დიკა სალაყაია - მე სანამ შენამდე მოვიდოდი

მე სანამ შენამდე მოვიდოდი,
ხომ არ გგონია მილხინდა,
იცი?რამდენი გეძებე და
იცი?რა რიგად მიმძიმდა.


დიკა სალაყაია - ბებოს

შენი ნაოჭები უფარავი,
შენი მოსახური შალის,
ახლა ყველა სითბოს მირჩევნია,
როგორ გამათბობდა ან კი...
როგორ წამომტკივდი,მომიარე,


დათო არახამია - ისევ

გული, უმოწყალო ყვავილს
ნექტარს უსურვებს საზრდოდ.
სული უმწეოდ ღნავის,
ვით ვფარცხო ველი მარტომ.


დათო არახამია - სისხამის ციაგს

შენზე ფიქრები აღარ მასვენებს,
წარსულისაკენ ვიბრუნე პირი.
სარკმელს ჟუჟუნა წვიმა ასველებს,
სასიხარულო ცრემლებით ვტირი.


დათო არახამია - ვერ გამიგია

უმარტივესი ყოფა
ნასაზრდოები ნიჭით,
დაგმობს სულიერ ლპობას
აკენწლავდება იჭვი.


დათო არახამია - ის ნეტარება

რა დრო გასულა და აი დღესაც,
ვეკეკლუცები ვნებას გარეწარს.
იგივე მიწა,იგივე ზეცა,
ალერსის სითბოს კვლავ თავს მალეწავს.


დათო არახამია - ჩემი რისხვა

იმ ხსოვნას ვერ დავაძველებ,
რაც რომ ჩემში ხარობს;
შავს თეთრად ვერ ავაჭრელებ,
სხივს ვერ მოვწყვეტ ტატნობს.


დათო არახამია - კვლავ ზეცისაკენ

დაუდეგარი ჩემი ფიქრები
უსაზღვრო სივრცეს შესჭიდებიან...
მე მათ სრბოლაში ვბორგავ,ვიღლები,
ისინი, მაინც არა ცხრებიან.


დათო არახამია - კვლავ ქაქანებენ

გამოდარებულ ცის ტატნობს ვუმზერ,
ღრუბლები მზის სხივს კვლავ ეფარება.
კვირტის ფაჩუნზე და ჩამიჩუმზე,
ამხელს ალვის ხე მზის შეყვარებას.


დათო არახამია - ვერა დაგვაკლოს

ისევ ჩამესმის ჩიტების კვნესა,
ბედნიერების ნექტარით სავსე.
მერიდიანებს სხივები კვეთავს
და ოკეანე ზვირთს ცამდე ასწევს.


დათო არახამია - არ დააყოვნებს

წიწვოვან გორებს თავს ვერ ვანებებ,
ჯიხვის ნავარდი ამშვენებს ქარაფს.
გაცლია სიქა ძველ-ძველ ზმანებებს,
აწმყოს ვერ ვაცლი მტვერსა და ტალახს.


დათო არახამია – კრძალვით ვეხები

ხარ კენარივით მონარნარე და
მიუწვდომელი როგორც მყინვარი;
თავაწყვეტილი მიჰქრის კარეტა,
გულის სწორი კი განა ვინ არი?...