად გაუშრო.
ახლა ისევ ღამეა, უცნაური ხმაური,
უცნაური სიჩუმე, ჩუმი აურზაური.

შეიშმუშნა და თავი ჩახარა

შეიშმუშნა და თავი ჩახარა,
თითქოს სიმძიმე დააწვა თავზე,
ამბობდა: იცი? როგორ დამღალა
და საშინელი ნაღველი მავსებს.

რატომღაც მარტო შენ გეუბნები,
შენ შეგიძლია მხოლოდ შენახვა,
ეს უსიცოცხლო გარეუბნები
დაღლილ სხეულზე თითქოს შემახმა.

მეუბნებოდა და ქვითინებდა
და თან თვალებში ზღვა ედგა ცრემლის,
მე კი მტკიოდა და შიგ ხრტილებთან
რაღაც სიმწარის მედო ნამქერი.

რა უნდა მეთქვა, რა უნდა მექნა,
ვიდექი, როგორც გრძელი კორპუსი,
რაღაცა ჩამწყდა სხეულში ერთხმად
და უცაბედად გავხმი, მოვხუცი.

შენ ისევ ხედავ შენი ფანჯრიდან

შენ ისევ ხედავ შენი ფანჯრიდან
პატარა კვირტებს და ვაზის ფოთლებს,
თუ სიხარულით როგორ ჩაბჟირდა
ჩიტი, რომელიც ჩამოჯდა ტოტზე.

შენ ისევ ხედავ ჩამოხრილ მტევანს
და ჩამოწოლილ ჩრდილს აივანზე,
როცა ოთახში, საწოლზე წევხარ,
ამ ცარიელი ფიქრებით სავსე.

და შენში გადის, როგორც მდინარე,
დრო ასე მშვიდად და ასე ზანტად,
თითქოს თვალებზე ხელებს იფარებ,
რომ აირეკლონ ხელებმა განცდა.

რომ გამთლიანდეს შენი ტკივილი
და მსუბუქ სუნთქვად და შვებად იქცეს
და ჩამომჯდარი ტოტზე ჩიტივით
სულ უნებურად გაფრინდეს ცისკენ,
რომ დარჩეს მიწა და მიწის მტვერი
და შენი სახლი, ფანჯარა, ვაზი
გამოჩნდეს ციდან, როგორც ეს მწერი,
ვაზის ამ მწვანე ფოთოლს რომ აზის.

შენ ისევ ხედავ ამ დახრილ ტოტებს,
ამ გულდათუთქულ ფოთლებს და მტევნებს,
შემოდგომობით სულ ასე ცოცხლებს
და უცაბედად გამქრალებს შემდეგ.

შენს თვალებიდან ვხედავდი ქალაქს.

შენს თვალებიდან ვხედავდი ქალაქს
და შენი ცრემლით ვტიროდი ხოლმე,
ვხედავდი როგორ ეფინა ზამთარს
მოწყენილობა გაცრეცილ თოვლზე.

მიმოდიოდნენ და ჩვენც გვხედავდნენ
და ჩვენს მიმართაც რაღაცას გრძნობდნენ
და სიყვარულით სავსე ყელამდე
გრძელი ქუჩები ჩვენთან მორბოდნენ.

მე კი ვიდექი და შენ გხედავდი,
მე დავინახე შენს თვალებიდან
და ამიტომაც ასე ვღელავდი
დაძინებამდე და ჩამეძინა.

ჩრდილი წვებოდა

ჩრდილი წვებოდა ქალაქზე ნელა,
ეფინებოდა ქუჩებს და სახლებს,
თითქოს პატარა უთვალავ თვლებად
დაშრიალებდნენ ფოთლები ცაზე.

გვიან დგებოდა ყოველთვის იგი,
ასეთ ამინდში ხედავდა სითბოს
და პროსპექტები, ხეების რიგი,
მასთან საუბარს ითხოვდნენ თითქოს.

