მერაბ სალუქვაძე უსათაურო

მორჩი გოდებას
თავს ნუ მაცოდებ,
მე არ მჭირდება


მერაბ სალუქვაძე უსათაურო

მე ხომ მკვდარი ვარ
გულხელდაკრეფილი,
მტრის გულსაკლავად
თვალები მაქვს ღიად
გახელილი,


მერაბ სალუქვაძე – ისევ გაწვიმდა –

- ისევ გაწვიმდა –

მაშინაც წვიმდა ჩემთან,
შენით ვივსებდი ღიმილს,
დღეს ვერ გპოულობ სად ხარ,
გადამეკარგე თითქმის.


მერაბ სალუქვაძე – მიდიან წლები –

– მიდიან წლები –

თავაწყვეტილი
გარბიან დღენნი!
მიჰქრიან ისე
უძილო ღამით,
პოეტურ გზნებით,
მაღლა და მაღლა,
დაბლა და დაბლა,
მიმაფრენს წლები!


ასტარტეს მსახური

* * *


მერაბ სალუქვაძე – სახეშეცვლილნი –

ისევ ეცვლება ფერი მსოფლიოს,
მცენარე ჰკარგავს თავის მეობას,
აქეთ ბალახი
იქეთ ფრინველნი
და იმართება დიდი ღრეობა..


მერაბ სალუქვაძე – გზა შენამდე –

– გზა შენამდე –

შენს ფიქრებში ამრევია გზა და კვალი,
შენთან ყოფნა ჩემთვის ახლა სალბუნია,
დავალ ქარში ჩავუყვები ნარბენ ბილიკს,
ვგონებ შენთან არაფერი დამრჩენია..


ჯვარცმულის თვალსაწიერი

* * *


მერაბ სალუქვაძე - ღამე –


არც ღამე იყო,
ისეთი თეთრი,
მე რომ მიყვარდა
ხელით შეხება,


ყალბი ბრილიანტი

* * *


მერაბ სალუქვაძე – საბრალო გოგო –

– საბრალო გოგო –

რკინის მოაჯირს მომდგარი გოგო,
საკუთარ წარსულს ისევ ნანობდა,
ცრემლებით თვალში უფერულ სახეს,
მიტკალის ფერი გადაფარვოდა..


სიზმრის დამწვრობა

რას მალავს უღრანი ტყე