მეშინია უშენობის

მეშინია უშენობის...
როგორ ვიყო უშენოდ?!.
მოზღვავდება გულში სევდა,
ტკივილს რითი ვუშველო?


ენძელა

ყველა მთის ყვავილს ვეფერე,
შენც გეფერები, ენძელავ,
თოვლის ლამაზო ღილ–კილოვ,
შენი დათმობა მეძნელა.


შენი ლამაზი თითები მხიბლავს

გაბნეულები, განთესილები
სამყაროს მცირე ნაწილაკებად,
ვეძებთ ერთმანეთს,
ხელის ცეცებით,
ვიღაცა – მეტად,
ვიღაც – ნაკლებად.


მე და ჩემი ბეღურა

ხეზე შემოჯდა ბეღურა.
– შორს ნუ ხარ!.. – ჩუმად ვუთხარი.
ხეს მხრებზე თოვლი ეხურა,
მე კი შინ მენთო ბუხარი.


ბალახები - ვნების სავანე

ჩამოიფერთხე ეგ ბალახები თმებიდან
უნდა წავიდეთ, უნდა ავკეცო ფარდაგი...
ჟრუანტელსა მგვრის, ისევ ხელახლა ვთბები და
სულ აქ დამტოვებს შენი ტუჩების ბადაგი...


* * * *

სუნი და ფერი დაკარგეს ვარდებმა.
მე კი დღეს დავკარგე აზრი-სიყვარული.
მართლაც ყველაფერი ალბათ დროს ბარდება
მარტო მომიწევს ახლა სიარული.


მომენატრე...

მომენატრე,გულში სევდა მოკალათდა,
შემოაცვა რუხი ფერი სულის სარკეს,
ისე ძლიერ მომენატრა შენი სუნთქვა,
ეგ გრძნეული,მათრობელა კოცნა მარგე.


დიკა სალაყაია

თავსშემოგავლებ

ჩემს მეუღლეს

თავსშემოგავლებთქო გითხარი და გაგიკვირდა...
არ ვიცი რატომ...


შენს სიყვარულზე დავწერ ყოველთვის

შენს სიყვარულზე დავწერ ყოველთვის,
რწმენით შევხვდები ისევ ამ ივლისს...
ვიქნები მხოლოდ შენი პოეტი,
აღმართსაც შენზე ფიქრით ავივლი...


რაც იყო, იყო ...

რაც იყო, იყო... რაც მოხდა, მოხდა...
გულში იღვრება დეკემბრის ჭავლი.
ვერ მივატოვე ტკივილი ოხრად
და კვლავ ვიხსენებ წარსულს და ჩავლილს.


გული - ოცნებების სასაფლაო

გული - ოცნებების სასაფლაო
თითქოს მიყუჩდა და გაჩერდა...
აღარ გახსენებ და აღარ ვდაობ,
დრო ხომ უშენობას მაჩვევდა.


სიყვარულს ლამაზი თვალები აქვს

სიყვარულს ლამაზი თვალები აქვს,
მომხიბვლელია და ვნებიანი.
ასე ჯერ არავინ მყვარებია,
ის სულ ჩემია და ჩემიანი.