ძველ ჩაიდანზე დარჩენილ ლაქას

ძველ ჩაიდანზე დარჩენილ ლაქას
ჩრდილი ეხება უჩინარ თითით
და ჩვენც წავიდეთ იქაც და აქაც,
წელში იხრება ხეების მწკრივი.

ყინულის ლოლოს წვეთები ცვივა,
ირხევა ველი, მზის გულზე მწოლი,
ჩვენც გამოვიდეთ უცნაურ წრიდან,
გაზაფხულობით გადნება თოვლი.

ოთახში ჩრდილი მიჰყვება კედელს,
იატაკზე წევს დაღლილი მტვერი,
ჩვენც დაველოდოთ უცნაურ შედეგს,
ოთახის ჰაერს ისუნთქავს ჭერი.

მარი

ახლა როცა ამ სტრიქონს ვწერ, მარი,
ღამე არის წყნარი, უჩუმარი,
არც ნიავი არ ირწევა ნელი,
არც ოცნების არ არიან ფრთები.
ახლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, ვხვდები,
რომ ვერაფრით დამავიწყდი, მარი,
არეული ჩემში ბნელი გზები
და საღამო, უჩუმარი, მკრთალი.
ახლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, არი
ღამის სამი, სიგარეტი, ჩაი,
ოდნავ ღიად დარჩენილი კარი
და ფანჯრებზე სისველე და ცვარი.
ახლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, ვიცი
ტყუილია, სიცრუეა მტკნარი,
სიყვარული, გამდინარე წყალი,
მარტო ღამე არ ქრის ქარი, მარი.


ბაგრატ შინკუბა – Bagrat Shinkuba

ბაგრატ შინკუბა – Баграҭ Уасыл-иҧа Шьынқәба – Bagrat Shinkuba (1917 – 2004)


შიოლაშვილი ირმა - Shiolashvili Irma

ვინ შემიბრალებს

ვინ შემიბრალებს უცხო მიწაზე
ბეღურასავით მცივანს და ამტანს,
მე გულს ავყევი და ახლა სიტყვებს
შენს მშრალ კალთაზე ხმაურით ვფანტავ
და თრთის კედლები, რომელშიც ასე
მოჩვენებითი სიმშვიდით ვცხოვრობ
და მხოლოდ შენი სიცილი მავსებს
ამ გადაღლილი საღამოს ბოლოს.

იმ სურვილებით უნდა გავქვავდე

იმ სურვილებით უნდა გავქვავდე
ხეს რომ დაადნა წვიმის წვეთებად,
ყველას წვიმების მადლი გფარავდეთ
მე... ჩემი მადლიც მეიმედება.

და გდარდობთ. თუმცა შეშლილი მარტი
როცა ტკივილებს აცლის მზეტიალს,
მე გამოვდივარ სახლიდან მარტო
და დაღლილ ცრემლში ვიწყებ ხეტიალს.

1994 წ.

ის ამბობს...

ის ამბობს: უცნაურია, სად ისწავლე
უნიღბო სახეებზე ამგვარი მსჯელობა.
ეს ევროპის შუაგულია,
სიყალბით დაღვარჭლული
და ადამიანებს გონება
ფერების შერჩევისკენ აქვთ მომართული,
რომ აკრულ ნიღბებზე
მომცინარი მზეები აიხატონ,
ან ფერადი ვარსკვლავების ყალბი ნათება.
შენ კი რამდენად გულუბრყვილოდ
ჩდილობ ხოლმე
ამტკიცო რაღაც სიკვდილიდან წამოყოლილი.

მე, რა თქმა უნდა

მე, რა თქმა უნდა, მთავარს ვმალავდი...
და, თუმცა, ნაბიჯს დგამდი გაბედულს,
სიყვარულს როგორ მოიპარავდი
ჩემს სულში შვიდი ბეჭდით დაბეჭდულს.
ღამეს ართობდა მთვარის ბალადა,
თუ... ნაგროვები ტკივილი პეშვით;
ან ღამეს როგორ მოიპარავდი
ჩემი სიზმრებით ბოლომდე შეშლილს.
ტკივილი იყო... და, რა თქმა უნდა,
მე ტკივილს მთელი გულით ვმალავდი,
შენ კი... შენ მიწის მტვრიდან მოხვედი
და ტკივილს როგორ მოიპარავდი.

