იოსებ იარღანაშვილი - მდინარე

ioseb iarganashvili mdinare axalgazrda mwerlebi
მე დავიბადე სოფლის განაპირას. ქარი და ყინვა იყოფდა, თურმე, იმ თოვლიან ღამეს. დედა მძიმედ ყოფილა, ამიტომ ბებია-ქალი, რომელიც სოფლიდან მოუყვანიათ, მთელი ღამე დარჩენილა ჩვენთან.
ჩვენი სახლის უკან მდინარე გადიოდა. დიდი არ ეთქმოდა, არც — მცირე. დარსა და მშრალ ამინდში ანკარა იყო, სუფთა, როგორც ბავშვის თვალები. ავდარში კი აიმღვრეოდა: ტალახითა და ღრიანცელით მოდიოდა და სოფელში ისე იქცეოდა, როგორც განებივრებული ბავშვი ოჯახში.


იოსებ იარღანაშვილი - სათამაშო

ioseb iarganashvili satamasho axalgazrda mwerlebi
გაივლის დრო, მე აღარ ვიქნები!...
ერთხელაც გადახედავთ თქვენს წარსულს და მე ისე წამაწყდებით, როგორც ძველ ნივთებში შემთხვევით ნაპოვნ ბავშვობისდროინდელ სათამაშოს. ისეთი შენახული ვიქნები, როგორიც მეხსიერებაში მომისროლეთ. გაგეღიმებათ და ალბათ რაიმეს გაიხსენებთ — მხიარულს ან სევდიანს.


იოსებ იარღანაშვილი - შეხება

ioseb iarganashvili shexeba axalgazrda mwerlebi
ბაბურა დაძაბული იჯდა. მზერაც დაძაბული ჰქონდა, ისეთი, როგორიც ბავშვებს ტელევიზორში საშინელების ცქერისას აქვთ. დაძაბულობა ბაბურას პირში გაჩრილ სიგარეტსაც უსწრაფებდა დაფერფვლას.
ჯერ ისევ დილა იყო. მოასფალტებული სველი გზის ორივე მხარეს, აგორებული ჭუჭყიანი თოვლის მიღმა, ნაძვის ტყე იწყებოდა. სუსხიანი ქარი უბერავდა და ვეებერთელა ნაძვები დროდადრო ისე ირხეოდნენ, როგორც წყალმცენარეები წყლის ამღვრევისას. ავტომობილი შეუნელებელი სისწრაფით მიჰქროდა სწორ გზაზე. თბილ, მყუდრო სალონში ქარისა და ძრავის დახშული ხმა შემოდიოდა.


იოსებ იარღანაშვილი - დროის უდაბნო

Ioseb iarganashvili drois udabno axalgazrda mwerlebi
— საათს დავყურებ — ჯერ დრო საკმაოდ მაქვს! ვიდრე გაიმა თავს წესრიგში მოიყვანს, გასასვლელებში დავეხეტები. დღეს ორივე ადრე გავთავისუფლდით. საღამოს, ალბათ, ლამაზი სიზმარივით გავატარებთ. სიზმარზე გამახსენდა, ღამით სიზმარი ვნახე, საოცარი ფერადი სიზმარი...
...დროის უდაბნოში მოვხვდი! არ ვცდები — დროის უდაბნოში ვარ! ირგვლივ სიჩუმეა, ბგერაც არ ისმის. სიჩუმის ვაკუუმში ვიმყოფები. უკვე ქვიშაზე ვდგავარ. ქვიშა ყვითელია, ყვითელი ყვითელი. რაღაც მაკლია, რომ უდაბნო სრულად შევიგრძნო. აქ არ ცხელა. პირიქით, ცივა. რაღაც მაწუხებს...


იოსებ იარღანაშვილი - ფიცარი

ioseb iarganashvili ficari axalgazrda mwerlebi
ფიცარი არის ფართო და გრძელი, და ჰგავს სიზმარს, ფერადსა და მშფოთვარეს. ალბათ ამიტომ ჩემი ყურადღება ოთახში შემოსვლისთანავე ჩაეჭიდა სწორედ მას, და არა იმას, ვის გამოც აქ ვართ მოსულნი.
ფიცარი იწყება თეთრად. ნელ-ნელა სუფთა ფერი ორი დიდი თვალის უკან იკარგება. აქედან თეთრ ფონს ჭრელი ცვლის. თვალები იყურებიან გვერდზე, თეთრი ხისკენ, რომელსაც შავი ნაყოფი ასხია. შემდეგ არის ტუჩები, წითლად შეღებილნი, ამბორს რომ ელიან. მათკენ მიილტვის ჟირაფის თავი. მისი კისერი ქალის შიშველი მკერდიდან ამოდის. გრამაფონი, რომელსაც რუპორის ნაცვლად ადამიანის ყური აქვს, სისხლის ტბორში დგას. სისხლში იწყება ფეხიც (აშკარად ქალის).


