ბაჩო ბუღაძე - მე და სანთელი

 (ხმები: 5)


აქ სიბნელეა და მხოლოდ მკრთალად ფურცელს ანათებს შუქი სანთლისა,
კვლავ ვიღებ კალამს, რათა განვაგრძო წერა გრძნობისა და სიმართლისა,
ამ სიბნელეში შენზე ფიქრს მოაქვს ჩემს გონებაში სხივი ნათელი,
ამ ბნელ ოთახში შენზე ფიქრებში ჩვენ ორნი ვტირით - მე და სანთელი!
ფიქრებში დამათენდა, ოთახიც განათდა, აქ უკვე დილის ექვსი საათია,
შენზე ფიქრებში ძვირფასო ნინი, ბაჩომ ეს ღამეც შენთვის გაათია,
ეხლაც დასტრიალებს თავში ეს სიტყვები: „თუკი მიყვარხარო არ ვიცი“
ეხლაც მახსენდება შენი გაბრაზება და შენს სახეზე ცრემლებს განვიცდი,
ეხლაც მახსენდება შენი მონაწერი: „ბაჩო მჭირდებიო ძალიან“
თუკი ვერ მიწოდე შენი სიყვარული, მესმის რომ ესეც ჩემი ბრალია,
მესმის და ვტირი, საოცარია, პირველად ვტირი და არ მრცხვენია,
ვტირი რადგანაც არა ხარ ახლოს, ეს განშორება ღმერთის ძღვენია,
ხო, არ მრცხვენია, რადგანაც ცრემლი ის არის კარგო, როდესაც ნატრობ,
როდესაც გიყვარს, როდესაც გტკივა, როცა გცივა და ვერავინ გათბობს,
ეხლა ავრ უკვე გზა აბნეული, გადარეული, მე ვარ ეული,
მიკრთის სხეული, ტკივილი ჩვეული, მტანჯავს ეს წყეული,
უშენოდ არ მინდა არცერთი წამი, უშენოდ არ არსებობს ჩემთვის დღე მზიანი,
უშენოდ ბოროტი ვარ, ცუდი ვიქნები და არ ვიქნები თავაზიანი!
უშენოდ მოვკვდები, სულს ვერ მოვითქვამ და ვერ ვიცოცხლებ,
რადგან შენა ხარ ჩემი ანგელოზი, ჩემი ოცნება და ჩემი სიცოცხლე,
უშენოდ არ არსებობს ჩემში სილამაზე, უშენოდ ჩემი სახლი კუბო იქნება,
რადგან ყველაფერი ჩემში საოცარი, ჩემში ლამაზი შენთან იქმნება,
მინდა გავითიშო, მსურს ისე დავთვრე, გინდ ღვინოთი და თუ გინდ არაყით,
შენს გამო ყველა სიგიჟეს ჩავიდენ, რომ გადაიქცეს შენი „არა“ – „კი“-თ!
შენს სადღეგრძელოს შევსვამ ძვირფასო, თუკი დაგიმტკიცებ სიყვარულს ამით,
არ შევსვამ ყანწით, არ შევსვამ ჭიქით, შენს სადღეგრძელოს მე შევსვამ შხამით,
წამით მომელანდე და ეს მოლანდება მინდა ყოფილიყო ხანგრძლივი,
კალმით აგიღწერე თუ როგორ მინდა ხან სიკვდილი და ხან ძილი,
ძილი სამუდამო, რადგან სიზმარშიც კი მუდამ შენ გხედვ,
ნეტა იცოდე როგორ კრთის სხეული, როცა შენ გისმენ, როცა შეგხედავ,
იმ ხატს გეფიცები რომელზეც ვლოცულობ მე ყოველ ღამით ძვირფასო შენზე,
იმ ჯვარს გეფიცები კისრით რომ ვატარებ, რომლის სიწმინდეც გადმოდის ჩემზე,