1996 წ.

ზამთრის სიმღერა

ჩემს შვილს-ძალიან ლამაზს და ნათელს
უყვარს ფანჯრებზე ცხვირის მიდება,
ზამთარი-ღამეს თეთრად რომ ათევს,
ბედნიერებას სადად მპირდება,
ჩემი პატარის თვალის გუგებში
მოჩანს სინათლის ფართო თვალები
და, ყოფის მტვერი რომ შემაწუხებს,
ვიცი, ამ თვალებს შევეფარები.

კითხვა

საიდან, საიდან დაიწყო რაღაცა...
მე ახლა მარტო ვარ და თრთოლვით ვივსები,
მიწის მდუმარება უსახოდ ბარბაცებს
და ყველა, და ყველა ბრმად მეთავისებით.
ბრმად... ჩემი მიწიდან იწყება ბავშვობა,
ჩემია, ვიბნევი და მაინც ვმთლიანობ,
იცდიან, დარდობენ და ცრემლებს აშრობენ
რომ თქვენი სინედლე შეიგრძნონ, იანო,
რომ თქვენი ცრემლიდან დაიწყონ ბარბაცი
ხეებმა, რომელნიც სიმაღლით ძალობენ...
როგორ შევიშალეთ, როდესაც გაგვძარცვეს
სინათლედ მოსული მზის ნიაღვარებით,
როდესაც გაგვძარცვეს და ყველა წერტილში
ჩაგვტოვეს დუმილად და მარადისობად,
მე ქვების სურნელიც რაღაცად მენიშნა
და ქვა შევიყვარე შიშველი ღირსებით
და ყველა იმედი საფლავთან დამებნა...
რა მერე, თუ გული ლოდინით ხმიანობს,
მე ალბათ იმიტომ მოვედი ამქვეყნად
რომ თქვენი სინედლე შემეგრძნო, იანო.

ნოსტალგია

დღეს ნახევრად ვარ შენი ნაწილი.
ჩემი ქართული სისხლი და
ლექსით გათანგული პოეტის ბაგე
ჯიუტად გარბის შენი ღამიდან
და კოშკებს თავის მიწაზე აგებს.
თუ მიუხვდები იდუმალ სევდას
ძვირფასი ცოლის ბაგეს და თითებს
და მზერას ღამის ფსკერზე რომ ხედავ
და ამ მზერაში ჩამსხვრეულ მითებს
თუ იგრძნობს შენი ამაყი სისხლი
სხვა მითებით და ზღაპრებით სავსე...
დაფარულია ეს ღამე ნისლით
და წვიმა დასდის ლოდებს და ხავსებს.

მე მღვრიე მზერით გავრბივარ შენგან
და ხელი მთვარის სხივად გაწვდილი
სხეულში წარსულ ტკივილებს ნერგავს...
დღეს ნახევრად ვარ შენი ნაწილი.

