საით მიდის გზა? (ლალის)

sait midis gza lalis axalgazrda mwerlebi
ბილიკებს მივყვებით ცალ-ცალკე,
ვიცით,რომ გზებია მრავალი,
ვიცი,რომ ცრემლები დავმალეთ,
ან იქნებ დაგვმალეს-პირიქით...


დაბადების დღეს გილოცავ დე...(ჩემს ალექსანდრეს)

dabadebis dges gilocav de chems aleqsandres axalgazrda mwerlebi
შენ გახდი ორი წლის,მე შენი დედა ვარ,
და ისე მიყურებ,რომ სულში მიძვრები,
ახლა შენს თვალებში სამყაროს ხედავენ,
ეს ჩემი თვალები და სითბოდ ვიღვრები.


დათოვლილი (ლ)ექსპრომტი

lika chelidze datovlili leqspromti axalgazrda mcerlebi
ისე ლამაზად თოვს,
ისე ლამაზად ბარდნის,
მხოლოდ სიჩუმეს გთხოვ
და არც სიტყვებით დაგღლი.


გილოცავ ჩემს დაბადების დღეს დე...

gilocav chems dabadebis dges de leqsidan dedas lika chelidze leqsebi axalgazrda mwerlebim leqsebi poezia

დედა ისე ვარ,სულ არ მინდა,რომ მერქვას შვილი,
მარტივად მინდა,რომ თავიდან დამბადო, იქნებ…
დედა ცოდვებით სული ისე გავტანჯე,ტკივილს-
სულისას მე კი არა და ეს ცაც ვერ იტევს.

ლექსიდან ”დედას”


მოდი ვითამაშოთ

modi vitamashot lika chelidze leqsebi axalgazrda mwerlebim leqsebi poezia
მოდი ვითამაშოთ ერთმანეთით,
სიტყვას მე რომ გეტყვი-დაიჯერე,
იცი?რაღაც მინდა ცოტა მეტი,
ახლა მომეფერე,წადი მერე,


სინათლის გზაზე ( საკონკურსო )

sinatlis gzaze sakonkurso lika chelidze leqsebi axalgazrda mwerlebim leqsebi poezia
მძიმედ ხარ,აპირებ გაფრენა ზეცაში..
აპირებ როგორმე დაძლიო გრძნობები,
ისეთი განცდა გაქვს,რომ კარგავ ერთ წამში
ყველაფერს რაც ახლა ამ სახლში დატოვე:


საით მიდის გზა?

საით მიდის გზა? (ლალის)
sait midis gza
ბილიკებს მივყვებით ცალცალკე,
ვიცით,რომ გზებია მრავალი,
ვიცი,რომ ცრემლები დავმალეთ,
ან იქნებ დაგვმალეს-პირიქით...

შენ უკვე ბევრ გზაზე იარე,
მე ცოტა ნაკლები შენზე და
ახლა სულერთია სად არის,
ჩვენი დაგეგმილი შეხვედრა...

კითხვებზე მპასუხობ კითხვებით,
პასუხებს არ ვეძებ არასდროს,
ახლა სულ ცოტათი მჭირდები,
მინდა რომ ფიქრები გაგანდო...

იმაზე მეტადაც ვიღლები,
ვიდრე დაღლილობა მეტყობა,
მაინც არ მბეზრდება სიტყვებით
ჩვენი ეს თავხედი გართობა...

გუშინ შეგეკითხე ეს გზები,
საით მიდიოდნენ ცალცალკე,
და ახლა სიტყვებით გნებდები...
და დღეს სურვილებიც გაგანდე...

ალბათ დასრულდება ყველა გზა,
ალბათ დავიღლებით ყველაფრით,
მაინც ვიფიქრე,რომ გვეცადა...
გზების შეკვეცა ან პირიქით...


სინათლის გზაზე...

