გუშინ შენზე ვსაუბრობდი

გუშინ შენზე ვსაუბრობდი
შემოდგომის წვიმებთან.
ვუამბე, რომ
ჩემი ხარ და
საყვარელი ვინმე ხარ...
წვიმას იქნებ არ ეჯერა
შენზე რომ ვოცნებობდი,


დღეს საქართველო ცრემლიანი თვალებით მიმზერს

დღეს საქართველო
ცრემლიანი თვალებით მიმზერს,
კაცი თუ ნაღვლობს,
ჩათვალე,რომ ჩვენიანია.
რატომ? -
ნუ მკითხავ,


მინდა რომ იყო ჩემი

მინდა რომ იყო ჩემი,
და იფერებდე მორცხვად.
თვალს გემჩნეოდეს ცრემლი,
შორს ვიქნებოდი როცა.


მოდის დეკემბერი

მოდის დეკემბერი,
ცივი, სევდისფერი,
შენ და შემოდგომა
წარსულს ემატებით.
თითქოს არ მახსოვხარ,
თითქოს აღარ გელი,


მიწა მომენატრა

მიწა მომენატრა,
ზეცა - უფრო მეტად...
მაგრამ ჯერჯერობით
ვცოცხლობ
შენს იმედად...
სოფლის საყდრისაკენ
გზას რომ გავუყვები,
მომისაკლისებენ
თეთრი ალუბლები...


ქალი ვაზია, უნდა ეფერო

ქალი ვაზია,
უნდა ეფერო,
უნდა ჩაიკრა გულში
და გათბე...
მზით დაფერილი
მწიფე მტევანი


ამ ქვეყნად ყველა აღმართზე უფლის იმედით ვიარე

ამ ქვეყნად ყველა აღმართზე უფლის იმედით ვიარე,
ხან ზვავმა გადამიარა,
ხან ზვავზე გადავიარე,
შენი ხმა მენატრებოდა
(ის მომირჩენდა იარებს),


"მზე-ღმერთის მესაიდუმლე"

მზე-ღმერთის მესაიდუმლე,
მთა-მზისა, ყანა-მზისაო,
ცამ, ვარო სიყვარულისა
და სიყვარული ცისაობს.
მწვანე ბილიკი-ცოცხლისა,
თეთრი ბილიკი-მკვდრისაო,


... მაგრამ ისე სტკიოდა გული ...

" ... მაგრამ ისე სტკიოდა გული ეკლის გვირგვინი რომ დაადგეს არც გაუგია... "


ვაჟა ხორნაული


მეშინია უშენობის

მეშინია უშენობის...
როგორ ვიყო უშენოდ?!.
მოზღვავდება გულში სევდა,
ტკივილს რითი ვუშველო?


ენძელა

ყველა მთის ყვავილს ვეფერე,
შენც გეფერები, ენძელავ,
თოვლის ლამაზო ღილ–კილოვ,
შენი დათმობა მეძნელა.


შენი ლამაზი თითები მხიბლავს

გაბნეულები, განთესილები
სამყაროს მცირე ნაწილაკებად,
ვეძებთ ერთმანეთს,
ხელის ცეცებით,
ვიღაცა – მეტად,
ვიღაც – ნაკლებად.