ნათია პაპიძე - Natia Papidze

 (ხმები: 2)


მზეს განდგომილი მეზამთრე

(mzes gandgomili mezamtre)


„რა საბრალოა დათვი, რომელსაც სძინავს და ზამთარი არ უნახავს!“
/ნატალია ხეცურიანი/



ცა დაეშვა მიწაზე და თავისი ფეხით შემოიარა – წვიმებად.
სოფლის საკვამურებმა ერთდროულად შეუთვალეს მოკითხვა ჭვარტლის ბარათებით.
ელვა–ქუხილით უსკდებოდა მუქი კანი ქარისგან გალახულს და ღრუბლებში ნაწილ–ნაწილ
შეფუთულს მიეზიდებოდნენ ჰაერნაკადები:
_ „დაბრუნდი,ცაო... შინ დაბრუნდი! „_
ხეებმა ფოთლებით გამოკვებეს მიწა.
ხავსებმა საცეცები ჩასჭიდეს ერთმანეთს, წრე შეკრეს და დააგუბეს წყალი.
სოფელმა მდინარის პირიდან – უკან, მთის კალთისკენ დაიხია. მოსიარულე ფეხები აიკეცა.
ხელები მჭიდროდ შემოიკრა სხეულზე.
მუცელი შეისუნთქა.
დაპატარავდა.
თავი ჩარგო მხრებში.
ორღობეში დაცხოვრდა.
მხოლოდ თვალებიღა მოუჩანს სარკმელების გამომბჟუტავ სინათლეებად.

* * *
მთელი მზესავსე ამინდები ზამთრის შიშში გაატარა.
ვერაფერში ნახა ლხენა.
„მოვაო, უბედური, დამაზრობს,დამსუსხავს.
დროს უნდა ვუსმინო .
ჰაერს ვუმზირო _ ყოველ დღე ვუსინჯო გამჭირვალობა.
ჩავინიშნო.
მოვინიშნო.
დღეს როგორ იყო, ხვალ როგორ იქნება! „
მთელი მზესავსე ამინდები _ ზამთრის სიძულვილში გაატარა და...
მზე გამოეპარა.

* * *
შინდაბრუნებულ ცას ფეხდაფეხ მოჰყვა ზამთარი.
თეთრი მალამო დაედო მიწას.
გაფითრდა სოფელი_სახეშეღებილ გეიშას ემსგავსა.
მთვარისეულ – რამპის შუქზე – ტურები აწყობენ მიუზიკლ–წარმოდგენებს.
იყუჩა სოფელმა.
ისწავლა ფიქრი და ორღობეში დატოვებული, გაიშვიათებული კვალით დაუნაოჭდა შუბლი.

* * *
უზის სარკმელს.
გაბუნდოვნებული ხილვადობით გასცქერს დაორთქლილი მინიდან – სამყაროს, რომელიც
ზამთარმა დაბეგრა ბგერებით, ადამიანებით.

ფიქრობს, რომ ...
სძინავს.
სუნთქავს შეუმჩნევლად.
ფიქრობს, რომ ვეღარც ფიქრობს, საერთოდ!
ყოფა სძულს ასეთი.
ოთახის უჟანგბადო ჰაერით დაუსივდა ფილტვები და ასე – ვიდრე, მზის სახლობამდე!
მას არ უნახავს ჩრდილოეთის ციალი ბუნიობისას _ Aurora Borealis.
და
მზე გამოეპარა.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.