ორი სიტყვა ცრემლზე და პოეტზე

მე ვარ ცრემლი, რომელიც
მეგობრებმა მიატოვეს
იმიტომ, რომ ბავშვობა ვერ დატოვა.
ვიცი, მზარდია ინტერესი,
როცა ცხოვრებაზე მსჯელობენ პოეტები;
მე მიყვარს პოეტები,
რომელნიც ბავშვობას ვერ ტოვებენ
და რჩებიან ცხოვრებაში
აუხსნელ განტოლებად.
მე მიყვარს ყვავილებიც,
რომლებიც პოეტებს ეჭირათ ოდესღაც,
მერე კი ქუჩაში ვიღაცას აჩუქეს,
რადგან არ შეეძლოთ,
აღტაცება არ გაებნიათ და
არ შეეკრთოთ მიწიერები
და ხელები... პოეტის ხელები
მთვარეაკრული და გაცრეცილი,
მარჯვენა შუათითი აქერცლილი
(მთვარის სიზმრებისგან)
მიყვარს, დამიჯერეთ!
სიზმარი დილამ გამიჩერა,
როდესაც ჩემი დაჭორფლილი მარტოობიდან
ამოშალეს მზის აღტაცება
და განმეორდა რაღაც მარადი...
ბავშვობას მუდამ სიზმრებს ვპარავდი
რომ არ გავეძევებინე თავის სამფლობელოდან,
ყელზე ბავშვობის სიზმრებმოხვეული,
თმებზე ვარსკვლავებით,
ხელში საკრავით, რომელიც
იასამნის ჩურჩულს გამოსცემდა
ვდარაჯობდი გულუბრყვილობას
და ცხოვრებაში ვბრუნდებოდი
ჭრელი პირობით
რომ არასოდეს შევმტვერავდი
შემოქმედის დიდ მარტოობას,
არ უარვყოფდი მარადიულ შინაგან გვემას...
და დღეს, გაზრდილმა მეგობრებმა
უხმოდ დამტოვეს
მარადიული ბავშვობის და სინათლის გამო.

ფრაგმენტი პოემიდან

...არ შეიძლება ლექსებს წერდე ძველი ინტიმით,
ძველი ცოდვებით მიდიოდე ტაძრის კარებთან
და სიკვდილივით გაშინებდეს რაღაც მარტივი
ბრმად მოდებული სიყვარული გულისგარეთა.
არ შეიძლება მოწესრიგდე, როცა სახელად
გქვია პოეტი და ფოთლებში ეძებ სინაზეს,
აჰა, საღამომ ძველი ბოღმა ამოახველა
და დასჯილივით მიგაჯაჭვა ფანჯრის მინაზე.
რა მარტივია ყველაფერი, როცა ხმაურობ
და ყველა ხდება მოყვარული და შენიანი
და ტკივილამდე აჯადოვებს შენი აურა
ადამიანებს...მომლოდინე ადამიანებს
და რა რთულია ყველაფერი, როცა იღლები,
როცა მთიები მკერდზე აკრულ დაღებს იჩენენ,
როცა შენიდან, როგორც ჭიდან, ამოიღებენ
წყალს, რომ გვალვისგან მშრალი გვამი გადაირჩინონ.
რა უცნაურად იტვირთები...თუმცა ფარულად
რაღაც მარადი ჩაუქრობი ცეცხლივით გათბობს...
და სიმარტოვე ერთადერთი თავშესაფარი
ისე მიგელის, როგორც მზისგან დასიცხულ სატრფოს.

1995 წ.

ვერ გამოვდივარ იმ წარსულიდან

ვერ გამოვდივარ იმ წარსულიდან!
სასაცილოა, მაგრამ ახლა ჩემი წარსული
ჰგავს აფეთქებულ იასამნის მოტეხილ რტოებს
და წვიმას ბრძენს და ცაში საწყლად გამოკიდებულს.
სასაცილოა, მაგრამ ახლა წვიმაც მაღელვებს,
რომელიც, თუმცა ბრძენი არის, მაგრამ საწყალი.
ვარ დაფოთლილი აუხსნელი კითხვის ნიშნებით
და მდაღავს შენი ძველისძველი ხმის მცხუნვარება
და წრეში, სადაც წლების უკან რიალებდნენ
ჩვენი ჩრდილები,
მეშინია, საწყალ წვიმას არ ჩაეძინოს.
სასაცილოა, მაგრამ ვიცი, ჩემი წარსული
ნისლში ბოგინობს და ბავშვობას ეხვევა ყელზე
და, მეშინია, სიყვარული არ მაპოვნინოს
ნისლმა, რომელსაც სახელიც კი ვერ შევურჩიე.
მე აუხსნელი სიყვარული მაპურებს დღესაც,
რომელიც ჩემზე დიდია და ჩემზე ნათელი.
შემომაბრუნებთ? ვიმარტოვებ სიყვარულისთვის
რომ ცხოვრებაში ყოფის მტვერმა არ გამითელოს
ამოხეთქილი ენძელების სადა ზმანება
(ჩემი ბალღური აღტაცების დიდი ნიშანი),
ხვალ, ალბათ, ხმაში მონატრება შემეპარება
და გამიზნულად დავარიგებ ფერად ნიჟარებს
(რომელთაც ერთხელ გამიმჟღავნეს საიდუმლონი),
მე კი, რა მშვიდად მეგონა რომ სურვილს ვტოვებდი...
სასაცილოა, შეიყვარო ქალი-პოეტი,
სასაცილოა და რისკია უმისამართო.
ვიცი, გავგიჟდი, ახლა ძველი როკვა გამართობს
და წარსულიდან გამოვიხმობ ფერად კლავიშებს,
გესმის? შეშლილი წვიმა მართავს ღამის მარათონს,
საწყალი წვიმა... საპატიო სტუმრად მპატიჟებს.
სისულელეა, მაგრამ მართლა მპატიჟებს წვიმა.
ჩემი წარსული, როგორც თეთრი იასამანი
ჰგავს სიცოცხლიდან გამოპარულ მარადისობას.

