დათო არახამია – ელვამ

კვლავ ათუხთუხდა ვენებში სისხლი,
ვეღარ ვამრთელებ ამ გულს დაკორტნილს.
შემომიტია საწუთრომ რისხვით
და აცუნდრუკდა ჟამი გამოცდის.


დათო არახამია – ჩირაღდნად იწვის

გადაირბინა წლებმა გრიალით,
მათრობს სურნელი ცისა და მიწის.
სიჭაბუკის და ყრმობის ტრფიალი,
ჩემში სიცოცხლის ჩირაღდნად იწვის.


დათო არახამია - რადგან

თვალს ვერ ვწყვიტავ
აქაფებულ ჩქერებს
და თან რაღაც
უცხო გრძნობა მართობს;


დათო არახამია - შენზე მლოცველი

გადაიცოცხეს ველზე ქარებმა,
ცას ცისარტყელა გადაეხვია;
მხარი ავუბი ამ მღელვარებას,
აუკიაფდა ცრემლი მზეწვიას.


დათო არახამია - შენატრის

გულს რომ კორტნის სინანულის განცდებია,
შთაგონებამ სული მკვეთრად ააკვნესა.
ცის ტატნობზე ცთომილებიც ბაცდებიან,
ელვამ ღრუბელს ფრთა მოსტეხა ასალესად.


დათო არახამია - ასევე ძნელად

იდუმალია, შინაგანი
გრძნობა ყოველი.
უფასურდება წარმოსახვა -
დარდის მთოველი.


დათო არახამია - ვერ ვიზიარებ

ხარბად გავცქერი კამკამა სივრცეს
და წინათგრძნობა მაფორიაქებს.
უიმედობის ლანდი რომ მიმზერს,
ვერ ვიზიარებ განცდის სიამეს.


დათო არახამია - დილის დუმილი

თვალი ვერ უძლებს ფერების ლივლივს,
აისს ღრუბელი გაუწალდია...
დარდივით დნება დუმილი დილის
და უხიაგი წლები გადიან.


დათო არახამია - გაწბილებით

გადამწვანდა არემარე
და გითრთოლებს სიო ღაწვებს;
ერთხელაც არ გამიღიმე,
ჩემი ცოდვა მხრებზე გაწევს,


დათო არახამია – დილის დუმილი

თვალი ვერ უძლებს ფერების ლივლივს,
აისს ღრუბელი გაუწალდია...
დარდივით დნება დუმილი დილის
და უხიაგი წლები გადიან.


დათო არახამია – თვალს გვიხსნის

იმედის წყარო რაკრაკებს,
განახლებულა ბაგრატი.
ზვარში ხოხობი დავლანდე,
დაჰქრის ცოცხალი ნახატი.


დათო არახამია – მომავლის რწმენის

აღტკინებული ოცნების ტალღა,
ფანტავდა მხუთავ ღამეულ უკუნს.
უფსკრული ხარბად აღებდა ხახას,
ბუ ბანს აძლევდა ზარების გუგუნს.