დიკა სალაყაია – შენ სულ დამჭირდები დედი...

შენ სულ დამჭირდები დედი...

თითქოს დრო გავიდა, თითქოს გავიზარდე,
მაგრამ ვერ გავდიდდი დედი,
შენთან და შენს იქეთ ვერსად გავიპარე,
ვერსად ვერ წავედი დედი...


დიკა სალაყაია - რომ შემეძლის ვიცხოვრებდი სოფელში

რომ შემეძლის ვიცხოვრებდი სოფელში და
შენს მხარდამხარ დავთიბავდი სათიბავს,
შემოდგომას შევიდგამდი კალათით და
ნალიაში ავიტანდი საზიდარს...


დიკა სალაყაია - მარხვისას მინდა წავიდე სოფლად

მარხვისას მინდა წავიდე სოფლად

მარხვისას მინდა წავიდე სოფლად,
ნაწვიმარ შუკას შევკიდო დარდი,
მეზობლის ქალი შემოვისახლო,
მარტოს არ მინდა დარჩენა მაინც...
...მარტოს არ მინდა,მიჭირს ტრაპეზიც,


დათო არახამია - და ყველაფერი


გულყრის ტოლია ამ ბუღში დაღლა
გაასმაგდება ნატვრა ქარისა.
როდესაც ერთ დროს,იმ მოსეს აღალს
წყუროდა წყალი იორდანისა


დიკა სალაყაია - მე სანამ შენამდე მოვიდოდი

მე სანამ შენამდე მოვიდოდი,
ხომ არ გგონია მილხინდა,
იცი?რამდენი გეძებე და
იცი?რა რიგად მიმძიმდა.


დიკა სალაყაია - ბებოს

შენი ნაოჭები უფარავი,
შენი მოსახური შალის,
ახლა ყველა სითბოს მირჩევნია,
როგორ გამათბობდა ან კი...
როგორ წამომტკივდი,მომიარე,


დათო არახამია - ისევ

გული, უმოწყალო ყვავილს
ნექტარს უსურვებს საზრდოდ.
სული უმწეოდ ღნავის,
ვით ვფარცხო ველი მარტომ.


დათო არახამია - სისხამის ციაგს

შენზე ფიქრები აღარ მასვენებს,
წარსულისაკენ ვიბრუნე პირი.
სარკმელს ჟუჟუნა წვიმა ასველებს,
სასიხარულო ცრემლებით ვტირი.


დათო არახამია - ვერ გამიგია

უმარტივესი ყოფა
ნასაზრდოები ნიჭით,
დაგმობს სულიერ ლპობას
აკენწლავდება იჭვი.


დათო არახამია - ის ნეტარება

რა დრო გასულა და აი დღესაც,
ვეკეკლუცები ვნებას გარეწარს.
იგივე მიწა,იგივე ზეცა,
ალერსის სითბოს კვლავ თავს მალეწავს.


დათო არახამია - ჩემი რისხვა

იმ ხსოვნას ვერ დავაძველებ,
რაც რომ ჩემში ხარობს;
შავს თეთრად ვერ ავაჭრელებ,
სხივს ვერ მოვწყვეტ ტატნობს.


დათო არახამია - კვლავ ზეცისაკენ

დაუდეგარი ჩემი ფიქრები
უსაზღვრო სივრცეს შესჭიდებიან...
მე მათ სრბოლაში ვბორგავ,ვიღლები,
ისინი, მაინც არა ცხრებიან.