დახურეთ ზეცა! – ტარიელ ხარხელაური

დახურეთ ზეცა!
ვარსკვლავებთან საუბარს ვიწყებ...
მოსწიეთ მთვარე,
მოსაყრელად დამიდგით მუხლის
და თქვენ ქარებო,
ჩამომბერტყეთ სიმძიმე მიწის,
რომ ჩემმა გმინვამ
გაამღვრიოს სამყაროს მწუხრი.
სულნო შეშლილნო,
ყველა სკნელის კარნი განახვნეთ,
რომ ჩემი მოსვლა ყველა ნერვით
იგრძნოს სამყარომ...
გადამიტანეთ -
მზის მხურვალე მტვერში დამმარხეთ,
მიწას ცხელ მკერდზე
სიყვარულად გამოაყაროს.

/ტარიელ ხარხელაური/


მთებზე აენთო - ტარიელ ხარხელაური

მთებზე აენთო, აბრწყინდა
ახლად დასხმული ცვარიო,
ყაყაჩოთა ცეცხლს გამოჰრევს
შიშველი წვივით ქალიო,
დავდუმდი,შტერად დავდექი,
ვერ დავიბრმავე თვალიო:
თუ რამ შეგცოდე,უფალო,
არაა ჩემი ბრალიო!


ქალო, ... - ტარიელ ხარხელაური

ქალო, ქალთათვის
დუმილი
საკაულია სულისა,
ხატია მოსიარულე
ზეციდან გადმოსულისა.
რაც მეტსა სდუმხარ,
ცეცხლს ანთებ,
უფრო ამძაფრებ სურვილსა,
ვერ დაარწყულებს ვერავინ.


მე გოგო ვარ, ანუ გაორება - ტარიელ ხარხელაური

ჩემში თითქოს დაიბადა რითმა, ანდაც უცებ ამერია გზები,
ლექსებს ისევ ვაჟკაცურად გიწერ, მე ხომ მხრებზე ჩამოვუშვი თმები.
იქნებ რაღაც შეცდომაა ღმერთო?! იქნებ მუზას აერია ფეხი ?!
მე ხომ ქალად დავიბადე იმ დღეს და ქალადვე მიმიბარებს მთები.

წამიერად მომაწვება რაღაც, ჩემში თითქოს გაიღვიძებს მხეცი,
ფურცლის იქით ვტოვებ ყველა ქალურს და ხევსური მოვაჟკაცო ვხდები.
ვფიქრობ ისევ დავიჩემო რითმა და სტრიქონებს მოვუქსოვო ფრთები
რომ აფრინდნენ მაღლა, მაღლა ერთად დაივიწყონ ქალაქური გზები.


ვერ აგაცილე დაღლა - ტარიელ ხარხელაური

ვერ აგაცილე დაღლა -
გბანდი, ცრემლებით გრწყავდი.
ვერ აგიყვანე მაღლა,
ვერ აგამაღლე ცამდის.

სტირი,
უჩემოდ სტირი ,
ნანობ, უჩემოდ ნანობ,
ვერ გიმკურნალე ტკივილს
ჩემი ტკივილის გამო.


მოხვედი ... - ტარიელ ხარხელაური

მოხვედი, კარგი გიქნია,
იქნებ გამთელდეს წყლული
იქნებ აენთოს სანთელი
ბოლო იმედი სულის.
მოხვედი, იქნებ ტკივილებს
სადღაც დაედოს ზღვარი,


მშვიდობით, თეთრო ქალბატონო - ტარიელ ხარხელაური

მშვიდობით, თეთრო ქალბატონო -
ამ საზღვრების იქით
ბილიკი მხოლოდ ჩემთვისაა
ძნელად სავალი.
მშვიდობით, თეთრო ქალბატონო -
გათავდა ფიქრი,გაცვდა კალამი
და დადუმდა ჩანგი ლირიკის.
ფერი, რომლითაც შენს სახეს ვქმნიდი,
შავი ნისლივით დაიხვია ჩემმა გონებამ,
მე დაშლილი ვარ ყოველი მხრიდან.


დამღალა შენმა ლოდინმა - ტარიელ ხარხელაური

დამღალა შენმა ლოდინმა,
ქარაფთა ქართა სმენამა,
როცა ძალიან მწყუროდი
მაშინ არ გამოჩენამა.
გულის ეჭვებით ბორგვნამა,
მეტ - ნაკლებობით ტკენამა,


მანძილი შენამდე დიდია - ტარიელ ხარხელაური

მანძილი შენამდე დიდია
შენიდან ჩემამდე არც ისე
ამინდი საგრძნობლად მშვიდია
მანცვიფრებ
ჯერ კიდევ ჰყვავიან ატმები
ქარია მომიტანს რამე ჭორს
მე ვამბობ არ მომენატრები


ნისლებს მთის წვერზე ვალაგებ - ტარიელ ხარხელაური

ნისლებს მთის წვერზე ვალაგებ,
ვრთავ საპატარძლოდ ღამესა,
ორწყალთან მე და არაგვი
სასიძოდ ველით მთვარესა.
გამოჩნდა, შუქი მოჰფინა
ახლად ჭირხლდაყრილ ჭალებსა,
ეს რა პატარა ყოფილა,
არ ვუჯერებდით თვალებსა,
ვწყრებოდით, გასათხოვებლად
ვერ ვიმეტებდით ღამესა.