იოსებ იარღანაშვილი - ბედნიერება ხუმრობით

ioseb iarganashvili bedniereba xumrobit axalgazrda mwerlebi
ფილიპი შესანიშნავ გუნებაზე იყო, ლამის ღიღინებდა — ძველი, შავი ჭუჭყიანი პალტო სრულიად გაეხსნა და ისე სანიმუშოდ მოაბიჯებდა ხალხმრავალ ტროტუარზე, აქაოდა თავისუფალი მზერისთვის ასე გულუხვად ხელმისაწვდომი, წვირისაგან ფერშეცვლილი ჩემი სამოსი — კოსტუმი, ყელიანი სვიტრი და შარვალი, გრძელ გახუნებულ წითელ კაშნთან ერთად, კაცობრიობის ჩაცმულობის ერთადერთი უდიდესი მიღწევააო.


იოსებ იარღანაშვილი - სათვალე

ioseb iarganashvili satvale axalgazrda mwerlebi
სათვალე ღამით გამიტყდა, როცა საწოლის თავთან საათი მოვიძებნე. ჩემი ხელი უცაბედად წამოედო მას და იატაკზე მკვახედ დაენარცხა. ლინზებმა ერთგულება გამოიჩინეს — ორივე დაიმსხვრა. გაბრაზებისგან აფეთქება დავაპირე, მაგრამ გამახსენდა მნიშვნელოვანი დღე თენდებოდა და თავი შევიკავე.
ხმაურზე ბელას გაეღვიძა, რა მოხდაო, იკითხა.


იოსებ იარღანაშვილი - ესკალატორი

ioseb iarganashvili eskalatori axalgazrda mwerlebi
ესკალატორის გაუჩინარებამდე ათიოდე საფეხურიღა იქნებოდა დარჩენილი, რომ ლეგამ მარჯვენა მუხლი ასწია და ყარყატივით ცალ ფეხზე შეამზადა ნაბიჯი... წინ ვიტრინებსმიღმა ქუჩის ესკიზი სულ უფრო მკაფიო ხდებოდა. დაბლა მეტროს შემადგენლობა ჩამოდგა — მის სმენას ზურგიდან მუხრუჭების გაბმული ხმა მოსწვდა... ლეგა კარისკენ გაემართა...


იოსებ იარღანაშვილი - ბუტერბროდი

ioseb iarganashvili buterbrodi axalgazrda mwerlebi
-ჰო!... ჰო!... მერე რა მინდაო?!... რატომო?!... როდის აკლდა მაგას მზრუნველობა?!... ვის დაემსგავსეო?!... ევასო?!... ჩემთან რაღა უნდა?!... — ლამის, კიოდა ტელეფონში ევა, თავისუფალ ხელს ხან ჰაერში იქნევდა, ხანაც დოინჯად იდებდა წელზე. — მე თავი დამანებოს!... მე რა შუაში ვარ?!... ჰო-და, ძალიანაც კარგი!... მართალია, მისი ცოლი ხარ, მაგრამ ყველა ადამიანს თავისი ცხოვრება აქვს და საკუთარ ბედს ისე გადაწყვეტს, როგორც მოესურვება!... ოჯახი დაინგრევაო?!


იოსებ იარღანაშვილი - თოვლის გრამაფონი

ioseb iarganashvili tovlis gramafoni axalgazrda mwerlebi
ძილბურანში ხმაური ჩამესმის — კარი გამეტებით ასკდება ჩარჩოს. გახურვაც ამას ჰქვია!
თიესა წავიდა...
აკი მაფრთხილებდა — თუ სმას თავს არ დაანებებ, მიგატოვებო.
დრო არ ვიცი. სარკმელში წინწკლებს ვხედავ — თოვს. თიესა, ალბათ, ქუჩაში მიაბიჯებს და ბრაზმორეული ფიფქებს არად აგდებს.
აღარ მეძინება, სარკმელს მივჩერებივარ. ნაბახუსევზე თავი ტკივილისგან ხმაურობს, პირი უგემური სიმშრალითაა სავსე. ხმაურიც და ტკივილიც ისეთი ხარისხისაა, რომ აზროვნებას გმირობად ვუთვლი თავს.


