მიწა მომენატრა

მიწა მომენატრა,
ზეცა - უფრო მეტად...
მაგრამ ჯერჯერობით
ვცოცხლობ
შენს იმედად...
სოფლის საყდრისაკენ
გზას რომ გავუყვები,
მომისაკლისებენ
თეთრი ალუბლები...


ქალი ვაზია, უნდა ეფერო

ქალი ვაზია,
უნდა ეფერო,
უნდა ჩაიკრა გულში
და გათბე...
მზით დაფერილი
მწიფე მტევანი


ამ ქვეყნად ყველა აღმართზე უფლის იმედით ვიარე

ამ ქვეყნად ყველა აღმართზე უფლის იმედით ვიარე,
ხან ზვავმა გადამიარა,
ხან ზვავზე გადავიარე,
შენი ხმა მენატრებოდა
(ის მომირჩენდა იარებს),


"მზე-ღმერთის მესაიდუმლე"

მზე-ღმერთის მესაიდუმლე,
მთა-მზისა, ყანა-მზისაო,
ცამ, ვარო სიყვარულისა
და სიყვარული ცისაობს.
მწვანე ბილიკი-ცოცხლისა,
თეთრი ბილიკი-მკვდრისაო,


... მაგრამ ისე სტკიოდა გული ...

" ... მაგრამ ისე სტკიოდა გული ეკლის გვირგვინი რომ დაადგეს არც გაუგია... "


ვაჟა ხორნაული


მეშინია უშენობის

მეშინია უშენობის...
როგორ ვიყო უშენოდ?!.
მოზღვავდება გულში სევდა,
ტკივილს რითი ვუშველო?


ენძელა

ყველა მთის ყვავილს ვეფერე,
შენც გეფერები, ენძელავ,
თოვლის ლამაზო ღილ–კილოვ,
შენი დათმობა მეძნელა.


შენი ლამაზი თითები მხიბლავს

გაბნეულები, განთესილები
სამყაროს მცირე ნაწილაკებად,
ვეძებთ ერთმანეთს,
ხელის ცეცებით,
ვიღაცა – მეტად,
ვიღაც – ნაკლებად.


მე და ჩემი ბეღურა

ხეზე შემოჯდა ბეღურა.
– შორს ნუ ხარ!.. – ჩუმად ვუთხარი.
ხეს მხრებზე თოვლი ეხურა,
მე კი შინ მენთო ბუხარი.


ბალახები - ვნების სავანე

ჩამოიფერთხე ეგ ბალახები თმებიდან
უნდა წავიდეთ, უნდა ავკეცო ფარდაგი...
ჟრუანტელსა მგვრის, ისევ ხელახლა ვთბები და
სულ აქ დამტოვებს შენი ტუჩების ბადაგი...


* * * *

სუნი და ფერი დაკარგეს ვარდებმა.
მე კი დღეს დავკარგე აზრი-სიყვარული.
მართლაც ყველაფერი ალბათ დროს ბარდება
მარტო მომიწევს ახლა სიარული.


მომენატრე...

მომენატრე,გულში სევდა მოკალათდა,
შემოაცვა რუხი ფერი სულის სარკეს,
ისე ძლიერ მომენატრა შენი სუნთქვა,
ეგ გრძნეული,მათრობელა კოცნა მარგე.