ყალბი ბრილიანტი

* * *


მერაბ სალუქვაძე – საბრალო გოგო –

– საბრალო გოგო –

რკინის მოაჯირს მომდგარი გოგო,
საკუთარ წარსულს ისევ ნანობდა,
ცრემლებით თვალში უფერულ სახეს,
მიტკალის ფერი გადაფარვოდა..


სიზმრის დამწვრობა

რას მალავს უღრანი ტყე


მოხეტიალე სული

“სამყაროსა და სულის სიცოცხლე გრძელდება მხოლოდ იმ წინააღმდეგობის წყალობით, რასაც ძნელად საცნაური საგნები გვიწევენ. საკმარისია, ყველაფერი შევიცნოთ, რომ ყოველივე გაქრეს, განქარდეს. ცნობირების მიერ კიდით - კიდემდე განწონილი სამყაროს არსებობა იმდენადვე იქნება შესაძლებელი, რამდენადაც მხილებული გაიძვერობა ან გაქნილი თალთმაქცის ოინი, რომლის საიდუმლო აღარავისთვის წარმოადგენს საიდუმლოებას“

პოლ ვალერი


მერაბ სალუქვაძე – ეს საქართველო

– ეს საქართველო –

მე დღეს არ მინდა ეს დედამიწა,
ასე მოწყენილს სულ რომ ვხედავდე,
კვირტების ფეთქვას, "ვარდობის თვეში",
მინდა სიზმრებში მუდამ ვეტრფოდე ..


მთვარეული

საით გვიხმობს მთვარე . . .


მერაბ სალუქვაძე – შენთან დარჩება –

დათუ ის ქალი მოვიდა შენთან,
ეკალს ნუ ესვრი გაგიბრაზდება,
მიართვი ვარდი, მხოლოდ წითელი,
შეგიყვარებს და შენთან დარჩება..


მერაბ სალუქვაძე უსათაურო

გაცრეცილ ნისლში სინათლეს ველტვი,
ეს არის ჩემი, – მომავლის ხედვა,


მიტინგზე

ადამიანი თუ ბრბო....


მერაბ სალუქვაძე – უთქმელი –

დღეს რა უნდა ვთქვა?
ჩემმა ცრემლებმა
სულზე ტალღებად გადიგრიალეს,
ზღვის ნატუჩარი
შემრჩა ედემად
და ქვამარილი სცვივა იარებს..


მერაბ სალუქვაძე – გადაღლილი –

დღეს გადაღლილი მივყვები გამზირს,
ფერხთ მეგებება ძირძველი მიწა!
ქალაქში ჭადრებს მოჰყავთ აპრილი,
და ამ სიცოცხლეს სიზმარი ჰქვია...


მერაბ სალუქვაძე – მივდივარ ამაღამ –

– მივდივარ ამაღამ –

შორეულ კუთხეში გართული ფიქრებში,
სახლის წინ ბალკონთან, ნისლს კვეთენ ჩიტები,
მივდივარ, მივყვები დაღლილი შარა – გზას,
მივდივარ სადღაც და, – ნურც დამეკითხებით.