თავსაბურავი-თიკა გოგია

 (ხმები: 5)


თავსაბურავი
შუაღამის ოთხი საათი სრულდებოდა, როდესაც კუბოს თავთან მომლოცველმა ხალხმა წასვლა დააპირა. თვალცრემლიანები ნელა გადიოდნენ პატარა ოთახიდან. ირგვლივ სიჩუმე სუფევდა.
დაცარიელებულ ოთახში კი კუბოს თავთან თავჩაქინდრული განუნძრევლად გოგონა იდგა მარტოდ მარტო და უცქერდა თავის თავს ეს დღეც დადგა, რომელიც ყველას აშინებს, ყველას უნდა თავი აარიდოს, მაგრამ სიკვდილი ადრე თუ გვიან ყველასთან მიდის.
როგორ მეშინოდა ღამის ოთხი საათის ამბობდნენ; ოთხიდან ხუთ საათამდე ეშმაკის საათიაო, ამ დროს ყვლაზე ძლიერ გებრძვის, ამიტომ სჯობს გეძინოსო მე კი ზუსტად მაგ დროს დავაჭყიტავდი თვალებს და სახლში უაზრო სიარულს ვიწყებდი,შემდეგ ფანჯრიდან გახედვის მეშინოდა ვიღაც კაცს ვხედავდი, რომელიც დაჟინებით მიცქერდა პირველ დღეს, რომ დავინახე შემეშინდა ლოგინში ჩავიმალე თავს ვუშველე. შემდეგ დღეებში კი მეც დაჟინებით დავუწყე ყურება, ვერ გამეგო ვინ იყო და საერთოდაც რა უნდოდა მას ჩემ ფანჯრბთამ. შემდეგ სახლში ძალით ვაქრობდი შუქებს, მაინტერესებდა სიბნელის თუ შემეშინდებოდა თითქოსდა შიშების დაძლევა მინდოდა ახლა კი ვხვდები თურმე სიკვდილისთვის ვემზადებოდი, თითქოს მინდოდა სიკვდილის ამოხსნა, მაგრამ ფუჭი აზრი ყოფილა.
სიკვდილი მოვიდა, ერთ მვენიერ დღეს, როდესაც სრულიად არ ველოდებოდი უფრო მეტიც მეგონა ჯერ ძალიან ადრე იყო ჩემი სიკვდილი. ოხ, რომ იცოდეთ, როგორ მინდოდა ერთი საქმე მომესწრო სიკვდილამდე, მაგრამ არ დამცალდა, როდესაც სიკვდილს თვალებში ჩავხედე შიში ვერ ვიგრძენი იმდენად დიდი იყო სურვილი და სინანული იმისა, რომ მე ვერ მოვასწარი რაღაც.
ახლა ღამის ხუთი საათია ეშმაკის დრო მთავრდება, რამდენი მებრძოლა რამდენჯერ დამამარცხა, მე ვწევარ განუნძრევლად და საკუთარ მეს დავყურებ სულ ერთი დღეც და მიწას მომაყრიან დამიტირებენ , დავტოვებ ამ ქვეყანას ლამაზ შემოდგომას ჩემით დანახულ სამყაროს.
გარეთ მინდა გავიხედო , მაგრამ არ შემიძლია , თითქოს მეტირება კიდეც, მაგრამ არა სიკვდილზე მოუსწრებელ საქმეს მივსტირი.
გამთენიისას მთელი ქვეყანა სიყვითლემ მოიცვა, ყვითელმა ფოთლებმა თითქოსდა დაფარეს ქვეყნიერება. სიცივენ იმატა ყველას ჩაერაზა ფანჯრები სიცივის შიშით, მე კი ღია მაქვს კარი რიღასი უნდა მეშინოდეს, ყვითელი ფოთლები ჩემთან მოფრინავდნენ საბნად მეფინებოდნენ, ოთახმა ყვითელი ფერი მიიღო, პატარა ოთახში ჰარმონია სუფევდა.
დილის სუსხმა და ქარმა იმატა, ქარმა დაუბერა ყვითელი ფოთლები ოთახიდან მიფრინავდნენ თითქოსდა მემშვიდობებოდნენ.
დილას ხალხით აივსო ოთახი გიჟებივით შემოცვივდნენ და ერთმანეთს სიცივეზე დაუწყეს ლაპარაკი მვალეობას იხდიდნენ ჩემს კუბოსთან, რომ ისხდნენ , ერთმა ქალმა მეორეს გადაუჩურჩულა ამბობენ წელს ცივი ზამთარი იქნება რა გვეშველება? იმედია გათბობას დავაყენებ, ნეტავ შემეძლოს გაცინება გავიფიქრე. ისინი მე სიმყუდროვეს მირღვევდნენ თითეულ მათგანს სანთელი ეჭირა ხელში და ალბად ჩემს სულზე ლოცულობდნენ , ჩემი სული კი ელოდა, ელოდა მას ხალხს გაფაციცებით ვადევნებდი თვალს იქნებ მოვიდეს