1996 წ.


შიუკაშვილი ხატია - Shiukashvili Xatia

ჩემი სახარება!

თუ კი არსებობს
ქრისტეს პერანგი.
მაშინ სად არის იუდას თოკი?!
– ქრისტეს აღიარების სიმბოლო
უ პ ი რ ვ ე ლ ე ს ი...
აკოცა იუდამ ქრისტეს, და შედგა უფალი ჯვარზე!!..
მიზანი ამართლებს საშუალებას!
იუდა პირველი ქრისტიანია ქრისტიანთა შორის...
მან არ უარყო ქრისტე,
ვითარცა პეტრემ!
უ ყ ო ყ მ ან ო დ!
სამჯერ, ზედიზედ, მამლის ყივილზე
უარყო ქრისტე, ქრისტე უარყო!..
ისევე, როგორც დანარჩენმა მოციქულებმა!
მათ არ სჯეროდათ ქრისტე ღმერთის,
მისი „ა ღ დ გ ო მ ი ს“!..

იუდამ ირწმუნა,
და გ ა ს ც ა ი ე ს ო უფლად რწმენისათვის, ადამიანებისთვის, სამყაროსთვის!!!
რასაცა გ ა ს ც ე მ შენია, რაც არა
დ ა კ ა რ გ უ ლ ი ა....
სხვის ომში ყველა გენერალია...
ეადვილებათ ფარისევლებს
იუდას ჯ ვ ა რ ც მ ა ც!...

თბილისი
2009


ჩარკვიანი ირაკლი - Charkviani Irakli

თბილისი


ივლისი ხვნეშოდა ორთქლისფრად ურცხვად,
ქარვის ალებში დნებოდა თბილისი,
დაღლილს ალერსით, ქალს მაგონებდა
ჩემი ქალაქი ძილის წინ.

დღე

დილით არა გვაქვს პური...
გინდა რომ მზე ამოვიდეს...
გაყინული ხელებით კიდიხარ
ტროლებუსის ყურებს
და მიგორავ...
საცურაო აუზთან ისევ ბენზინს
ყიდიან.
ცირკთან ლილიპუტები
თათბირობენ.
ჩელუსკინელების ხიდზე
ხალხმრავლობაა
თეატრის კარი დაკეტილია და
კონცერტი გადაიდო.
გზაში ნაცნობი შეხვდება და მოგესალმება,
შენ კი სახლში კატა გელოდება,
რომელსაც შია.

დაე, იცოცხლონ . . .

გემუდარები,
ნუ ხოცავ ტარაკნებს, დედა,
დაე, იცოცხლონ.
ხომ იცი, როგორ უყვართ გათბობის მილები,
იქნებ ერთმანეთიც უყვართ?
მათ გაზურაზე უწევთ ცხოვრება,
ჩვენ დედამიწაზე,
მერე რა?
ერთიმეორისგან ვერ გაარჩევ,
სახელებიც არ ჰქვიათ,
როგორ ახარებთ სითბო და ტკბილი ჯემი,
რა მათი ბრალია, რომ არ იციან თავიანთი არსებობის შესახებ,
პლანეტებმაც ხომ არ იციან შერქმეული სახელები,
მაგრამ ბრუნავენ უმიზნოდ,
სივრცეში.
გემუდარები,
ნუ ხოცავ ტარაკნებს, დედა,
დაე, იცოცხლონ.

