მერაბ სალუქვაძე - უსათაურო

მზემ ოქროს ლანქერი დაღვარა
სხივების დაუშვა თქეში,
მოქარგა ბაღები ჭაღარა
და შეინავარდა ტყეში


მერაბ სალუქვაძე - დრო


გუშინწინ სალხენად ვიყავი მორთული,
დღეს ისევ ეკლიან ბილიკით დავდივარ...
გუშინწინ სამღერლად ვიყავი მოსული
ახლა კი პოეტის უთქმელი დარდი ვარ.


მერაბ სალუქვაძე - მთვარის ტრფიალი



შეყვარებულნი მთვარეს ეტრფოდნენ,
თან მთვარის შუქზე წერდნენ ბარათებს
მნათობი იგი,წმინდა ესოდენ,
ო, ახლა თითქმის არც კი ანათებს.




მერაბ სალუქვაძე - უბერავს ქარი

უბერავს ქარი ხის რტოებზე ისევ მალულად,
რატო აწვალებ ცოდო არ არის უნაყოფო ხეეს?
ნუთუ ადგილი აღარა გაქვს რომ მიმოფანტო ის მონატრება
რომ წყნარად იყო სულდგმულობდე ამ დალოცვილ დღეს.


მერაბ სალუქვაძე - რა ლამაზად უთოვია


ო, იმ ღამეს რა ლამაზად უთოვია,
სიზმრად ვნახე,თეთრი კაბა გეცვა,
ალბათ თოვლის ცივი კაბა გითხოვნია
და ჩემს გულში მიტომ ცივა დღესაც.


მერაბ სალუქვაძე

ქალი

ქალი ქალია, მაგრამ სათუთი
მის ანგელოზთა დიდი სამყარო,
ქალი ნაზია თუკი დაუთმობ
გადაგყვება და ლუკმას გაგიყოფს.




დათო ახლოური - ცივა ... უშენობით ტირიან წვიმები

ცივა... უშენობით
ტირიან წვიმები,
გულში კი ჯერ ისევ
სითბოა ულევი...
მე შენს მონატრებას


მერაბ სალუქვაძე - უსათაურო

ჩვენ ღმერთმა შეგვქმნა ერთმანეთისთვის
მან მოგვანიჭა ფერი, სინათლე,
შენ რომ არ მყავდე რა იქნებოდა?
ვერ მივაღწევდი მე 40 წლამდე.


მერაბ სალუქვაძე - მხოლოდ შენ

მალე დადგება ის სუსხიანი ცივი ზამთარი
იმ მონატრებას გადაპენტავს თოვლის ფიფქები,
მე გაგიხსენებ, თვალში ცრემლებით ჩაფიქრებული
და ჩავუყვები ნაწვიმარ ბილიკს დაღონებული.


მერაბ სალუქვაძე - პოეტი

ამღერებულა დაისზე დილა,
ჩამოღვენთილა სიცოცხლის სოლო,
იქ ,სადღაც მესმის პოეტის ქნარი,
თუმცა ვერ ვპოვე ,მე შენი გემო.


მერაბ სალუქვაძე - უსათაურო

მე ამ ცხოვრებამ დამიგო მახე
და შიგ გავები როგორც ფრინველი,
ბევრი ვეცადე ამ კლანჭებიდან
ვერ დავიძვრინე ვერაფრით თავი.


მერაბ სალუქვაძე - რა იყოო

გუშინ სიზმარში ლექსი დავწერე
აუ იცი რა იყო რა იყო რა იყოო,
რაღაცა იყო მუზა მსტუმრობდა
საწერ კალამი გვერდით არ მქონდა.