მერაბ სალუქვაძე - სიზმრად ნანახი

სიზმრად ნანახი
ზოგჯერ სიმართლეა,
რაც არუნდა გესიზმროს
შემოვა იგი,
მოვა წყნარად და
ყურში ჩაგჩურჩულებს,
ვნებით ცეცხლით..
დაგწვავს და მერე სულს გიბერავს,


მერაბ სალუქვაძე ტკივილი

ჩემთვის არ იყო დღეები ნანატრი,
არც ღამით იყო მთვარის ნათება,
იყო წარსული, მომავლის ფიქრი,


მერაბ სალუქვაძე ვალმოხდილი


რას გავატან ამ მთებსა და დედამიწას,
თუ ვიცხოვრე, მხოლოდ ჩემთვის მარტოდ,


მერაბ სალუქვაძე მე კაცი ვარ

მე კაცი ვარ
დიდი გრძნობის მონა,
და თვალებში
სიყვარული მიკრთის,
გაზაფხულზე შემიყვარე თორემ
უკვე ვხედავ უშენობა მიჭირს...


მერაბ სალუქვაძე - მიყვარს–

– მიყვარს –
მიყვარს სიცოცხლე,
სადაც ჩემს სათქმელს
სხვები ამბობენ..
მზიან დარში,


მერაბ სალუქვაძე - როცა ღრუბლებში -

– როცა ღრუბლებში –
მიწამე, აღმიქვი, სანამ ხარ ჩემს გვერდით,
დაშრება ერთ დღესაც ეს მღვრიე მდინარე,
ნაფეხურს გადაშლის ეს წვიმა უკვალოდ
ცა ლაჟვარდ სივრცეში მომაგნებს მძინარეს..


მამა პეტრე - ხშირად მიფიქრია

ხშირად მიფიქრია
გვირილად გადაქცევა,
რომელსაც მინდვრად
მოწყვეტდი
და სადმე,

mama petre xshirad mipikria gvirilad gadaqceva


ნუნუ ქადაგიძე - მეღორე

მეღორე ვარ და მიხარია. რა გიხარიაო, იკითხავთ. მაგასაც გეტყვით, ნუ ამაჩქარებთ, თორემ სათქმელი დამებნევა და ვეღარაფერს გაგაგებინებთ. დავიწყოთ იქიდან, რომ მეღორეობა ძველთაგანვე საპატიო და შემოსავლიანი საქმიანობა იყო. არაფერს ვაჭარბებ, როცა ამას ვამბობ, თუნდაც ევმაიოსი გაიხსენეთ, ყველასათვის კარგად ნაცნობი ლეგენდარული გმირი, თვით ჰომეროსის კალმით ნაქები. იქნებ ვინმე სულ სხვა აზრისაა ამ საკითხზე, გულზე დიდად არ ეხატება ღორის ღორული დინგი, და საერთოდ მისი ღორული ბუნება.


nunu qadagidze kadagidze megore proza


ქეთი ალასანია - უხილავ ტილოზე ვხატავდი ოცნებას

უხილავ ტილოზე ვხატავდი ოცნებას,
რომელიც, არასდროს, ჩემი არ ყოფილა,
იმ ვარსკვლავს ვწყვიტავდი, ზეციდან, რომელიც,
ღრუბლების კალთაში, არასდროს შობილა,


keti alasania qeti alasania uxilav tiloze vxatavdi ocnebas


ნანა მეფარიშვილი - გული დავიწურე

გული დავიწურე,
უკვე ნათქვამს რაღა დავამატო,
სისხლიც ავიდუღე,
გრძნობამ ჩაითრია ყველა მყესი,

nana mefarishvili meparishvili guli daviwure ukve natqvams raga davamato


ნუნუ ქადაგიძე - მერიტი

მერიტიმ ვერცხლი არჩია ოქროს; ქედმაღალია ოქრო, მეტისმეტად ხმამღლა ამჟღავნებს თავის თავს, მზეს ეჯიბრება ბრწყინვალებით, ზეციურ მკვიდრთა სამყოფელს მოკრძალებით არ გაუღებს კარებსო, - ფიქრობდა.

სწორი გამოდგა არჩევანი. ვერცხლი როგორღაც თავისებურად იხვევდა გულში ცის სილურჯეს, თავის სიფერმკთალეში აზავებდა. მერიტის ეგონა, ცის თაღზე დავაბიჯებო, როცა პირველად დაადგა ფეხი წმინდა ვერცხლის ძერწილ იატაკზე. შემდგომშიც აღარასოდეს განელებია ეს განცდა.


ნუნუ ქადაგიძე - მზის ჩიტის ზღაპარი

მზის ჩიტი მზემ გამოაგზავნა დედამიწაზე, რათა სიხარული მოეტანა ადამიანებისთვის. არ გამოჰპარვია თვალებბრიალა მნათობს, რაოდენ იმძლავრა სევდა-ნაღველმა დედამიწაზე. ერთი-მეორეზე გულისშემძვრელი ამბები მოჰქონდათ ოქროსფერ სხივებს და მათი მოსმენისას მზეს ნათელი შუბლი ეღრუბლებოდა. ცრემლის ზღვას ლამის ყოველივე წაელეკა.

nunu kadagidze qadagidze mzis chitis zgapari literatura proza