გუშინ შენზე ვსაუბრობდი

გუშინ შენზე ვსაუბრობდი
შემოდგომის წვიმებთან.
ვუამბე, რომ
ჩემი ხარ და
საყვარელი ვინმე ხარ...
წვიმას იქნებ არ ეჯერა
შენზე რომ ვოცნებობდი,


დღეს საქართველო ცრემლიანი თვალებით მიმზერს

დღეს საქართველო
ცრემლიანი თვალებით მიმზერს,
კაცი თუ ნაღვლობს,
ჩათვალე,რომ ჩვენიანია.
რატომ? -
ნუ მკითხავ,


მინდა რომ იყო ჩემი

მინდა რომ იყო ჩემი,
და იფერებდე მორცხვად.
თვალს გემჩნეოდეს ცრემლი,
შორს ვიქნებოდი როცა.


მოდის დეკემბერი

მოდის დეკემბერი,
ცივი, სევდისფერი,
შენ და შემოდგომა
წარსულს ემატებით.
თითქოს არ მახსოვხარ,
თითქოს აღარ გელი,


მიწა მომენატრა

მიწა მომენატრა,
ზეცა - უფრო მეტად...
მაგრამ ჯერჯერობით
ვცოცხლობ
შენს იმედად...
სოფლის საყდრისაკენ
გზას რომ გავუყვები,
მომისაკლისებენ
თეთრი ალუბლები...


ქალი ვაზია, უნდა ეფერო

ქალი ვაზია,
უნდა ეფერო,
უნდა ჩაიკრა გულში
და გათბე...
მზით დაფერილი
მწიფე მტევანი


შენს სიყვარულზე დავწერ ყოველთვის

შენს სიყვარულზე დავწერ ყოველთვის,
რწმენით შევხვდები ისევ ამ ივლისს...
ვიქნები მხოლოდ შენი პოეტი,
აღმართსაც შენზე ფიქრით ავივლი...


რაც იყო, იყო ...

რაც იყო, იყო... რაც მოხდა, მოხდა...
გულში იღვრება დეკემბრის ჭავლი.
ვერ მივატოვე ტკივილი ოხრად
და კვლავ ვიხსენებ წარსულს და ჩავლილს.


გული - ოცნებების სასაფლაო

გული - ოცნებების სასაფლაო
თითქოს მიყუჩდა და გაჩერდა...
აღარ გახსენებ და აღარ ვდაობ,
დრო ხომ უშენობას მაჩვევდა.


სიყვარულს ლამაზი თვალები აქვს

სიყვარულს ლამაზი თვალები აქვს,
მომხიბვლელია და ვნებიანი.
ასე ჯერ არავინ მყვარებია,
ის სულ ჩემია და ჩემიანი.