მე ბოლნისის ლომებს ვთლიდი - ✍️რეზო ამაშუკელი

მე ბოლნისის ლომებს ვთლიდი

მიწა მაქვს და

მიწა მქონდა -

დარი მამალ ხოხბის ფრთისა,

მოყვრის მსასოებელი და

დამზაფვრელი მოშურნისა!

მაღლივ ღმერთი არ მაკლებდა

შუბლზე მირონცხებულ ნიშანს,

რკინას ვჭედდი, ვაშენებდი,

საყდარსა და სანთლის ნიშას.

მე ბოლნისის ლომებს ვთლიდი

სულს ჩემივე ჩუქურთმისას,

ვაზის ჯვარზე

სხივს ვახვევდი

კაბადუკიელის თმისას,

საწნახელში

ბიჭი იდგა

ვადას ჩაფრენილი ხმლისას

აკვნიდან რომ არ ენახა

მშვიდად დაღამება დღისა.

იქით ვეშაპს ხმალს ვუქნევდი,

აქედ დიდოს,

ლეკს და ხიზანს,

წიგნიც დაწვეს,

ვაზიც ჩეხეს,

მაინც ვერ ეწიენ მიზანს.

ზოგჯერ ჩემგან ჯვარწერილი

მეზობელიც ამემრიზა,

- შინაურმა თუ არ დამკლა

მე მომხვდური ვერას მიზამს!

მე ჩემი მაქვს მოსავლელი

თვალი არ გამირბის სხვისას,

წვეთ-წვეთად და

მისხალ-მისხალ

მიწა მეფე თამარისა!

ვინც შეირგებს ჩემს ზედაშეს, -

ჩოხას მივუბოძებ ძმისას,

ვინც არა და

ნუ მიიჩნევს

თავს ამ ცა-ფირუზის ღირსად!

აღარც ხონთქრის მეშინია

არც შაჰის და ყაენისა,

ხატზე ბევრჯერ გადავეცი

ვინც მამული გაასხვისა!

ჩუმად ვიჩნევ მოძმის ტკივილს

იმის სიხარულს და ჭირსა

და მწამს ჩემი ბედისწერის

აწმყოსი და მომავლისა!

აღორძინებულო მზვარევ,

მხარევ, გაბადრული მზისა

ილოცვიდე დედაენას

ჩინს საკუთარ თვალებისას,

ზეპირობდე

რვალზე წერილს

სამუდამო პარაკლისად: -

- "მე ვარ ავი მუსაიფი

კახთ ბატონის ირაკლისა!"

✍️რეზო ამაშუკელი



რეზო ამაშუკელის ხსოვნას - ელგუჯა კეკელიძე

დრო დადგა, დიდი ჭირნახულით წარსდექ უფალთან,

ღირსეულ მგოსანს პატივგებით შეგხვდა უფალი,

იყავ იმედი უქრობელი ქვეყნის მწუხართა,

მსახური ნათლის, დაუღლელი რისხვა ყრუ ფარის...


დაუოკებელ მიზანსწრაფვით პოეზიურით,

მამულის ციაგს დაექარგე ქება-დიდებად,

ხოლო ზეცაში საბუდარი ჰპოვე მზიური,

რომელიც დროში არასოდეს დაიბინდება.


როგორც სჩვევიათ, რეალურად, ხოლმე ტიტანებს,

გამორჩეული, განწმენდილი რწმენის ცხაურით,

შენ სასიტყვეთში მუზის სუნთქვა შემოიტანე,

თავისთავადი, უჩვეულო და უცნაური...


სანამ ზეცისკენ სულმა შენმა ლაღად გაცურა,

რომელმაც ბევრჯერ დააბლაგვა დანა მსტოვარის,

საამსოფლოში ყოფის მაცნედ ენთე კაცურად,

სამშობლოს ხონჩა გაამდიდრე დანატოვარით.


რადგან შეჯიბრში ყოველგვარი სძლიე სიმძიმე,

შეინარჩუნე ფერთაცვლაში სხივთა დინება,

იქ, ვარსკვლავებთან შენი სული სულ იციმციმებს

და ბოროტებას ულმობელად შეერკიდება.


რადგან ზეცაშიც საუკუნო ქროლვა გრძელდება,

უნარჩუნდება ადამიანს განცდის სურვილი,

შენ ფრთონვის ჟინი არასოდეს გაგინელდება,

შთაგონებას ვერ გაგიქარწყლებს ზეცა ბურვილიც.


ბედნიერი ხარ, ცად დატკბები ხმებით მრავალთა,

სამზევეთში რომ ღუღუნებენ სულსხვანაირად,

შენ ხარ ჟინჟღილი დღეგრძელობის შთამომავალთა,

მრავალჟამიერ მაგ შენს უკვდავ ჩანგს და დაირას...


ელგუჯა კეკელიძე

11.01.2022



ამ კანონის აზრი იმაში მდგომარეობს, პატივცემულო პროფესორო, რომ...

