ბაჩო ბუღაძე - შენ მეყვარები ათასი წელი

 (ხმები: 4)


მინდა დავწერო, გრძნობა ავღწერო, მაგრამ არ ვიცი დავიწყო რითი,
მინდა სიკვდილი, გრძნობას მივტირი, მინდა დავწერო - არ მომდის რითმი,
მე გული მტკივა, ვკანკალებ, მცივა, შენ კი არ იცი გამათბო როგორ,
“რად გამაჩინე?! მკლავ, ვერ მაცინებ” - ამას ვეუბნები მე დღეს ჩემს მომგონს,
უფალო ვკვდები, ვერაფრით ვტკბები, გთხოვ შეისმინე შენ ჩემი ლოცვა,
“ის კარგად ამყოფე თავის სამყოფელს” - ამას გთხოვ უფალო ვლოცულობ როცა,
სთქვი რატომ მტანჯავ?! რად ითხოვ განსჯას?! სთქვი რა დავიდე ამხელა ცოდვა?!
ვიცი დამცინი, ჩუმად იცინი, ვიცი გგონია ეს ჩემი ბოდვა,
კვლავ მგესლავს გველი, მე კვლავ მას ველი, ნუთუ მართლა ვარ ცუდი და ავი?
ცხოვრება მუქი, აღარ ჩანს შუქი, კვლავ დამსდევს უკან ეს ფერი - შავი!
კვლავ მომდის ცრემლი, სახე მაქვს სველი, გულში კი გრიგალია, ისევ ჰქრის ქარი,
სახეზე სევდა, რაც მუდამ მსდევდა, არა! არ მინდა მე დღეს სხვა ქალი!
მხოლოდ ის მინდა, სპეტაკი, წმინდა, სხვისი სახელიც არ მინდა, არა!
ვიცი რომ მისთვის ცხოვრება ღირდა, გემუდარები ნუ მტანჯავ, კმარა!
ვერ ვხედავ ნათელს, კვლავ ვანთებ სანთელს, მაგრამ არა სჩანს მაინც სინათლე,
ის თითქოს გაქრა, ცხოვრება ჩაქრა, არ ამისრულდა ის რაც ვინატრე,
ისევ სიშორე, ბევრი ვიშრომე, ჩემთვის არ ფეთქავს კვლავ მისი გული,
მე გავხდი ნული, ჩაბნელდა სული და სამწუხაროდ კვლავ ვარ ტანჯული,
დავყარე ბანქო, ვინც ბევრი მაქო იმან მე უკვე ზურგი მაქცია,
აღარ მაქვს ძალა, ჩუმად ვარ, წყნარად, რადგან ტკივილმა დღეს წამაქცია,
კვლავ შენზე ვფიქრობ, გულს ამით ვითბობ, მაგრამ თვალები ისევ სველია,
სიკვდილი მიხმობს, არ მინდა თითქოს, მაგრამ ტანჯვის გზა ძალზედ გრძელია,
რა მჭირს არ ვიცი, ძლიერ განვიცდი, გემუდარები მომეცი ხელი,
ძლირ მჭირდები და თან გპირდები შენ მეყვარები ათასი წელი!!!





ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.