სინათლის გზაზე...

sinatlis gzaze


მძიმედ ხარ,აპირებ გაფრენას ზეცაში..
აპირებ როგორმე დაძლიო გრძნობები,
ისეთი განცდა გაქვს,რომ კარგავ ერთ წამში
ყველაფერს რაც ახლა ამ სახლში დატოვე:
ოთახი,რომელიც გახსენებს ბავშვობას,
წიგნები,რომელთაც ვერასდროს კითხულობ,
ალბომი,რომელიც გიფუჭებს განწყობას,
მარტივად ხელჩანთას ალაგებ,ხვდები რომ,
ყველაფერს დატოვებ,გარდა სინანულის,
რომელიც სულ მუდამ თან გდევდა ყოველდღე
და ფიქრობ,როგორმე დაძლიო წარსული,
ხვდები,რომ ამ სახლს შენ მარტო ვერ მოერგე.
დედის სურათი კი კედელიდან ეულად,
დაგცქერის,ფიქრობ რომ დედას ვერ ელევი,
და თავს გრძნობ საშინლად,უფრო უხერხულად,
ცდილობ,რომ როგორმე დამალო ცრემლები.
კარის ზღურბლს გადასვლა ახლა სიგიჟეა,
და როგორც ყოველთვის გაღელვებს ეს აღარ,
კარს კეტავ,ეზომდე კი ძველი კიბეა,
ჩადიხარ და ტვირთი მძიმდება თანდათან.
უკვე სულერთია სად წავა ყველა გზა,
ტაძრამდე მიმავალს დაეძებ ბილიკებს.
იმ გზაზე,ოდესღაც ქრისტე რომ ეწამა,
ახლა სულს მიათრევ და სინდისს იმშვიდებ,
იმით,რომ იპოვე მონასტრის კარიბჭე,
იმით,რომ ცოდვისგან ხარ თავისუფალი.
ბერების გალობა შენ შვებას განიჭებს
და ძველი ფრესკიდან დაგცქერის უფალი.


ლიკა ჭელიძე - Lika Chelidze

შენი გამომცხვარი პური (ბებიას...)

(sheni gamomcxvari puri - bebias)


რომ დავიბადე ალბათ სადმე ახლომახლოს იყავი,ან არ იყავი და მაინც ძალიან გიხაროდა...
მახსოვს ბავშვობა.შენს სახლში გატარებული.შენი გამომცხვარი პური.
შენი გამომცხვარი დარდი,რომ სულ გენატრებოდი,როცა დამინახავდი გეტირებოდა,მე სულ გეუბნებოდი რომ მალე დავბრუნდებოდი შენთან.არასოდეს გაგიცილებივარ.მეგონა გეზარებოდა,არადა ახლა ვხვდები რატომაც არ მაცილებდი...
მერე ისევ ქალაქის ორომტრიალში ვბრუნდებოდი და ქარხნის პურს ვჭამდი.წელიწადში რამოდენიმეჯერ რაჭის ავტობუსს ვხვდებოდი.შენს ძველ ჩანთაში სოფლის ნობათი სათუთად ჩალაგებული მხვდებოდა.იქ სულ იდო პური.მე ვხედავდი როგორი სიყვარულით მიფუთავდი ამ პურს ძველ გაზეთში...და წერილი,აუცილებლად უნდა მეპასუხა.მე არასოდეს მომიწერია წერილი,იმიტომ რომ ასეთი ხასიათი მაქვს.ძალით ვივიწყებ ადამიანებს,რომლებიც მიყვარს.მეზიზღებოდა ზაფხული.ვიცოდი ჩამოვიდოდი და მალევე უკან უნდა დავბრუნებულიყავი,მერე მომენატრებოდი.ამიტომ წინასწარ ვერ ვიტანდი არდადეგებს...
ახლა უკვე დიდი ვარ.ვმუშაობ და მიზეზი მაქვს ,რომ არ ჩამოვიდე.უბრალოდ სხვა გზა არაა...
თავს ვერასოდეს ვაპატიებ ბოლოჯერ რომ არ გნახო.
თონისკენ არ გავიხედავ.იქ არ დამხვდები ვიცი...
მიხარია რომ ვერ გამომაცილებ...


