დათო არახამია - შევძლო

მივყვები დინებას,
ქაფდება ტალღები.
ცამ თქეში ინება,
ზვირთებს ვედავები.


დათო არახამია - ასე ამაოდ

სიჩუმე მთვარის ბილიკებს უტევს,
თვალი შემავლო ღრუბელმა ელდით.
ფიქრები ფიქრებს ძალუმად უღრენს
და დააჩოქა განცდები სევდის.


დათო არახამია - ნუ ითაკილებ

ჩიტო, ჩიტო ღაბუა!
შენც სიყვარულზე გალობ...
მახეში ვინ არ გაბმულა;
ვაჟკაცო,თუგინდ ქალო...


დათო არახამია - გაწბილებული

გულმა ტკივილი ბოლომდე იგრძნო,
ცის კიდეს მძაფრად ეხვევა ნისლი.
ცრემლთა ნაკადმაც იდინოს ვინძლო
და შეიფეროს დაღვრილი სისხლი.


დათო არახამია - ვნების ფიალა

გაბადრულ თვალის ციალი მახსოვს,

ეხლაც ჩამესმის შენი სიცილი;

როს მოგოგმანდი ჩემს შორი ახლოს,

შეგიფერადე თმები გვირილით.


დათო არახამია - უფსკრულის პირას

შემართულია ხელი მსახვრალი,

ქარიშხლის მერე ნაცრად შთენილი.

არა რა რჩება გულს გასახარი,

ისე ვით ფერფლი ცად გაფრენილი.


დროა

მოგონებების ფერმკრთალი ლანდი,
დაფორთხიალობს ფათერაკებით.
სტრიქონებს ვებრძვი მშფოთვარე განცდით,
დემონებს ახლოს არ ვეკარები.


უნდა განახლდეს

განკურნავს ოდეს,(მე ასე მჯერა)
გულისტკივილს და მუხდალ სადარდელს,
შენი თვალების გამჭოლი მზერა,
ოცნების სითბო ამწევს ცათამდე.


საკურთხეველთან

არავინ უწყის
ეს გზა სად მიდის;
გზას ვამბობ თორემ
სახრეა შინდის;


გვეღირსება

დარდი დარდზე უარესი,
ფიქრი ფიქრზე ნაშენი;
ნეტავ,როდის გამოჩნდება,
ღმერთო გზა და საშველი.


რომ მთელ დუნიას

მინდა,სიცოცხლე პეპელასავით,
თუნდაც სამი დღე,
რომ ეს სამყარო მცირეოდენ
სიკეთით ვქარგო;


ვერ ვაიმედებ

ისე იქუხა ტრფობის ნაპირთან,
გავშეშდი როგორც უტყვი ფიქალი.
გამჭოლი მზერა ისე გაჯიქდა,
გააცამტვერა ფიქრთა გრიგალი.