ვფიცავ შენს სიცოცხლეს, რომელიც ასე მიყვარს და არის წმინდა,
ვფიცავ რომ ისა ვარ როგრსაც მიცნობ, ვფიცავ შენთან ყოფნა მე ძლიერ მინდა,
მე ისეთი ვარ როგრსაც მიცნობ, სხვა მე არ მიცნობს არავინ, ვიცი!
უშენოდ ვერ ვძლებ, უშენოდ მიჭირს, უშენოდ ნინი ვკვდები და ვიწვი!
ერთადერთი ხარ ვისაც ვაჩვენე ჩემი ნამდვილი გონება, სახე,
მე ზუსტად ის ვარ როგორსაც მხედავ, მე ზუსტად ის ვარ როგორიც მნახე,
შენ ყველაფერი იცი ჩემს შესახებ, შენ ჩემი პლიუსი, მინუსი იცი,
სწორედ ამიტომ ვამბობ სიმართლეს, არ მეშინია დადება ფიცის!
თუკი გენატრები, უჩემოდ ვერ ძლებ, თუკი ძალიან გჭირდები,
თუკი სურვილი გაქვს სულ ჩემთან იყო, არ მიღალატებ, ამას მპირდები,
თუკი არ გბეზრდება ჩემთან საუბარი და თუკი მოგწონს ჩემი ღიმილი,
თუკი გაწუხებს ჩემი ავად ყოფნა, ჩემი ყვირილი და ჩემი ჩივილი,
თუკი ეჭვიანობ სხვასთან რომ მხედავ, არ გსურს მიყვარდეს ვიღაც სხვა ქალი,
თუკი გაბრაზდები ამის დანახვაზე, ცრემლით აღივსება ლამაზი თვალი,
თუკი მიმიღე ისეთი როგორიც ვარ, თუკი ჩემთან ყოფნის გაქვს ვიცი ნება,
და თუკი ჩვენი ასეთი შეხვედრა და ერთად ყოფნა ღმერთმა ინება,
თუკი უჩემოდ ცრემლს ვერ შეიშრობ და უჩემობა გაგიჭირდება,
თუკი იცი, რომ ყველაფერს მოგცემ, რაც გენდომება, რაც დაგჭირდება,
თუკი უჩემოდ ვერ ძლებ ხუთ დღესაც და ჩემს გაქრობას ვერ გადაიტან,
თუკი ჩემს გვერდით სხვა მანდილოსანს ვერ ურიგდები, შენ ვერ აიტან,
თუკი არ გინდა ლექსებს სხვას ვუწერდე, ჩემი ანგელოზი სხვა ქალს დავარქვა,
თუკია რ გინდა სხვისთვის ვარსებობდე, თუკი არ გინდა ჩემი დაკარგვა,
თუკი მეგობარს შენ ვერ მიწოდებ და მეგობარზე ბევრად ვარ მეტი,
თუკი მუდამ გვერდით გინდა რომ გყავდე და არასოდეს ვიქნები ზედმეტი,
თუკი ერთად ყოფნა ორივეს გვიხარია, როცა ერთად ვართ ვგრძნობთ დიდ სიყვარულს,
მაშ რას დავარქმევთ ამ წმინდა გრძნობას თუ არა ნამდვილ და დიდ სიყვარულს?
ეს ლექსი არ არის იმისთვის დაწერილი, რომ შეაფასო და თქვა: „კარგია“
ეს არის ლექსი გრძნობით აღსავსე, თუნდაც რითმები სულ არ ვარგია,
მაგრამ სიმართლეა აქ ყველაფერი, აქ მართალია ყოველი სიტყვა,
მიყვარხარ ნინი, სულ მეყვარები, ეს შენთვის უკვე მრავალჯერ მითქვამს,
უკვე დამათენდა, ოთახიც განათდა და შემოიჭრა უკვე ნათელი,
მე კვლავ მენატრები, კვლავ ორნი ვტირით - მე და სანთელი, მე და სანთელი...






ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.