ბაჩო ბუღაძე - მამა

 (ხმები: 3)


მონატრებისაგან აღელვებული, კვლავ დავუბრუნდი მე ზღვის ნაპირებს,
თავჩაქინდრული ვუსმენ ზღვის შრიალს და იქვე მდგომი გემის საყვირებს,
ალბათ გაკვირვებს ჩემგან ეს ლექსი, სიტყვები რომელიც არასდროს მითქვამს,
ალბათ გაკვირვებს, მაგრამ სულ ვამბობ, მინდა სათქმელი ყოველთვის ითქვას,
შენ ეხლა შორს ხარ, ოკეანეში მიაპობ ტალღებს მათთან ჭიდილით,
სახეზე გადევს მონატრებისგან სევდანარევი, მშრალი ღიმილი,
ფიქრით ოჯახზე, შიშით სიკვდილზე, ოცნებით ყველანი ჯანმრთელი ნახო,
აგრძელებ ბრძოლას, რამეთუ შენში ჭიდილის ძალა, რომ გამონახო,
მე კი ჰორიზონტს შევცქერი ისევ, ნაპირზე მჯდარი, თითქოს ეული,
მუდამ ზღვაში ხარ, მაგრამ ამავდროს მე უშენობას გადაჩვეული,
გრძნობა ჩვეული - ეს მონატრება, რომელიც გულში მუდამ გრუხუნებს,
ვზივარ და გელი, თითქოს გავიგებ როს შენი გემი დაიგუგუნებს,
ვიცი არასდროს მქონდა მე შენთან ის საამაყო შვილის ტიტული,
მაგრამ არასდროს ვიყავი შენდამი სიყვარულისგან გამოფიტული,
ვიცი რომ ბევრჯერ გიშლიდი ნერვებს და შენს ბევრ რჩევას ზურგი ვაქციე,
შენ კი ჯიუტად გვერდით მედექი და საბოლოოდ კაცად მაქციე,
ბევრჯერ მინახავს მე შენს თვალებში ჩემთვის დასმული ეს კითხვა - რატო?
როცა სხვა მამა შვილით ამაყობდა შენ კი ამავდროს თავს გრძნობდი მარტო,
როცა სხვა კაცი თავის შვილს აქებდა და მის სიამაყეს არ ქონდა ბოლო,
შენ საპასუხოდ ვერას ამბობდი, მე კი ჩემი თავის მრცხვენოდა მხოლოდ,
ხო, შეიძლება ვერ გავხდი ის რაც გინდოდა ჩემში ალბათ გენახა,
ცუდი ვიყავი, შენ კი ცდილობდი ჩემში სულ კარგი გამოგენახა,
როცა გხედავდი მამა დაღონებულს, მიოცნებია ძმა რომ მყოლოდა,
და ის ყოფილიყო შენი ვარსკვლავი, რომლის სიამაყე მუდამ გქონოდა,
ვერ ვიყენებდი ალბათ ვერასდროს მე შენგან თქმულსა ნიჭსა ფარულსა,
ვერ ავასრულე ვიცი მამა ის, რაც ურჩევნია ჩვენსა მამულსა,
მაგრამ დრო გავიდა, უკვე გავიზარდე და შენს თვალებშიც უკვე დავღვინდი,
ყველაფერს ვიზამ რათა იამაყო, ყველაფერს ვიზამ რასაც დაგპირდი,
შენი ამაგი არ მავიწყდება და მუდამ გვერდში მიგულო მინდა,
ჩემთვის შენა ხარ მესაიდუმლე, ძმაკაცი, მამა, წმინდაზე წმინდა,
ჩემი სიძლიერე, ჩემი თანამდგომი, დაუნგრეველი ჩემთვის კედელი,
შენა ხარ ჩემი დიდი მაგალითი და ვაჟ-კაცობის ჩემში მჭედელი,
ვიცი რომ მთელი შენი ცხოვრება ჩემს აღზრდაზე იყო მამა გადართული,
ვიცხოვრებ ისე რათა ყოველი დღე წელში იყო მუდამ გამართული,
და აი როცა შენს თავზე თოვლი თეთრად დაიდო,
შენ არ იფიქრო რომ გიღალატებ, ეს ფიქრი გულში წამით არ ჩაიდო,
მუდამ იქნები ჩემთვის ის ერთი, ვინაც კი შემქმნა ადამიანად,
და არ იფიქრო არცერთი წამით რომ მე ამ გრძნობამ გადამიარა,
ბინდისფერია სოფელი და როს მოვა დრო ის დაბინდდება,
როდესაც მოვა დრო ის წყეული და უშენობა მე დამიდგება,
ვფიცავ შენს ჭაღარას ისე ვიცხოვრო რათა სიმშვიდე ჰპოვო მამური,
არ შეგირცხვინო მე შენ არასდროს სარწმუნოება, ენა, მამული,
როს შენს სასახლეს მხრებზე გავიდებ ცრემლმორეული დავჭექავ ირგვლივ,
„ეს არის კაცი, მამა, ძმაკაცი“ მუხლმოუდრეკლად, ამაყად ვივლი!
ხოლო შვილი ჩემი რომელიც სახელს შენსას და გვარს ატარებს,
გავზრდი შენს მსგავსად რათა თავადაც გაზრდის პატარებს,
რათა იცხოვრო შენ მასში დიდხანს, შენი ცხოვრება ამით არ მორჩა,
სიცოცხლეს გააგრძელებ რათა კვლავ ივლის საქართველოში ბუღაძე გოჩა,

შენ არ მოკვდები, მე გაგხდი უკვდავს, რათა კაცობა შენი გაგრძელდეს,
შენ გაგზრდი შვილში, რათა შენი გული ჩემს პატარაში მუდამ თან ძგერდეს,
ენა წყლიანმა შენ გადღეგრძელოს, მან შენი ტრფობის დაცალოს ფიალა,
ის იყოს მუდამ შენს სიყვარულში, შენით თვრებოდეს ღვინით კი არა,
არა და ვერა, იმ გულის ძგერას სხვა მას ვერაფერს დააკლებს ვერა,
ყოველი ბგერა აქ სიმართლეა, შენ დამიჯერე, მე ამის მჯერა
მეამაყება მე შენზე წერა, იცოდეს ყველამ ბავშვმა თუ ბერმა,
მე საამაყო მამის ვარ შვილი, მინდა გაიგოს ეს მთელმა ერმა,
აქ მე დავტოვებ შენს ისეთ სახელს, რომ ვერ გაცვალოს ვერავინ ფულში,
და როცა მოვალ მამა შენდამი შენ სიამაყით ჩამიკრავ გულში.

მანამ კი ვფიცავ ისე არ ვიცხოვრო ვინმემ რომ მითხრას: „შენ ჰეი, ვინა ხარ“
ვიცხოვრებ ისე რომ იამაყო, შენ კი გახსოვდეს, მამა..................... მიყვარხარ.





ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.