''ამ კანონის აზრი იმაში მდგომარეობს, პატივცემულო პროფესორო, რომ... ადამიანის სული გაცილებით უფრო მძიმეა, ვიდრე სხეული, იმდენად მძიმე, რომ ერთ ადამიანს მისი ტარება არ შეუძლია, ამიტომ, ვიდრე ცოცხლები ვართ, ერთმანეთს ხელი უნდა შევაშველოთ და ვეცადოთ, როგორმე უკვდავყოთ ერთმანეთის სული...''

''მარადისობის კანონი'' - ნოდარ დუმბაძე



გაბრიელ, ცოლისთვის არასოდეს გიღალატია?

“- გაბრიელ, ცოლისთვის არასოდეს გიღალატია?

– არა ჩემო მართა. ღმერთის შიში მქონდა ყოველთვის. მე და ანეტა ჯვარდაწერილი ვიყავით.

– შენ, ოტია? შენც ღმერთის გეშინოდა?

– არა, მე მიყვარდა…”

სულა სულაშვილი - “მზე რომელიც ღამე ამოდის”


''თუ გინდა ძლიერი საქართველო, ღირსება დაუბრუნე ხალხს''

''თუ გინდა ძლიერი საქართველო, ღირსება დაუბრუნე ხალხს''  - გიორგი ჭყონდიდელმა ეს ფრაზა დავით აღმაშენებელს მე-11 საუკუნეში უთხრა.


მეუფე გიორგი ჭყონდიდელი დავით აღმაშენებლის “აღმზრდელი და ყოველთა გზათა, საქმეთა და ღვაწლთა მისთა თანაგამკაფველი იყო”.



ოლღა ბებიას ლოცვა

ოლღა ბებიას ლოცვა

==================

ნელა იარე, არ დაგიცდეს მიწაზე ფეხი,

ჭირდები ნენა, საქართველოს მიხედო უნდა,

შენს დამაწყევარს დაადგება რისხვა და მეხი,

მიეცი ღატაკს, არ მოთხოვო იცოდე ხურდა.


სამშობლო რომ გაქვს ეს იცოდე, ვალია დიდი,

შვილო სიკეთით გაინათე გზა და სავალი,

სადაც ქვეყანას დასჭირდები უშიშრად მიდი,

რადგან ამაზე დიდი ვალი ქვეყნად არ არი.


მოგიკვდი შვილო, ობლობაში გაზრდილო ბიჭო,

ეს კვერიც ნენა გამოცხვება, იქნება როცა,

ჩემო დარდო და გულში ეკლად გაყრილო ხიჭვო,

დედა მარიამს გავედრებ და დღედაღამ გლოცავ.


არ უღალატო ზურიკელა ჯილაგს და მოდგმას,

ბაბუშენმა პატიოსან კაცად იარა,

შენი სიცოცხლე მიხალისებს ღარიბულ ოდას,

შენმა ობლობამ ჩემს გულმკერდზე გადაიარა.


არ გაუბრაზდე ბებიაშენს იცოდე შვილო,

ვერ ვქენი მეტი, დაგყვებოდი თოვლსა და ქარში.

ჩემო ტკივილო, ჩემო ღამით გამქრალო ძილო,

მე რომ გწყევლიდი, ძუძუები გლოცავდნენ მაშინ.


ნელა იარე, ნელა ნენა, არსად წაიქცე,

არ შეგაშინოს მტერისა და ავის სიმრავლემ,

ბებია, ომის ქარცეცხლიად არ გამოიქცე,

დაგაარჩინე საქართველო და გაგვიმრავლე.


მოფინე სოფელს და ქვეყანას შენი ბაღნები,

აპა რა ნენა, შენ საჯიშე კაცად გაგზარდე,

წუთისოფლიდან მე რაის ვარ შვილო წამღები,

ხანდისხან საფლავს მოაკითხე, გთხოვ არ დამზარდე.


ობლად გამოზრდილს შენ გაბარებ დედაო ღვთისა,

აბა უშენოდ დედამიწას არც უბრუნია,

მოაყრევინე მამა –პაპის ასაკის ხნისა,

მისი ნაგრამით გაამრავლე მთელი დუნია.



დედაშენი არის ღმერთი.

დედაშენი არის ღმერთი. შენ რომ ზიხარ და უყურებ. ისიც რომ გიყურებს. შენ რომ დედას ეძახი და ის შვილს გეძახის, ამიტომ შენ გგონია ღმერთი არ არის? შენ ღმერთი ვინ გგონია? წვერებიანი ბაბუა? ღრუბლებზე ზის და პირს რომ იბანს, წვიმა მოდის? ღმერთი ისე ნათელია, ისე ახლობელი, ისე ახლო და ისე უბრალო, რომ როდესაც ხედავ, არ იცი, რომ ღმერთია, ამაშია ღმერთის უბედურება, ამიტომ არ წამთ ღმერთი. ღმერთი რომ სხვაგან იყოს, შორს ჩვენგან, ცალკე და მაღლა, ღმერთი რომ ჩვენში არ იყოს, მაშინ ყველა იწამებდა.