იოსებ იარღანაშვილი - მწვანე... წითელი...

ioseb iarganashvili mwvane witeli axalgazrda mwerlebi
სოფელს საღამოსთან ერთად ვსტუმრობთ... იქნებ, არცა ვარ სტუმარი?! ბინდის სიმუქეში ამაოდ ვაფრიალებ მოგონებებს. ,,რა გიკვირს, ასაკია, რაც აქ არ ყოფილხარ! თექვსმეტი წელი ცოტა როდია?!“ — ვუმეორებ საკუთარ თავს. დროდადრო მძღოლის ხმა მაფხიზლებს, როცა კითხვას შემომკრავს-ხოლმე, ახლა საითო.
ავტომობილი რწევითა და ტორტმანით მიიწევს ოღრო-ჩოღრო გზაზე. ძრავის დახშულ ხმაურს საბურავებიდან დამსხლტარი ქვების ჭახანიც ერევა. მძღოლი დაძაბულ მზერას ადევნებს ფარების შუქს, წამიერად რომ ეხავსება ჩაბნელებული შუკის ფრაგმენტებს. ორივე ვეწევით და სალონში თამბაქოს სუნი ტორტმანებს...


იოსებ იარღანაშვილი - ბიჭი, ბეჭედი და საფრთხობელა

ioseb iarganashvili bichi bechedi da safrtxobela axalgazrda mwerlebi
კაცი მაგიდასთან მივიდა, წვრილყელიანი გრაფინიდან სირჩაში არაყი დაისხა, ,,გაგვიმარჯოსო “, ჩაიბუტბუტა და გადაჰკრა. ამ დილით ეს მეოთხე იყო. უკვე მშვენივრად გრძნობდა თავს. რომ დალია, სასმისი თითებში დაატრიალა — წახნაგებიანი თლილი სირჩა იყო.
გარეთ სოფელი იღვიძებდა: ისმოდა ყივილი, ყეფა, ბღავილი. გაზაფხულის დღე ღრუბლიანი ცით იწყებოდა.
კაცმა თეთრი წითელყვავილებიანი ფარდა გადასწია და სარკმელში გაიხედა. ბოსელთან ქალი ძროხას წველიდა.


იოსებ იარღანაშვილი - ბროლის ბუზი მარგალიტის ზღვაში

ioseb iarganashvili brolis buzi margalitis zgvashi axalgazrda mwerlebi
ბუზი ბზუილით კიდევ ერთ სართულს ასცდა და გაღებული ფანჯრის რაფაზე დასხეულდა. ვიდრე ოთახში შეფრინდებოდა, სუსტმა მოზაიკურმა მზერამ წინ ჰორიზონტი შემორკალა - შავ-თეთრ სამყაროს სინათლითა და სიმხურვალით ავსებდა თეთრი კაშკაშა დისკო, რომლის ქვეშ მშვიდად ირწეოდა უკიდეგანო რუხი სივრცე.


იოსებ იარღანაშვილი - ცვალებადი მოღრუბლულობა

აგვისტოს ღამის ჩახუთული ჰაერით გათანგულ ტიტეს გამთენიისას ის იყო ჩასთვლიმა, რომ მკრთალი ხმაური იგრძნო. ვენტილატორის ჩვეულ ფრთქიალს უცხო ბგერები შეერივნენ. გვერდით თეთრხალათიანი სხეულები დალაციცებდნენ. მოინდომა გაერკვია, რა ხდებოდა, მაგრამ ძილიც და უძილობაც უკვე შეთანხმებული იყვნენ.
ioseb iarganashvili cvalebadi mogrubluloba axalgazrda mwerlebi