მოღრუბლულია სამშობლოს ზეცა

მოღრუბლულია სამშობლოს ზეცა,
თუმცა წარღვნისა მხოლოდ შიშია.
ღმერთო ტკივილი გვაშორე დღესაც,
ერი ღვთის კაცის მოლოდინშია.

მოვა ცოტნე რომ გვასახელოს ხვალ,
მას ხომ მამულის ხვედრი აწამებს.
ნეტავ შემეძლოს, საქართველოს ცას
დავუკოცნიდი ცრემლიან თვალებს.


შენ ცდილობ იყო უფრო ქალური

შენ ცდილობ იყო უფრო ქალური,
რომ მერე ვნებით აღავსო მამრი.
მწვავს შენი ეშხი და სიყვარული,
მწამს შენთან ყოფნის წუთიც და წამიც.

მინდა, რომ მალე ვიქცეთ ერთხორცად,
შეშალოს სული სიამემ, ვნებამ...
მე საუკუნეც კი არ მეყოფა,
რომ დავივიწყო შენზე ოცნება.


მთელი ცხოვრება ვიღაც მიყვარდა

მთელი ცხოვრება ვიღაც მიყვარდა,
მწამდა ვიყავი ღმერთის რჩეული...
მე შენგან წლები ვერ გამრიყავდა,
დამიფარავდა შენი სხეული.

მე შენგან წლები ვერ გამრიყავდა,
არ ვიქნებოდი ზამთრით ვნებული.
რადგან ჯიუტი სულის ვიყავ და
მარადიული შეყვარებული.


მომენატრები

მომენატრები,
უსაშველოდ მომენატრები,
არაფერია -
ვიტყვი თუკი
შემნიშნეს ცრემლი.
დღეს ჩემს სიხარულს
ხვალ ტკივილად
მოემატები,
შენს ღიმილს


ბავშვობაში ჩემთან ერთად ტიტინებდა

ბავშვობაში ჩემთან ერთად ტიტინებდა
ჩემი თოთო ნაბიჯების უტყვი მცველი,
ვიტირებდი? - ალბათ, ისიც იტირებდა,
ჩემს ლოყაზე შედგებოდა დედის ცრემლი.

ახლა, როცა მწუხარებამ ამატირა,
როცა სულში ზამთრის სევდა ჩამისახლეს,
როცა ჩემი სიხარული გამარტივდა,
სიზმრად ისევ წარმომიდგა დედის სახე


ზამთრის სურათი

მახსენდება სურათები სოფლის,
ჩემი სახლი, ჩემი ეზო - კარი,
კვერიათი - შემოსილი ჭორფლით,
სარზე მძივად აწყობილი კვარი...

კვლავ ვიხენებ მივიწყებულ სიზმარს,
მახსოვს მთებზე დიდი თოვლი იდო.
საღამო ხანს ,,მაგრდებოდა" ბირჟა,
ამინდებზე ხშირად ბჭობდნენ იმ დროს;


ხმაურობს სისხლი ზღვარწაშლილი

ხმაურობს სისხლი
ზღვარწაშლილი
და ამღვრეული,
ცხელმა ტალღებმა
ბაგეები
ურცხვად ალეწეს
და ჩემი სუნთქვით
დაორთქლილი
შენი სხეული
ათრთოლებული მისცემია
ვნების სარეცელს...


არ ვუყვარვარო

არ ვუყვარვარო -
აიბზუა
მოწყენით ტუჩი...
არ ვუყვარვარო -
მთელ ქვეყანას
ჭორი მოჰფინა...
თურმე ნუ იტყვით -


წამო, წავიდეთ, გავერიდოთ მოწყენილ ქალაქს..

წამო, წავიდეთ,
გავერიდოთ
მოწყენილ ქალაქს...
ფშაველი ვარ და
შენც ფშაველი
იყავი, ქალავ...
წავიდეთ, ვნახოთ
ნისლების ჯგრო
მთებზე გაშლილი,
გზას დაგვილოცავს


დათო ახლოური - იწვიმებს და დასველდება ქუჩა

იწვიმებს და დასველდება ქუჩა,
ნაწვიმარზე ხეტიალი მიყვარს...
ნეტავ რატომ გამებუტე ურჩად,
მე ამ ქვეყნად
შენზე კარგი ვინ მყავს?


სარკის წინ დიდხანს ჩერდება ქალი

სარკის წინ დიდხანს ჩერდება ქალი,
ეალერსება სხეულს თითებით...
ქუჩიდან უმზერს ათასი თვალი,
სურვილით, შურით და გაფითრებით.

ქალი კი დიდხანს იმეტებს ღიმილს
და სხვათა ვნებებს ურცხვად აღვიძებს...
რა დაშავდება, ის ერთი ღილიც
ჩამოწყდეს ახლა შეხსნილ საკინძეს...


დათო ახლოური


არა ვარ მე შენზე ნაწყენი

არა ვარ მე შენზე ნაწყენი,
ღმერთია მოწამე,
უბრალოდ ეჭვებმა შემშალეს,
ეჭვებმა მომწამლეს...
არ ვიცი ახლა რა მიშველის,
არ ვიცი რა გიყო...
სჯობია შევრიგდეთ, კამათი
არავინ გაგვიგოს...
თუმცა კი არ არის საშველი,
ვერ გამოვსწორდები,