ბაჩო ბუღაძე - ჩამოდი გიცდი

კვლავ აირია ჩემში ფერები,
ჩემი ლექსებით კვლავ გეფერები,
კვლავ დამიბნელდა მზე და ჩანს მთვარე,
კვლავ მიბრუნდება წუთები მწარე,

bacho bugadze chamodi gicdi kvlav airia chemshi perebi


ბაჩო ბუღაძე - ხანდახან

ცხელი ხარ, ცეცხლი ხარ - ხანდახან გველი ხარ,
ხანდახან ცივი ხარ, ხანდახან სველი ხარ,
ხან პატარა ხარ, ხანდახან დიდი ხარ,
ხანდახან ჩემთან ხარ - ხან ჩემგან მიდიხარ,

bacho bugadze xandaxan , cxeli xar cecxli xar xandaxan gveli xar


* * * *

დღეს ჩემს მაცდურთან ვაზის ცრემლს დავლევ,
ერთად ჩავახრჩობთ ჭიქაში დარდებს.
ერთად ჩავივლით ქუჩას ღრიალით,
ერთად მივუტანთ სატრფოებს ვარდებს.
ჩემს მაცდურ ეშმაკს თამადად ვნიშნავ,
და მეინახეთ გვერდით ვუჯდები.


ბაჩო ბუღაძე - ამჯერად აღელვებული

თეთრი ღრუბლები კვლავაც გაშავდა და კვლავ დაედო ცას შავი ბინდი,
კვლავ ვარ ფიქრებში გადაკარგული, აღელვებული? არა, ჯერ მშვიდი!
შვიდი სურვილი რომ მქონდეს ნეტა, რა იქნებოდა პირველი ნატვრა?
ჰმ, ალბათ იფიქრებთ: “ბაჩო გაგიჟდა” ალბათ იფიქრებთ: “ეს კაცი დათვრა,

bacho bugadze amjerad agelvebuli , tetri grublebi kvlavac gasahvda da kvlav daedo cas shavi bindi


ბაჩო ბუღაძე - მამა

მონატრებისაგან აღელვებული, კვლავ დავუბრუნდი მე ზღვის ნაპირებს,
თავჩაქინდრული ვუსმენ ზღვის შრიალს და იქვე მდგომი გემის საყვირებს,
ალბათ გაკვირვებს ჩემგან ეს ლექსი, სიტყვები რომელიც არასდროს მითქვამს,
ალბათ გაკვირვებს, მაგრამ სულ ვამბობ, მინდა სათქმელი ყოველთვის ითქვას,

bacho bugadze mama leqsi mamaze monatrebisagan agelvebuli kvlav davubrundi me zgvis napirebs


ბაქარი ხუტაშვილი - საქართველო

აქ რა ხდება ზეციერო?!
ან რა ცეცხლი ტრიალებს?!
დაგვიფლითეს საქართველო,
სულ მთლად გაატიალეს!
ვინღა ჩივის ნიკოფსიას,
ანდაც კიდევ დარუბანდს,
ნაგლეჯ ნაგლეჯ მიათრევენ
მიწას ჩვენთან ნაქურდალს.


ბაქარი ხუტაშვილი - სული მეყინება...

სული მეყინება ვატყობ,
თითქოს ლახვარს მცემენ ფერდში.
მარტომ მე რა შევძლო, ღმერთო,
თუ შენ არ მედექი გვერდში.
თითქოს არაფერი მესმის,
თითქოს სატყუარებს ვერ ვთმობ.


ბაჩო ბუღაძე - ჯარისკაცი

როცა საქართელოს უტევდა მტერი, როცა ტიროდა ქართველი ერი,
როცა საქართველოს სდიოდა მტვერი, იხოცებოდა ბავშვი და ბერი,
როცა ბავშვების ისმოდა ტირილი და როცა შავებს იცვამდა დედა,
როცა ისმოდა სიმწრის ყვირილი, როცა სუფევდა ჩვენს ირგვლივ სევდა,


bacho bugadze jariskaci roca saqartvelos utevda mteri roca tiroda qartveli eri


ბაჩო ბუღაძე - დედა

დამიწერია მრავალი ლექსი მრავალ თემაზე,
მითქვამს პირდაპირ მე ის სათქმელი, რაც მომდგომია ენაზე,
დამიწერია ლექსი ძმობაზე, დამიწერია დიდ სიყვარულზე,
დამიწერია მე ჩემს ტკივილზე, დამიწერია ჩემს სინანულზე,

bacho bugadze deda , damiweria mravali leqsi mraval temaze leqsi dedaze


ბაჩო ბუღაძე - შენ მეყვარები ათასი წელი

მინდა დავწერო, გრძნობა ავღწერო, მაგრამ არ ვიცი დავიწყო რითი,
მინდა სიკვდილი, გრძნობას მივტირი, მინდა დავწერო - არ მომდის რითმი,
მე გული მტკივა, ვკანკალებ, მცივა, შენ კი არ იცი გამათბო როგორ,
“რად გამაჩინე?! მკლავ, ვერ მაცინებ” - ამას ვეუბნები მე დღეს ჩემს მომგონს,

bacho bugadze shen meyvarebi atasi weli tanamedrove mwerlebi


გიორგი წიკლაური - კაცმა არ იცის

კაცმა რა იცის, ბებრის გული რიღასთვისა სძგერს,
ალბათ იმიტომ, რომ ჭაღარა სხვასაც აგემოს,
არ იწუნებენ სოფლის მუხთალ მოვარდნილ ხვედრს,
რომაც მაღლა, ზამთრის მთებმა ქარი დაბეროს.

giorgi wiklauri kacma ar icis , bebris guli rigastvis sdzgers


ბაჩო ბუღძე - დატანჯული

იყო საღამო შემოდგომისა, ნიავის თბილი ჰაერი ჰქროდა,
მზე ზღვაში სწარაფად ესვენებოდა, თითქოს მას რამე სხვა საქმე ჰქონდა,
ზღვა შრიალებდა, თან ეკვრებოდა ცას ბნელი ჩრდილი,
ჩამოვარდნილი ხიდან ფოთოლი ძირს ეცემოდა ღონემიხდილი,

bacho bugadze datanjuli iyo sagamo shemodgomisa niavis tbili haeri hqroda