ტარიელ ხარხელაური - მე აგარიდე ფეხი, გვირილავ

მე აგარიდე ფეხი, გვირილავ,
წამოგიქროლა,ქარმა გაგთელა,
რა იოლია სხვისი ტკივილი,
რა ადვილია სხვისთვის სათქმელად!


დათო ახლოური - მე რომ მიყვარხარ

მე რომ მიყვარხარ,
მგონია, რომ
უყვარხარ ყველას,
მთელ სამყაროზე
ეჭვიანობს
ახლა ეს გული.


დათო არახამია - ამ უღიმღამო

ამ უღიმღამო

გამკვირვებია რომელი
დროა,-მკურნალი ყოვლის.
სულმოუთქმელად რომ ველი
და უმოწყალოდ მკორტნის.

დათო არახამია


დათო არახამია ბედის ჩივილი

ბედის ჩივილი

დამხვრჩვალი ქარი უმწეოდ წივის,
ზღვის ღელვა მაინც აღარ მინელდა.
კვირტივით სკდება წვეთები წვიმის,
ცვარი მეყრება მხრებზე მძივივებად.


დიკა სალაყაია - მოდი, თითქოს ბავშვები ვართ, გამიტაცე

მოდი, თითქოს ბავშვები ვართ, გამიტაცე

მოდი,თითქოს ბავშვები ვართ,გამიტაცე,
მერე სადმე გადამხიზნე მთაში,
სიყვარული სულ თავიდან ამიხსენი
არ გამიშვა,არ გამიშვა სახლში...


დიკა სალაყაია - სიყვარული რა ფერის არის დედი?

სიყვარული რა ფერის არის დედი?

-სიყვარული რა ფერის არის დედი?
-შენი თვალების ფარია შვილო....
-სიცოცხლე როგორი ფერის არის დე?
-სიცოცხლე დილისფერია შვილო....


დიკა სალაყაია - ნეტავ შენს მეუღლეს - მე რა შემაშინებს

ნეტავ შენს მეუღლეს - მე რა შემაშინებს

ნეტავ შენს მეუღლეს- მე რა შემაშინებს,
მე რა შემაშფოთებს ქვეყნად,
ჩემში შემოდგომა ჯერ არ დაწყებულა-
ჩემში აპრილია დღესაც.


დიკა სალაყაია - ცოლი

ცოლი

ნოემბერიც მიილევა საცაა და
მერე მთიდან გადმოდგება თოვლი,
გადაღლილი ჩამოვჯდები ფანჯარასთან,
ფინჯან ჩაის მოვიმზადებთ ორნი.


დიკა სალაყაია – სველ მიწაზე ჩამოჯდომა მინდა

სველ მიწაზე ჩამოჯდომა მინდა,

აპრილივით მომენატრა სითბო,
აპრილივით ყვავილების თქვეში,
ორღობეში ენძელების ფეთქვა,
გაფოთლილი ტყემლები და გზები...


დიკა სალაყაია - გაზაფხულობით შენი ღობის გასწვრივ

გაზაფხულობით შენი ღობის გასწვრივ,
გლიცინიები ჰყვაოდნენ ბებო,
მაშინ არ ვიცოდი რა ერქვათ ამ ყვავილებს,
ახლა ვიცი და ვჩემობ.


დიკა სალაყაია – შენ სულ დამჭირდები დედი...

შენ სულ დამჭირდები დედი...

თითქოს დრო გავიდა, თითქოს გავიზარდე,
მაგრამ ვერ გავდიდდი დედი,
შენთან და შენს იქეთ ვერსად გავიპარე,
ვერსად ვერ წავედი დედი...


დიკა სალაყაია - რომ შემეძლის ვიცხოვრებდი სოფელში

რომ შემეძლის ვიცხოვრებდი სოფელში და
შენს მხარდამხარ დავთიბავდი სათიბავს,
შემოდგომას შევიდგამდი კალათით და
ნალიაში ავიტანდი საზიდარს...