ამაშია საქმე! ღმერთი მაშინ უნდა იწამო, ღმერთის სახე რომ არ აქვს, რომ არ ჰგავს ღმერთს, რომ არ გეუბნება, ღმერთი ვარო, პურს რომ გიყოფს, სადილს რომ გიკეთებს, ტანზე რომ გაცმევს, თავზე რომ გახურავს, გიღიმის და გეფერება, გკოცნის და ტირის შენი გულისთვის, კვდება შენი გულისთვის, ცივა, წყურია, შია შენთან ერთად, სულს აძლევს ეშმაკს შენი გულისთვის, მაშინ უნდა იწამო, აბა, ღმერთმა თუ თავისი სახე გაჩვენა, კედელთან მიგაყენა, ყური აგიწია და თვითონ თუ გითხრა, ღმერთი ვარ და მიწამეო, მაშინ რაღად უნდა ღმერთს შენი რწმენა? ასეთ ღმერთს შენ კი არა, ყველა იწამებს. ღმერთი მაშინ უნდა იწამო, შენ რომ გგავს, მე რომ მგავს, დედაშენს რომ ჰგავს, გასაგებია?

ნოდარ დუმბაძე



ერთხელ აკაკი წერეთელს ჯიბგირი მიეპარა და ჩუმად ხელი ჩაუყო ჯიბეში

ერთხელ აკაკი წერეთელს ჯიბგირი მიეპარა და ჩუმად ხელი ჩაუყო ჯიბეში, სადაც ნაწერი ქაღალდების მეტი არა იყო რა. პოლიციელმა შენიშნა და შეიპყრო ჯიბგირი. როცა მწერალმა დამფრთხალი და შეშინებული ახალგაზრდა ქურდი დაინახა, შეეცოდა, მიუბრუნდა და სიცილით უთხრა:

" შე კაცო, აკი ერთხელაც გითხარი, მაგას ნუ შვრები მეთქი! რად იცი ხოლმე ჩემს ჯიბეში ხელის ჩაყოფა? ხელნაწერი რომ არ წაიკითხო, არ იქნება? როცა დაიბეჭდება, მაშინაც მოესწრები სხვებთან ერთად წაკითხვასაო!" პოლიციელმა იფიქრა, ალბათ ნაცნობები არიანო, ჯიბგირს ბოდიში მოუხადა და გაუშვა.

რამდენიმე წლის შემდეგ, პოეტს წერილი მიუვიდა, სადაც ეწერა: "დიდი ხანია, რაც კი რამ დაბეჭდილა თქვენი და იბეჭდება, ყველაფერს ვკითხულობ, თქვენ რომ პირველად გნახეთ, იმ დღიდანვე ხელი ავიღე ჩემს პირვანდელ ხელობაზე, შევისწავლე წიგნების აკინძვა და თუ ინებებთ, თქვენ ამას ნახევარ ფასში გაგიკეთებთ"- ო. 



მახვილის ამოღება გაცილებით უფრო ადვილია,ვიდრე ძლევამოსილად ჩაგება მისი.

მახვილის ამოღება გაცილებით უფრო ადვილია,ვიდრე ძლევამოსილად ჩაგება მისი. ომი მხოლოდ მაშინ უნდა დაიწყოს მეფემ,როცა მის მიერ ამოწვდილი მახვილი სამ რამეს მოუტანს მის ხალხს:

თავისუფლებას, მიწას და ოქროს.


,,დავით აღმაშენებელი"


კონსტანტინე გამსახურდია




-რა გადარდებს, პაპავ?

-რა გადარდებს, პაპავ?

-ამ ქვეყანაზე დარდი რომ არ ილევა ის მადარდებს.

-როგორა ფიქრობ, გიჟი უფრო ბედნიერია თუ ჭკვიანი?

-ჭკვიანი.

-რატომ?

-იმიტორო კარგი ჭკუა აქვს გიჟზე

-იქნება გიჟს თავისი ჭკო უფრო მოსწონს?

-მაშინ ბედნიერია, მაგრამ ჩვენ ხომ ვიცით რომ იმის ჭკო არ ვარგა...

-რა არის ბედნიერება?

-კაცი რომ ამ ქვეყანაზე მოსაგონარს დასტოვებს, ის არის ბედნიერება.

-რას ინატრებდი?

-მე მინახია, როგორ ყვაოდნენ პაპაჩემის საფლავზე იები, მეც ამას ვინატრებდი.

-რა არის სიცოცხლე?

-სიცოცხლე სევდა არის, ადამიანად ყოფნის ტკბილი სევდა.

-სიკვდილი?

-სიკვდილიც სევდა არის, ადამიანად არყოფნის სევდა...


//გოდერძი ჩოხელი - "ადამიანთა სევდა"//