ნანა სელეპანოვა - ჩემო თაფლისფერ თოლებავ

ჩემო თაფლისფერ თოლებავ,
შემოფეთებავ მზისაო,
სულს ჩარჩენილო ოცნებავ,
გამთენებელო დღისაო.


“უნდა შეიყვარო ადამიანის სული, ისე რომ მის სხეულსაც არ იყო ჯერ შეხებული” – გოდერძი ჩოხელი

ნამდვილი სიყვარულისთვის ყოველთვის ღირს ბრძოლა და არავინ არ თქვას, რომ სიყვარული ომი არაა. ომია, სადაც დაჭრილიც კი უნდა წამოდგე, გულმოკლულმა ტკივილს უნდა გაუძლო.



გოდერძი-ჩოხელი-goderdzi-choxeli


ნანა სელეპანოვა - რახანია ასე ხდება

რახანია ასე ხდება,
თოვლი ჩემთან არა დნება,
გაზაფხული იყინება
ბროწეულის ტოტებზე..


ნანა სელეპანოვა - ფიქრები

მე ვგრძნობ, რომ შენთან უკვე ღამეა,
მე ვგრძნობ, თუ როგორ ვეღარ იძინებ,
ცაზე უმზეოდ სავსე მთვარეა
და მეც ვაგზავნი შენსკენ ღიმილებს.


ქეთი ალასანია - ვერც კი წარმოიდგენთ როგორ მაძლიერებს

ვერც კი წარმოიდგენთ როგორ მაძლიერებს
თქვენი სიყვარული და თბილი სიტყვები,
მინდა მოვიხარო ქედი თქვენს წინაშე,
ყოველთვის თქვენით და თქვენთვის ვიქნები,


qeti alasania keti verc ki warmoidgent rogor madzlierebs


ნანა სელეპანოვა - ოჰ ისევ შევცდი

ოჰ, ისევ შევცდი,
ისევ ქარის
წისქვილებს ვებრძვი,
ისევ სამსალას
მომაკვდინებელ
შხამით ვივსები,


ნანა სელეპანოვა - ჩემში შენით

ხშირად, განა ხანდახან,
გული მაქვს და არცა მაქვს,
შენც ხომ იცი,ძვირფასო,
ჩემგან რა გესწავლება,
გულმა, თუ აიწყვიტა
საგულედან გადავა.


ნანა სელეპანოვა - დაგღალე ალბათ

დაგღალე ალბათ, ჩემი მზერით,
ჩემი ალერსით,
მეც დავიღალე, გიმზერ ახლა,
ისევ შორიდან,
რამდენი სევდა ახსოვს ჩემგან
ღამეს გატეხილს,
არც მაძინებ და არც სიზმრებში,
რომ არ მოდიხარ.


ნანა სელეპანოვა - მამლის წელი



მ ას სჯერა, სჯერა სასწაულის ციურ ოცნებით,
ა ხალ წლის ღამეს მარტოსული მარტო არ ხვდება,
მ იამიტ რწმენას ხაზს გაუსვამს ცივი გონებით,
ლ ილისფერ ფანტელს გაატანს და გაიფანტება.


მერაბ სალუქვაძე - შენ ამქვეყნად

შენ ამქვეყნად ბრწყინვალება გერქვას,
ხის ტოტიდან დავარდნილი ნამი,
სიყვარულის უკვდავების მზე ხარ,
არსებული უზღვავების ცვარი..


merab saluqvadze salukvadze shen amqveynad


შემოდგომის სიცივე

არც ისეთი ცუდი დღე იყო. ახალ მოსული სექტემბერი თითქოს შემოდგომის სურნელს ატრიალებდა ,მაგრამ აგვისტოდან გამოყოლილი სიმხურვალე მაინც თავისას შვებოდა და ეგრედწოდებულ "ბარხატნი" სეზონს ქმნიდა. შენ გაშლილ წაბლისფერ თმებს საქარე მინიდან შემოქროლილი დატენიანებული ჰაერი ეთამაშებოდა და ჩემი ოდნავ კეხიანი ცხივირის ნესტოებში, ნესტოებიდან მერე ტვინში, მახსოვრობაში ისე ჯდებოდა თითქოს ღამეები არ ქონდეს ნატარები მაგ სურნელის ყნოსვაში და თითქოს უცხო იყოს რამე.


მარტოობა

წინწკალამ იმასაც მოჰკრა ყური, ადამიანები მარტოობას განიცდიან და ამისგან ძალიან იტანჯებიანო. ჰოდა, ამ საქმეშიაც გადაწყვიტა ესინჯა თავი. რაც შეიძლებოდა გაჯავრებული იერი მიიღო... ამგვარი იერი აქვთ ადამიანებს, როცა რაიმე აწუხებთ... და ასეთი სახით აიტუზა მწვანედ მობიბინე მდელოზე, ვარდისფრად აბრდღვიალებული ასკილის ბუჩქის მახლობლად.