ნანა სელეპანოვა - მე მაპატიე

ამ გაზაფხულზე ბაღში ვერხვები
და ენძელები, რომ აყვავდება,
მე მაპატიე, თუ ვერ შევძელი
შენი თვალების გადაყვარება.


ნინო ჯანქანიძე - ისევ მელანდება შენი სილუეტი

ისევ მელანდება შენი სილუეტი
ნისლთა სივრცეებში,
ერთურთ საპოვნელი უჩვეულო გზები
უღვთოდ აირია...


nino janqanize isev melandeba sheni silueti poezia


ნანა სელეპანოვა - საბანგადახდილები

ჩემი ხარ,
ცხადში და
სიზმარში,
ჩემში ხარ,
უხილავ
ზმანებად,
მიყვარხარ,
ათასჯერ
გითხარი,
გამოტყდა
ეს გული
თავნება.
[center][/center]


ცოლ-ქმრობა ოჯახი

მე ვგონებ რომ ესაა სიყვარული და ესაა ოჯახი

"სარეცელთა ჩემთა ზედა ღამე ვეძებ, რომელი შეიყავრა სულმან ჩემმან"

ქებათა ქება

ცოლ-ქმრობა - ლაშა კარანაძე


დავით ღამბაშიძე

სულში კვლავ ბორგავს გამოძახილი
ბნელი, მოსილი ვარდ-ეკალ-ბარდით
რით ვერ მოხვედით ჩემს წასაყვანად
ნეტავ ქვესკნელში სხვას რას დახარბდით?!


ნანა სელეპანოვა - გათვლილია ყველაფერი

აი, დადგა ის დროც,
მძაფრი სურვილისგან
შენს გულ-მკერდზე დავაქციო
ყველა ფერი,
ოჰ,წარგტაცებ ტკბილ ბაგედან
მაგ ღიმილსაც,
რადგან, კარგო,
გათვლილია ყველაფერი.


ნანა სელეპანოვა - "პოეტის"ფიქრები

ვიღაც "ბრძნულ"
აზრებს გვიღიტინებს
ტვინში ბოდვებით,
ამდენ წერაშიც,
ლარის კურსი
მგონი, გამყარდა,


გამოუცნობი ნივთი

ალბათ სულაც შეუმჩნეველი დარჩებოდა ის უცნაური ნივთი,ძვირფას, ინკრუსტრირებულ მაგიდაზე რომ არ ყოფილიყო წამოსკუპებული.. ადრე ამ მაგიდაზე მალაქიტის ლარნაკი იდო. ახლა იგი თაროზე გადაენაცვლებინათ, ფაიფურის სურის გვერდით. იქ განათება უკეთესი იყო, მაგრამ მალაქიტის ლარნაკი ჩვეულებრივზე უფრო მწვანედ გამოიყურებოდა, ალბათ სიბრაზისგან. თვითონ ინკრუსტრირებული მაგიდაც არ ჩანდა მაინცდა-მაინც კმაყოფილი თავისი ახალი მეზობლით. ტორშერის ჩაციებულ მზერას მრავალმნიშვნელოვანი გამოხედვით უპასუხა.


დავით ღამბაშიძე

მე დღეს იდეის მარტოდენ მჯერა
რომ დღეს თუ არა მერმეისობა
იხილავს ნათელს და ჩემს მონათხრობს
გაახმიანებს მარადისობა.


ნანა სელეპანოვა - დამთავრდა


აღარ მეცრემლება
თვალნი შორებელზე,
ალბათ,ფიქრი მასზე,
დროში დამეკარგა,
ნუღარ დამიხატავ
წარსულს გობელენზე,
ვიცი, ჩემი წასვლა,
უფრო გაგეხარდა.


უცხო ხილი

ძმის ნაჩუქარი ხამლები ხურჯინში ჩავაწყვე, არ მინდა გამიცვდეს ამხელა გზაზე. შენსკენ ფეხშიშველა მოვეშურები და ამისთვის ნუ დამძრახავ, დედოფალო. როცა მოვატან შენს კარიბჭეს, მაშინ კი ჩავიცმევ ფეხზე. მანდ ხომ უამრავი ხალხი იქნება, დიდებულებიც იქნებიან ბევრნი, ოქროქსოვილით და დიბა-ატლასით შემოსილები. შემრცხვება მათი, უფრო მეტად კი შენი. აკი ამბობს ჩემი რძალი, ფეხშიშველა სიარული სირცხვილიაო, ამიტომაც ხალხში არ მაძლევს უხამლებოდ სიარულის უფლებას. ხალხისა რცხვენია, არა სთქვან, მული ფეხშიშველა დაუდისო, თორემ ჩემი რა დარდი აქვს.


მერაბ სალუქვაძე - ისევ ათოვს

სოფლის გზებს და
ვიწრო ქუჩებს,
ჩაფრენია სმენა ყურთა..
ცხოვრებისგან გულით მოკლულს
დამრჩენია ლოცვა ღვთისგან..


merab saluqvadze salukvadze isev atovs soflis gzebs da viwro quchebs