ლიკა ჭელიძე - Lika Chelidze

მე ქეთი ვარ...

(me qeti var)


მე ქეთი ვარ.ხუთი წლის და ერთი კითხვა მაწუხებს დიდი ხანია.დედას ვერ ვეკითხები,იმიტომ რომ როცა ის სახლში ბრუნდება მე უკვე მძინავს,მამა დედასთან ერთად მოდის.დეიდას არ სცალია,სულ სადღაც ეჩქარება.ერთადერთი ვისაც ჩემი მოსმენა შეუძლია არის ბებო,თუმცა მას ვერ ვკითხავ,რადგან ეს კითხვა ბებოს გამო გამიჩნდა.დღეს გადავწყვიტე რადაც არ უნდა დამიჯდეს დედას დაველოდო.უკვე ღამეა,ბებომ საწოლში ძალით დამაწვინა...ნეტა არ დამეძინებოდეს.არა,ცხვრებს არ დავითვლი.ბებო ამბობს თუ ცხვრებს დაითვლი დაგეძინებაო,არც ზღაპარი მოვაყოლე,ამ მიზეზითაც დამეძინება.თვალები დავხუჭე,ვითომ მძინავს.აი მანქანის ხმა მესმის.ალბათ მამა მოვიდა და დედა მოიყვანა.ნეტა დიდი ხანი არ დააგვიანოს ამოსვლა...
კარებზე კაკუნია,ჩემი დედიკო მოვიდა.ნეტა ბებო არ შემოყვებოდეს.დედა ჩემსკენ იხრება და შუბლზე მკოცნის.უცებ ვყვირი...
-დე,დედიკო მღვიძავს და შენ გელოდები.
დედას ისე შეეშინდა იყვირა..
-დე დამშვიდდი,დიდი ხანია რაღაცის კითხვა მინდა.
-ქეთევან მასწავლებელი გააბრაზე და ბაღში მიბარებენ?
-არა დედა,სხვა რამე უნდა გკითხო.
-ქეთი ცეკვის მასწავლებელი გააბრაზე?ბებო?
-არა დე,მისმინე...
-კარგი ქეთი გისმენ.(დედა ცოტათი დამშვიდდა ალბათ.მიხვდა რომ სასახურში განთავისუფლება არ მოუწევს.ძალიან მკაცრი უფროსი ყავს.ვერ ვიტან იმ კაცს).
-დე ამ თმების ქვეშ რა მაქვს?
-რაო?
დაფიქრდა დედა
-თავის ქალა გაქვს ქეთი.
-არა დედიკო ტვინი თუ მაქვს?
დედამ ისე გაიცინა მივხვდი არც ისე დიდი სისულელე ვიკითხე
-კი გაქვს ქეთევან კი
-აბა ბებო უტვინოს რატომ მეძახის?...


გარეთ სიმშვიდეა

გარეთ სიმშვიდეა ...

(garet simshvidea ...)

გარეთ სიმშვიდეა...სახლში მელოდია -
უცხო, საოცარი, რაღაც ინტიმური,
ახლა შენ მჭირდები,შენ და პოეზია
მხარზე თავს დაგადებ...თუნდაც ერთი წუთით...

გარეთ ჭრიჭინები, სახლში სიმარტოვე
წყნარი მელოდია, ცაზე ღამის ფარდა,
ახლა შენთან მინდა, მოდი აქ დაგტოვებ
გულზე მოგეკვრები, მარტო ესღა დამრჩა.

გარეთ ხმაურია, შენ კი ჩემთან გძინავს
ისე ახლოს ხარ, რომ სუნთქვა შევიკავე,
გარეთ ამინდებმა ცოტა აურიეს,
მოდი თავს დაგადებ, თუნდაც ერთი წამით..


ლიკა ჭელიძე