დრო

რეაქტიული მარტოობა,
დაძაბული,
გამოუთქმელი შიში შეხების,
საგნებთან,
საყვარელთან,
გაქრა.
რომანტიული ბილიკის,
რითმის ბოლოა,
შელამაზების,
ვაზისყურა ქალიშვილების
ირმისთვალური სევდა გაქრა.
სოც-რომანტიზმის
ცისფერთვალება ლმობიერება გაქრა.
ვარდს გაეფურჩქნა
ატომური სოკო,
რკინაბეტონის ჯუნგლებში
დაკაცდა მაუგლი,
პარაბელუმით ხელში.
დადგა დრო,
გამოთხოვებისა ტყესთან,
დრო უბრალო, მართალ ფერთა ხელჩაკიდების,
დრო წითლად ხატვის,
წითელ ქაღალდზე,
მაშინებელი, დაუნდობელი,
როგორც ყოველი მართალი, დრო.

ჰგავდე სხვას

პოლიტიკურად მშვიდი, სექსუალურად მხნე,
ვუმღერი ყველა გოიმს, ეი მომისმინე მე…
არც სიყვარული მართობს, არც სიძულვილი მკლავს,
ხედავ თეთრად ათოვს, ჩემ გადახოტრილ თავს,
მე ვეღარ მხედავს სარკე, მე ვერ ვუყურებ სისხლს,
მე არ ვაგროვებ მარკებს და აღარ მჯერა სხვის,
მოუთოკავი გრძნობის და სიგარეტის მწამს,
ფურცელი ვარ ცნობის , აღარ ვკარგავ წამს,
მე რეაქცვიას ვიწვევ და რეაქცია მშობს,
მე ახალ ტალღას ვიწვევ რომ გაგიტანო შორს,
ნუ გადაირბენ ქუჩას მე დაგანახებ გზას,
თუ არ მომიშვერ ტუჩებს არ დაგირტყამ ზასს,
დაგალევინებ კოლა-ს დაგალევინებ კვასს,
მე არ აგიწევ კაბას არ დაგიგდებ კლასს,
რაც შეეხება ყველას ის შეეხება ფულს,
ხალხი ისევ ღელავს და ანარქია სურს,
მე ისევ მარტო დავრჩი და ვეღარაფერს ვთმობ,
რადგან ეს გმირი მე ვარ და დადგა ჩემი დრო,
მე ოპტიმიზმით სავეს ვარ და არ მოვიკლავ თავს,
მე სულ ყოველთვის ასე ვარ და მეგობრებიც მყავს,
მიყურე როგორ დავდივარ ხან იქ ვარ და ხან აქ,
მე ვცხოვრობ შენზე მარტივად და მეტი ფული მაქვს
რაკეტა უნდა გიყიდო, გადაგაფრინო ზღვას,
გამოდი შენი ციხიდან, რომ აღარ ჰგავდე სხვას, ჰგავდე სხვას

მოლოდინი

ნაცრისფერ ქუჩას,
მტვრიან მანქანებს,ბოლო არ უჩანს,
მზე არ ანათებს.
ბრაზიან მძგოლებს,
გრძნობათა ბრძოლებს,
დახატულ მთვარეს,
უაზრო თვალებს
დაღლილ ბაგეებს
მე გავუღიმე.
ნისლისფერ იასთან,
ცისფერ მდელოზე
ეკლესიასთან,
გუშინ გელოდე.
შენ არ მოხვედი,
მე არ მწყენია,
ყველა თავისთვის,
ალბათ ბრძენია.
ნუთუ ავისთვის
ვხარჯო გენია,
და შენ არმოსვლას
მე გავუღიმე.

