ბაჩო ბუღძე - დატანჯული

 (ხმები: 1)


იყო საღამო შემოდგომისა, ნიავის თბილი ჰაერი ჰქროდა,
მზე ზღვაში სწარაფად ესვენებოდა, თითქოს მას რამე სხვა საქმე ჰქონდა,
ზღვა შრიალებდა, თან ეკვრებოდა ცას ბნელი ჩრდილი,
ჩამოვარდნილი ხიდან ფოთოლი ძირს ეცემოდა ღონემიხდილი,
სწორედ ამ ღამეს ზღვის პირას იჯდა, თავჩაქინდრული საბრალო ბიჭი,
ჩუმად ტიროდა და თან ხატავდა, ხატვისა ჰქონდა მას დიდი ნიჭი,
თვალცრემლიანი, აღელვებული, ისევ ხატავდა ის მოცახცახე,
ხოლო ნახატზე ნათლად მოსჩანდა, მანდილოსანის ლამაზი სახე,
ამოიოხრა თვალცრემლიანმა, აღელვებულმა გახედა ზღვას,
დახედა ნახატს, და თან წარმოსთქვა: „ნუ შეიყვარებ ჩემს გარდა სხვას“
შემდეგ ნახატი გულში ჩაიკრა, ტირილს უმატა, ახედა ცას,
ჩუმად წარმოსთქვა: „რა დავაშავე?! ან რად მივყვები ამ მტანჯველ გზას?!“
ის იყო ტანჯვით და მწუხარებით ღრმად არჭურვილი,
საბრალოს ჰქონდა გარდაცვალების დიდი სურვილი,
უეცრად იგრძნო მისი რჩეულის ტკბილი სურნელი,
ამ დროს ემატა მის დაწყვეტილ გულს, ტკივილი განუკურნელი,
„ღმერთო, არა ვარ მე იმის ღირსი, რომ ამ ტანჯვაში დავლიო სული,
ღმერთო, არა ვარ მე იმის ღირსი, რომ განშორებით მომიკვდეს გული,
მთელი ცხოვრება ვეძებდი სატრფოს, როდესაც ვნახე დამტანჯე ასე,
დღეს უნდა მოვკვდე, ვეღარ ვიცოცხლებ, ჩემი გული არს ტკივილით სავსე“
უკვე ბნელოდა, ქარი კი ჰქროდა,ზღვა ბობოქრობდა, მთვარე ტიროდა,
ამ დროს საბრალო, უმწეო ბიჭი, თავჩაქინდრული მისთვის ფიქრობდა,
უცებ ამინდმა სახე იცვალა, ბიჭი კი მაინც დიდ ტკივილს გრძნობდა,
ცა მოიღრუბლა, ზლიერ გაწვიმდა, თითქოს ბუნებაც თანაუგრძნობდა,
შემდეგ ჯიბისკენ ხელი წაიღო, მან მოიმარჯვა პატარა ქილა,
ქილაში ჰქონდა მას საწამლავი, რომელიც გახსნა საბრალომ ფრთხილად,
„ძლიერ მიყვარხარ, სულ მეყვარები, და მე უშენოდ არ მინდა წამიც,
მე ძლიერ მიჭირს დალევა ამის, მე ძლიერ მიჭირს დღეს მოკვლა თავის,
მაგრამ ცხოვრება ასე ყოფილა, როცა იპოვი მაშინვე კარგავ,
ეს იმას რაზეც მუდამ ვოცნებობ, ეს იმ ცხოვრებას ძალიან არ ჰგავს,
უნდა დავლიო, დღეს უნდა მოვკვდე, და მაღლა, ცაში უნდა ავიდე,
უშენოდ მაინც ვეღარ ვიცოცხლებ, ამ ცხოვრებიდან უნდა წავიდე,
გემშვიდობები ჩემო ძვირფასო, ჩემს აქ სიცოცხლეს არა აქვს აზრი,
მაინც დავკარგე ის ვინც მიყვარდა, მაინც დავკარგე ცხოვრების არსი,
მე თავის მოკვლა არ მინდა ძლიერ, მე შენი კოცნა, ალერსი მინდა,
დიდხანს გეძებე, უცებ დაგკარგე, შენი ნახვისთვის ცხოვრება ღირდა“
შემდეგ დალია, თვალი დახუჭა, ბიჭმა ნელ-ნელა დალია სული,
სხეული გაცივდა, სახე გალურჯდა, და სამუდამოდ გაჩერდა გული,
უეცრად ბიჭის სიკვდილის შემდეგ, ბუნებამ იწყო ნელ-ნელა კვდომა,
ნიავის თბილი ჰაერი ჰქროდა, წელიწადის დრო „შემოდგომა“.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.