იოსებ იარღანაშვილი - კაცი და... კაცი

Ioseb iarganashvili kaci da kaci axalgazrda mwerlebi
ღამე...
ქალაქში ის დრო საათობდა, როცა ძილი არათუ ჩვეულებრივი, არამედ აუცილებელი იყო. ცარიელ ქუჩაში ქარი წრიალებდა და ფოთლების შრიალი არღვევდა ყრუ მდუმარებას.
კაცი ღია ფანჯარასთან იჯდა, თეთრი პერანგის საკინძე შეეხსნა. პიჯაკი და ჰალსტუხი სკამის საზურგეზე გადაეკიდნა. ფოთლისფერი შუქი, ოთახს რომ მკრთალად ანათებდა, ყვავილის ფორმის მწვანე აბაჟურში იბადებოდა. კაცის გვერდით, მაგიდაზე ბანკნოტთა შეკვრები ელაგა, იდგა ბოთლი და ჭიქა, იდო პისტოლეტი.


იოსებ იარღანაშვილი - დასაწყისი... შურისძიება... და სამძიმარი

ioseb iarganashvili daswyisi shurisdzieba da samdzimari
კუპეს ღია ფანჯარაში მზერა და თვალები ერთმანეთს შორდებოდა.
ანამ თავი მოაბრუნა, — ბესკე, დაუჩქარე. მატარებელი უკვე ჩერდება! — თითქმის ყვირილით თქვა და მონაბერი ჰაერისგან ჩამოშლილი ქერა თმა სახიდან გადაიწია.
ბესკემ არაფერი უპასუხა, მხოლოდ ამოხედა ცოლს და გაუღიმა, ფეხსაცმელებს დასწვდა და ჩაცმა დაიწყო.
— რომ ვერ მოასწრო?! — ჩაეკითხა ანა.


იოსებ იარღანაშვილი - ცრემლის ნამცხვარი

ioseb iarganashvili cremlis namcxvari axalgazrda mwerlebi
(კულინარიული ნოველა)

მოსამზადებლად საჭიროა:
პერსონაჟები: ბიჭი — 15 წლის;
გოგო — 16 წლის;
მემანქანე — 51 წლის;


იოსებ იარღანაშვილი - მთელი

ioseb iarganashvili mteli axalgazrda mwerlebi
უკვე ოცდასამი წუთი იყო, რაც აეროპორტის მოსაცდელ დარბაზში ვლოდინებდი. გვერდით შუა ხანს მიტანებული კაცი სავარძელში ჩამბალიყო, ხელში ლუდის ბოთლი ეჭირა და გარშემო უსაქმო მზერას აფოთიალებდა. დროდადრო ჩემთვისაც იცლიდა და ისე შემომხედავდა, როგორც მძღოლი საგზაო ნიშანს, დარწმუნება რომ სურს ხომ სწორად მივდივარო. სხვა საქმე არც მე მქონდა — მგზავრებს ვათვალიერებდი: მოდიოდნენ, სხდებოდნენ, დგებოდნენ, მიდიოდნენ... რეპროდუქტორი გამუდმებით აცხადებდა რაღაცას. აქა-იქ თვითმფრინავების ხმაც სწვდებოდა სმენას.


იოსებ იარღანაშვილი - მზე და ბროწეულები

ioseb iarganashvili mze da broweulebi axalgazrda mwerlebi
შინ მთლად სველი დავბრუნდი. უკვე დაღამებულია, ისევ წვიმს. და კარში მეგებება, თან ჩურჩულით კითხულობს: ,,მოიტანე?!“, თუმცა, კარგად ხედავს, რომ პასუხი ხელში მიჭირავს. მისი კითხვა სიხარულს გამოხატავს მხოლოდ.
ბროწეულებს ფრთხილად მართმევს და სამზარეულოში სათუთად მიაქვს. მე კი, ჯერ ისევ სველი, მამასთან შევდივარ.


იოსებ იარღანაშვილი - ეპიზოდი ყვავილებით

ioseb iarganashvili epizodi yvavilebit axalgazrda mwerlebi
ღრუბლებში გონგის ბრახუნი მაშინ ატყდა, როცა ქუჩამ დაღმართზე მოუხვია. სასტუმროში დაბრუნებას ვეღარ ვასწრებდი, ნაბიჯს მაინც ავუჩქარე. აშკარა იყო, წვიმა მოვიდოდა. ამას ნებისმიერი ადამიანი მიხვდებოდა, თუნდაც ყრუ — ცის მოქუფრული კანის ფერზე, ან კიდევ, ბრმა — ღრუბლების უნოტო გრუხუნზე, დახშულ სივრცეში გახვეული რომ ისმოდა.
უხალხო ქუჩა წვიმის მოლოდინში კიდევ უფრო დაცარიელდა, ახლა მხოლოდ მე მივაბიჯებდი უკაცრიელ ქვაფენილზე, კიდევ, შორს — მოხუცი ქალი, რაღაც მიჰქონდა და სიარული უჭირდა.


იოსებ იარღანაშვილი - სარკის პოლკოვნიკი

ioseb iarganashvili sarkis polkovniki axalgazrda mwerlebi
...მე არასდროს მყვარებია სარკეები...
...ქერა ჯარისკაცმა დილით მომახსენა, სარკე მოიტანესო. ოთახში დადგით-მეთქი, მივეცი მითითება.
როცა ყველანი საბრძოლო წვრთნაზე წავიდნენ, უსიამო გრძნობით მაღლა ამოვედი. საღებავის სუნი ჯერ ისევ ცოცხლობს აქ. ცარიელი ოთახი... კედელთან მაგიდა... მაგიდაზე ფანჯრისტოლა სარკე... სკამი...