ნიკა ნორიელი - სულთან საუბარი

 (ხმები: 2)



საღამოს ბინდით დაიფარა სინათლის სხივი,
გაქრა ზეციდან მნათოებების ყვითელი გროვა.
მუსიკის ჰანგებს,ვერ აკავებს ვერაფრით იგი,
ადრე თუ გვიან ფეხაკრეფით ის მაინც მოვა.

მოიტანს სადღაც შემორჩენილ გამხმარ თაიგულს,
ოდესღაც მასში რომ მოსჩანდნენ შავი ვარდები.
მარმარილოზე ჩამოჯდება დაწვავს პაპიროსს
ეტყვის-მგოსანო,გამიმხილე შენი დარდები.

რაღაც ზღაპრული,მითიური იქნება ღამე.
გადიდებული ვარსკვლავები,წითელი მთვარე.
გაიმართება დიალოგი ზოგისთვის მავნე.
იტყვის-არასდროს ადამიანს არაფრით ვავნე.

სასმელს ვატანდი ფიქრთა გროვას,ვიჩენდი მუზას,
ოკენაეში ჩავუშვებდი ხანდახან ღუზას.
იმ სამყროში ვატარებდი სურვილთა კალათს,
აქ კი თრიაქით გათიშული დავეძებ ქუჩას.

თუმცა მივხვდი რომ ვეღარასდროს გარდავიქმნები
და ნამთვრალევი ავიჩემებ ნაცნობ არიებს.
ალბათ ახლობლად მიმიღებენ ცაში ჩიტები.
თუკი მათსავით მოთამაშე ლაღი ვიქნები.

თუკი გავაქრობ გონებიდან წარსულის აჩრდილს,
თუ დავივიწყებ იმ სიყალბეს დიდი ხნის განვლილს.
მაშინ მოხდება დაბრუნება დაკარგულ კრავის.
და ჩემი სულიც სამუდამოდ შეწყვიტავს ბღავილს.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.