"უდრეკ იყო დედოფალი" (გილოცავთ ქეთევანობას!)

 (ხმები: 0)


წელი - 1624

თვე - სექტემბერი

რიცხვი - 26 (13)

შირაზის მოსახლეობა მოედანზე შეყრილიყო. ყველამ იცოდა, რომ შაჰ-აბასის ბრძანებით, სიკვდილით უნდა დაესაჯათ კახეთის დედოფალი ქეთევან, მეუღლე დავით კახთა მეფისა, დედა თეიმურაზისა და ბებია ორი წამებული უფლისწულისა-ალექსანდრესი და ლევანისა.

მაგრამ ეს არ იყო უბრალო სიკვდილით დასჯა. შაჰის მრისხანება დატყდომოდა თავს დედოფალს და ებრძანებინა სპარსეთის ლომს, წამებით ამოეხადათ ქეთევანისათვის სული, უკეთუ არ უარყოფდა ქრისტეს და არ დათანხმდებოდა შაჰის ცოლობას.

უდრეკ იყო ქეთევანი.

ვერც შაჰის მუქარამ შეაშინა, ვერც შეძრწუნებული უნდილაძის ხვეწნა-მუდარამ, შებრალებოდა საკუთარი თავი, რადგან, წინააღმდეგ შემთხვევაში, შაჰი არ შეიბრალებდა მას; 10 წელი ტყვეობაში იტანჯებოდა და შირაზში, უნდილაძის სასახლეში გამოკეტილს, სპარსეთის თაკარა მზით შეწუხებულს, ქართული მზე და მიწა-წყალი ენატრებოდა. გულით დაჰქონდა თავისი საქართველო, პატრონობდა მასთან ერთად ტყვეობაში მყოფ ოცამდე ქართველს და ხელიდან არ უშვებდა ქართულ ლოცვანს. კარგად იცოდა, რომ, ადრე თუ გვიან, პასუხს მოსთხოვდნენ ქართველობისათვის, ქრისტიანობისათვის, ბრძოლისა და შეუდრეკელობისათვის. . და ემზადებოდა: ლოცვით, მარხვითა და ქვაზე წოლით გალეოდა უმშვენიერესი სხეული. . .

სპარსეთში საყვარელ შვილიშვილებს წამოჰყვა, მაგრამ მალე დააშორეს ერთმანეთს და აღარაფერი იცოდა მათი - არც ის, ციხეში რომ დაასაჭურისეს ორივე; არც ის, ალექსანდრემ რომ ვერ გაუძლო და გარდაიცვალა; არც ის, რომ ლევანი ტკივილებისაგან შეიშალა. . . უნდილაძის სასახლეში გამოკეტილი ლოცულობდა, მარხულობდა და ელოდა. . . ახლა ეს ლოცვა და მარხვა იყო მისი ბრძოლა.

უდრეკ იყო დედოფალი.

ჰოდა, როცა შვილიშვილების წამების შესახებ შეიტყო, სწორედ იმ დღეს გადასცეს შაჰის ულტიმატუმი - ან მაჰმადიანობა და შაჰის ცოლობა, ან ქრისტეს სძლობა და წამებით სიკვდილი. . . ცრემლები გაშრობოდა პატარა ბიჭების უბედურებით თავზარდაცემულ ქეთევანს. არც უნდილაძის ვედრება ესმოდა, მხოლოდ გარეგნულად უარყავი შენი ღმერთი, გულში კი ქრისტიანად დარჩიო. არც "კეთილმოსურნეთა" რჩევა, არ გაბედო შაჰისათვის უარის თქმა, თორემ საშინელი წამებით ამოგხდის სულსო. გამწარებული დედა და დედოფალი კახეთისა, გაუბედურებული და მგლოვიარე ბებია ორი ნაწამები შვილიშვილისა სიკვდილთან შესახვედრად მზად იყო-ახლა ასეთი სიკვდილი იყო მისი ბრძოლა და. . .

უდრეკ იყო ქეთევანი.

13 სექტემბერი. შირაზი. ხალხით გავსებულიყო მოედანი. შეძრწუნებულები უმზერდნენ აბრიალებულ კოცონს და გავარვარებულ შანთებს. გამოიყვანეს დედოფალი და კიდევ ერთხელ გაუმეორეს შაჰის ბრძანება. იმედი ჰქონდათ, რომ წამების წინ მაინც შედრკებოდა, ბოლოს და ბოლოს, ქალი იყო. მაგრამ უდრეკ იყო ქეთევანი. ლოცვის ნება ითხოვა, ეკლესიაში შევიდა და უფალს სთხოვა, არ მიეტოვებინა განსაცდელში, გაეძლიერებინა სულითა და ხორცით. შემდეგ შვილი და სამშობლო შეავედრა ქრისტეს . . .

ერთადერთი რამ სთხოვა თავის ჯალათებს: არ შემოეძარცვათ მისთვის ტანსაცმელი, არ გაეშიშვლებინათ, მაგრამ არ შეისმინეს მისი ვედრება, სამოსელი შემოახიეს და. . .

გავარვარებული რკინის მუზარადი ჩამოაცვეს, ლურსმნებიან "სარეცელზე" დარეცეს და ლურსმნებიანივე "საბანი" დაახურეს, რკინის მარწუხებით დააგლიჯეს მკერდი და რკინის შანთები გაუყარეს, ფრჩხილები დააძრეს და ბოლოს გახურებული ნიჩბით გაუპეს შუბლი.

ასეთი სიკვდილი იყო მისი ბრძოლა და ამ ბრძოლაში გაიმარჯვა კიდეც: მისი წამების შემყურე არც კახეთი დანებებია მტერს. ქრისტეს უძლეველ მხედრად იქცა და ჩვენს მეოხად მის წინაშე. ამიტომაც ვუგალობთ: "დიდებულებაი საწუთოისაი მოიძულე, დედუფალსა ცათა და ქვეყანისასა ეზიარე, დედუფალო ქეთევან, ხორცნი მოიწვენ სიძისა შენისა ქრისტესათვის. მას ევედრე მონათა შენთა ქართველთათვის!"

ამინ!

მარიამ ბურჯანაძე



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.