ბაჩო ბუღაძე - ვცხოვრობდი წარსულით, დღეს ვცხოვრობ ხვალით

ვცხოვრობდი წარსულით, დღეს ვცხოვრობ ხვალით...
დღისით თუ ღამით, წუთით თუ წამით,
სათქმელი მინდა გითხრა მე ამით,
დავწერე კალმით, რომ დავთვერი ქალით,

bacho bugadze vcxovrobdi warsulit dges vcxovrob xvalit


ბაჩო ბუღაძე - მე და სანთელი

აქ სიბნელეა და მხოლოდ მკრთალად ფურცელს ანათებს შუქი სანთლისა,
კვლავ ვიღებ კალამს, რათა განვაგრძო წერა გრძნობისა და სიმართლისა,
ამ სიბნელეში შენზე ფიქრს მოაქვს ჩემს გონებაში სხივი ნათელი,
ამ ბნელ ოთახში შენზე ფიქრებში ჩვენ ორნი ვტირით - მე და სანთელი!

bacho bugadze me da santeli aq sibnelea da mxolod mkrtalad furcels anatebs shuki santlisa


ბაჩო ბუღაძე - ჩამოდი გიცდი

კვლავ აირია ჩემში ფერები,
ჩემი ლექსებით კვლავ გეფერები,
კვლავ დამიბნელდა მზე და ჩანს მთვარე,
კვლავ მიბრუნდება წუთები მწარე,

bacho bugadze chamodi gicdi kvlav airia chemshi perebi


ბაჩო ბუღაძე - ხანდახან

ცხელი ხარ, ცეცხლი ხარ - ხანდახან გველი ხარ,
ხანდახან ცივი ხარ, ხანდახან სველი ხარ,
ხან პატარა ხარ, ხანდახან დიდი ხარ,
ხანდახან ჩემთან ხარ - ხან ჩემგან მიდიხარ,

bacho bugadze xandaxan , cxeli xar cecxli xar xandaxan gveli xar


ბაჩო ბუღაძე - ამჯერად აღელვებული

თეთრი ღრუბლები კვლავაც გაშავდა და კვლავ დაედო ცას შავი ბინდი,
კვლავ ვარ ფიქრებში გადაკარგული, აღელვებული? არა, ჯერ მშვიდი!
შვიდი სურვილი რომ მქონდეს ნეტა, რა იქნებოდა პირველი ნატვრა?
ჰმ, ალბათ იფიქრებთ: “ბაჩო გაგიჟდა” ალბათ იფიქრებთ: “ეს კაცი დათვრა,

bacho bugadze amjerad agelvebuli , tetri grublebi kvlavac gasahvda da kvlav daedo cas shavi bindi


ბაჩო ბუღაძე - მამა

მონატრებისაგან აღელვებული, კვლავ დავუბრუნდი მე ზღვის ნაპირებს,
თავჩაქინდრული ვუსმენ ზღვის შრიალს და იქვე მდგომი გემის საყვირებს,
ალბათ გაკვირვებს ჩემგან ეს ლექსი, სიტყვები რომელიც არასდროს მითქვამს,
ალბათ გაკვირვებს, მაგრამ სულ ვამბობ, მინდა სათქმელი ყოველთვის ითქვას,

bacho bugadze mama leqsi mamaze monatrebisagan agelvebuli kvlav davubrundi me zgvis napirebs


ბაჩო ბუღაძე - ჯარისკაცი

როცა საქართელოს უტევდა მტერი, როცა ტიროდა ქართველი ერი,
როცა საქართველოს სდიოდა მტვერი, იხოცებოდა ბავშვი და ბერი,
როცა ბავშვების ისმოდა ტირილი და როცა შავებს იცვამდა დედა,
როცა ისმოდა სიმწრის ყვირილი, როცა სუფევდა ჩვენს ირგვლივ სევდა,


bacho bugadze jariskaci roca saqartvelos utevda mteri roca tiroda qartveli eri


ბაჩო ბუღაძე - დედა

დამიწერია მრავალი ლექსი მრავალ თემაზე,
მითქვამს პირდაპირ მე ის სათქმელი, რაც მომდგომია ენაზე,
დამიწერია ლექსი ძმობაზე, დამიწერია დიდ სიყვარულზე,
დამიწერია მე ჩემს ტკივილზე, დამიწერია ჩემს სინანულზე,

bacho bugadze deda , damiweria mravali leqsi mraval temaze leqsi dedaze


ბაჩო ბუღაძე - შენ მეყვარები ათასი წელი

მინდა დავწერო, გრძნობა ავღწერო, მაგრამ არ ვიცი დავიწყო რითი,
მინდა სიკვდილი, გრძნობას მივტირი, მინდა დავწერო - არ მომდის რითმი,
მე გული მტკივა, ვკანკალებ, მცივა, შენ კი არ იცი გამათბო როგორ,
“რად გამაჩინე?! მკლავ, ვერ მაცინებ” - ამას ვეუბნები მე დღეს ჩემს მომგონს,

bacho bugadze shen meyvarebi atasi weli tanamedrove mwerlebi


ბაჩო ბუღძე - დატანჯული

იყო საღამო შემოდგომისა, ნიავის თბილი ჰაერი ჰქროდა,
მზე ზღვაში სწარაფად ესვენებოდა, თითქოს მას რამე სხვა საქმე ჰქონდა,
ზღვა შრიალებდა, თან ეკვრებოდა ცას ბნელი ჩრდილი,
ჩამოვარდნილი ხიდან ფოთოლი ძირს ეცემოდა ღონემიხდილი,

bacho bugadze datanjuli iyo sagamo shemodgomisa niavis tbili haeri hqroda


ბაჩო ბუღაძე - კაცია ადამიანი

ისევ ავიღე დღეს მე კალამი, ისევ დავიწყე მე ლექსის წერა,
ოხ, რა რთულია მტრისთვის სალამი, ოხ, რა რთულია გრძნობის დაწერა,
მე გული მტკივა დღეს რასაც ვხედავ, მე გული მტკივა ვერ ვამბობ სიტყვას,
მე შეიძლება თქმასაც ვერ ვბედავ, მაგრამ სათქმელი მწამს უნდა ითქვას,

bacho bugadze kacia adamiani , isev avige dges me kalami isev daviwye me leqsis wera


ბაჩო ბუღაძე - აღსარება

ფიქრებში როცა მომაწვა სევდა და როცა გულში ჰკიოდა ქარი,
თავჩახრილმა და სევდით აღვსილმა მე ეკლესიის შევაღე კარი,
ღვთისმშობლის ხატთან მკრთალად მოსჩანდა თითქოს ნათელი,
ნელი ნაბიჯით მივედი ხატთან და შენს სახელზე დავანთე სანთელი,

bacho bugadze agsareba fiqrebshi roca momawva sevda da roca gulshi hkioda qari