აი, ახლა შემოადგამს ფეხს და ყვავილს დამადებს გულზე ფუჭი იმედები არ მართლდებოდა. მინდა სულ ცოტახნით ავდგე მოვძებნო და ბოლოჯერ ვნახო, მაგრამ შეუძლებელია , სულ რაღაც ოთხი საათიღა მრჩება და გამასვენენბენ იქნებ დაკრძალვაზე მოვიდეს, ან იქნებ მარტო სასაფლაოზე.
მოვიდა! ვიღაცამ წამოიყვირა მე აქეთ_იქით დავიწყე ყურება სიხარულისაგან რამის გავცოცხლდი, სადაა? ჩემთვის ვლუღლუღებდი.
შემოუშვით, შემოუშვით ხალხი აჩოჩქოლდა მოძღვარი მოვიდა .
მოძღვარი? ფუჭი იმედი დაიმსხვრა. თავჩაღუნული დავუწყე ჩემს ფეხებს ყურება. სიკვდილშიც კი არ გამახარა ნეტავ რა მელის შემდეგ?
ოხ, რმდენი ცოდვა მაქვს ჩადენილი, ნეტავ შემეძლოს ვითხოვო: ცოდვები არ შემინდოთ მხოლოდ ერთხელ დამანახეთ.
ხალხმა იმატა პატარა ოთახში ჩურჩული ტირილმა ჩაანაცვლა, მე აღარ მეტირება ან რაღაზე უნდა ვიტირო ზამთარი აღარ მემუქრება, სიცივემ დიდი ხანია შემიპყრო, აი მოლოდინი კი დიდი მაქვს, ერთხელ კიდევ ერთხელ ერთის კვლავ დანახვა.
მოძღვარმა ლოცვა დაამთავრა ყვავილების გატანა დაიწყეს ყველა საქმიანად დარბოდა, ყველა საქმეს აგვარებდა ერთმანეთში კამათობდნენ.
მე კი ვიდექი და ჩემს თავს დავყურებდი, რომელიც მოწყენილი იწვა და სულ არ აინტერესებდა არაფერი გარდა ერთისა.
ყველაფერი მზადაა ერთმანეთს გადასძახეს გავედით!
ჩემი ცხედარი ოთხმა კაცმა ასწია თუმცაღა ერთიც ამწევდა ისეთი გამხდარი გახლდით აი, ჩემს მოლოდინს კი ათი კაციც ვერ ასწევდა ისეთი ძლიერი იყო.
ეზოში გამომიტანეს ქარმა ისე ძერ დაუბერა თავსაბურავი თავიდან მომხადა და დაბლა დავარდა. ხალხი ისე იყო საქმით დაკავებულები ვერავინ შენიშნა თავსაბურავი.
გზა განაგრძეს, ტირილმა იმატა რატომ არ ვიცი
განიცდიდნენ?
ნელ_ნელა ვუახლოვდებოდი სასაფლაოს, რომელიც ადრე მაშინებდა და ამავდროულად მიზიდავდა ახლა, კი რაღასი უნდა მეშინოდესა მთავარი გმირი აქ უკვე მე ვარ.
ხმა გაისმა ბავშვები გაიყვანეთ! ჩემი ბავშვობა დამიდგა თვალწინ ასე უთხრა მამამ დედას, როდესაც ბებოს კრძალავდნენ, ბავშვი გაიყვანე ცოდოა არ დაანახო, ჩემმა თვალებმა ცდუნებას ვერ გაუძლო და მაინც გავიხედე ო, რა საშინელებაა ჩემთვის ვქვითინებდი. ახლა კი ალბად სხვას უთხრეს.
მიწას მიმაბარეს და ნელ_ნელა ყველამ დამტოვა. მე კი ჩემს სხეულს ზევიდან ვუცქერდი როგორ ეყარა მიწა.
ახლა რა მელის მეშინოდეს? მოლოდინი არ გამართლდა ჩემი იმდი იმ ხეს გავდა ყვითელი ფოტთლები, რომ დაცვივდა ხეზე კი ერთი ფოთოლიღა ებჯინებოდა, რომელსაც იმედი ერქვა და ეს იმედი ახლა ნაზად მოფრინავს დაბლა დაენარცხება და განისვენებს, ხე კი დარჩება მარტოსული.
მარტოსული სული ელოდა, ელოდა მას, რომელიც არასდროს არ მოვიდოდა.
ყვითელმა ფოთლებმა თავსაბურავი ჰაერში აიტაცეს, მათი ფრენა შეუმჩნეველი არავისთვის არ დარჩენილა.
ყვითელი ფოთლები ღია ფანჯარაში შეფრინდნენ შავ როიალზე შავი თავსაბურავი დაეტოვათ.



თიკა გოგია






ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.