ბაჩო ბუღაძე - ამჯერად აღელვებული

 (ხმები: 2)


თეთრი ღრუბლები კვლავაც გაშავდა და კვლავ დაედო ცას შავი ბინდი,
კვლავ ვარ ფიქრებში გადაკარგული, აღელვებული? არა, ჯერ მშვიდი!
შვიდი სურვილი რომ მქონდეს ნეტა, რა იქნებოდა პირველი ნატვრა?
ჰმ, ალბათ იფიქრებთ: “ბაჩო გაგიჟდა” ალბათ იფიქრებთ: “ეს კაცი დათვრა,
რა თქვა ასეთი, ჩვენ სხვას ველოდით, ეს კი რას ამბობს, ჭკუით ბავშვია,
ბაღშია ალბათ ეს ჩარჩენილი, თუ არა, მაშინ საქმე რაშია?!
სხვაშია საქმე, თუმცა სხვა კი არა ის არის ჩემი ცხოვრების წიგნი,
მე მის გარეშე მწამს ვერ ვიცოცხლებ, მე მის გარეშე ვეღარსად ვივლი,
მივლის ყოველთვის და აღელვებულს მესაუბრება, მუდამ მამშვიდებს,
მაშინებს მასზე ცუდი ფიქრები, ვერ წარმოიდგენთ როგორ მაშინებს,
გაშლილ მინდორში წამოწოლილი, თავზე დამყურებს მთვარე ლამაზი,
არ ვიცი უკვე ვინ ვიყო რა ვქნა, ის როგორიც ვარ თუ კვლავ ჯამბაზი?
კვლავ გავიღიმო, კვლავაც ვაცინო და კვლავ გავუქრო გვერდით მყოფთ სევდა?
მსდევდა, მეც მსდევდა ყოველთვის სევდა რომელიც ბევრჯერ ცრემლით დასველდა,
ვმალავდი ტკივილს, ვმალავდი წუხილს, ვმალავდი როცა მიპყრობდა სატანა,
ვმალავდი ცრემლებს, ძალით ვიღიმოდი, ამიტომ არ მქონდა თავის ატანა,
გატანა ვიცოდი ყველას ყოველთვის და აღელვებულს მუდამ ვამშვიდებდი,
გვერდით ვუდგებოდი, ცრემლებს ვუშრობდი, მე არც გულს ვტკენდი და არც ვაშინებდი,
მსახიობი ვარ ალბათ ბუნებით, რადგან ჩემს ღიმილში არ ჩანდა წუხილი,
გულში კი ამ დროს იყო ავდარი, გულში კი იყო ჭექა-ქუხილი,
თეთრი ღრუბლები კვლავაც შავია, ბუნება არის აელვებული,
კვლავ ვარ ფიქრებში გადაკარგული, მშვიდი? ამჯერად აღელვებული!





ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.