***

მე უფრო მეტი ყვავილი მოგიწყვიტე,
ათასი სიტყვით,სახით დაგამძიმე,
ხომ ვერ მოვპარავ საკუთარ თავს იმას, რაც ვარ.
შენ დაგავიწყდა,რომ შტორმს,შტილი მოყვება.
და შენი ნავი მალე მშვიდად იცურებს,სულ სხვაში.
საშიში ის არის,ვინც იმდენ ყვავილს ვერ მოწყვიტავს,
რამდენიც უნდა,
ვინც საკუთარი შიშის ტუსაღია
და სხვის თვალებში,როგორც სარკეში იჭყიტება,
ივარცხნის თმას.
შეშინებულმა, შენი ქოხი სხვაგან გადადგი,
იქ მხოლოდ სურნელიღაა დაღლილი შტორმის,
გეგონა დაანგრევდა შენს სახლს მოლხენა,და სიყვარული
შტორმს ხომ გითხარი,შტილი მოყვება
და ჩემი გემი დაცურავს ახლა სულ სხვაში,
მე უფრო მეტი ყვავილი მოგიწყვიტე,ვიდრე გეგონა.


ჩარკვიანი ჯანსუღ - Charkviani Jansug

მშიერი და მაძღარი

არა გქონია გულში არც დარდი,
დარდი თუ იყო, აღარც იცოდი,
ოქრო და ვერცხლი თავზე გადაგდის,
ქრისტე არა გწამს,
დახვალ ბზის ტოტით.

რომ დაგიჩოქო, სამ გროშს ვერ მომცემ,
მე კი გაწვდილი ხელი გამიხმა,
დგახარ წარმართთა სამლოცველოში,
ისე კი ვითომ ქრისტიანი ხარ.

დადიხარ მარად სიამოვნებით
საკუთარ თავის შესაწირველით,
მე კი ხელთა მაქვს სია გონების,
რომელ სიაშიც შენ ხარ პირველი.

საკუთარ სისხლის არ ხარ დამღვრელი,
მოძმისთვის გული არ გედაღება,
გასკდა გული და გასკდა ნაღველი,
იძახე ახლა
რა მენაღვლება!


ჩაბრაძე ბაჩანა - Chabradze Bachana

ფსკერი

ზღვა იყო ფიქრთა უღრმესი და შავი მორევი,
შენ ნაპირისკენ გამოგრიყა ტალღამ ულაყმა,
ფსკერს დაუტოვე უნაზესი ნაამბორევი
და დაქანცული გაეკარი ქვიშას გულაღმა.
ო, არანაირ თეორიის შენ არ გჯეროდა,
არც საქმიანი სახეების და ჩახველების ...


ჩაჩავა ნიკოლოზი -Chachava Nikolozi

შელოცვა მთვარისეულებს

ალთა ბალთა.
ბარიბართუბართა.
ჯაჭვი ჯაჭვანდური
ქალდინადური.
დარი ნატყუბარი
ხრა ნაგუბარი.
სულადი უწმინდური
ხარდინადური.


ჩანტლაძე შოთა - Chantladze Shota

ჩამქრალი გულით დავდივარ

(chamqrali gulit davdivar)


ჩამქრალი გულით დავდივარ
და გრძნობაც ჩაქრა, გაცივდა,
ჩემი ოცნების ლანდი ვარ,
სევდა წვიმებად მაწვიმდა.
და ზღვას ვეახლე, მინდოდა,
გული ამენთო ისევ,
მე სიახლისეს დავეძებ,
რა შორს ხარ, სიახლისევ.









ჩალაბაშვილი თემური - Chalabashvili Temuri

სანთელი

შენ სანთელი ხარ უფლის ხმობილი,
ო, პაწაწინა თაფლის სანთელო.
გყოლია მრევლი ხელაპყრობილი -
შენ შეგინახავს ეს საქართველო
ჩამოგიროლებს სული ტაძართა
და ეგ სიწმინდე გასაკვირია.
ბევრჯერ მომხდურმა ცრემლი წაგართვა,
ბევრჯერ დაღვრილხარ და გიტირია.