ივლიტა გოლეთიანი -- მზე ჩავა მალე!

ცა ,როგორც ნაჭდევს ლოყაზე ნარჩენს
შეჰყურებს მთვარეს და სუნთქვა უჭირს,
ვიღაცამ ხელი თუ ჩაყო სულში
და ამომხაპა ტანიდან მუჭით!..


წერილი ღმერთს

იყავი ჩემთან!
როცა ვიგრძნო ლოდები მხრებზე!
ან როცა ვიგრძნო
სულერთობა ყველა საზიდრის!
შენ თუ აქა ხარ
ვერრა მებრძვის! ვერარა შეძლებს!
ვარ უსასრულო
და უკვდავი ზენა ქარივით!


ივლიტა გოლეთიანი - გამოდი! ნახე!

გამომზისგულდი! გამოდი! ნახე!
ატმის კვირტებთან მზე ფერხულს ცეკვავს!
ნასახლარებსაც, მთქნარებანაჩვევთ,
ოქროს ბოხოხი დაჰხურა ცერად!


ივლიტა გოლეთიანი-- აბზაცი

მორჩა! გადავწყვიტე დავიწყო თავიდან
და რაში ხვალისი საჩქაროდ დავბელო!
ავიტან! უთუოდ ყველაფერს ავიტან
მერე რომ არაფრის შიში არ გავბედო![/center]


ივლიტა გოლეთიანი - ჩემი ზემოთი

უნდა გავაწვინო ცივ მთებზე მზეგანი!
ამ ფიქრის სიშიშვლეს ხედავდე ნეტავი!..


ივლიტა გოლეთიანი - ექო ბავშვობიდან

ავალ ისევ მთის კონცხში,
ღიმი ტუჩ-პირს მიკოცნის...
გადავივსებ უბეს,
ჩამოვივლი შუკებს,
ავალ ამბავს ავუტან,
დაბერებულ მუხებს!


ივლიტა გოლეთიანი - * * *

]ეს, დღეს თენდება შენი დიდგორი !
შენი მიმინოც დღეს იჭერს ხოხობს !
წუხილო ღამის, იყავ მშვიდობით !
სალამი შენდა, კეთილო ბოლო !


ივლიტა გოლეთიანი - ღრმად ჩაისუნთქე !

და გეყოს ეს დღე ამ მზის კოცნებით!

არ გჭირდებოდეს ტკბობა ოცნებით !


ივლიტა გოლეთიანი - ხმა აფხაზეთიდან !

დაბრუნდით! ხეებს მოედო ფითრი!
მგონი ამ ქარებს ახელებს წყევლა,
ნააღსარებზე გულის ხმას ითვლი
და ჯავრის ნაკერს კემსავ და კემსავ!


ივლიტა გოლეთიანი - პატარა ქალს

ვიღაცის შვილი და ერთ დროს სატრფო,
ეფიცხებოდა ცეცხლს მიმწუხრს მარტო!


ივლიტა გოლეთიანი - მიმიღე შენად !

სანამ გვიყოფდეს საწუთრო ოინს,
და გვაკმარებდეს სხივებში ლივლივს,
მიმიღე შენად! ვიაროთ ერთად !
შევერთოთ მთაში ირმების ყვირილს !


სიზმარი დედამიწაზე

შემომხვდა მწვანე, მოლიან მთების...
ალმოდებული ბროწეულები,
ჩემი ნიგვზნარის გოლიათები,
მჯიღსიმსხოკაკალმოწეულები!