ნანა სელეპანოვა - დამსხვრეული გულები

გზას გავყურებ ოღრო-ჩოღროს,
ტანში მზარავს,
ნუთუ, ისევ ძველ
ოცნებებს ვნებდები,
გარეთ წვიმა წკაპაწკუპით
რკალებს ხატავს,
ჩემ თვალიდან
ჩამოცვენილ ცრემლებით.


ნანა სელეპანოვა - ლექსპრომტი

ახლა რასაც ვწერ, ყველა სიტყვა დიდზე დიდია,
თუმც მწერლობა და პოეტობა ფეხზე მკიდია.


ნანა სელეპანოვა - ის აღარ მოვა

ის აღარ მოვა.. მე ისევ ველი,
გადავივიწყებ, რაც მან დამმართა,
შორს იყოს ჩემგან, ოღონდ ნუ მესვრის
მომაკვდინებელ სიტყვებს ხმამაღლა.


ნანა სელეპანოვა - რაღა აზრი აქვს

ნუთუ, მრავალჯერ წასული კაცი
ბუმერანგივით უკან ბრუნდება,
თუ მონატრებამ აანთო წამით,
რაღა აზრი აქვს, მის დაბრუნებას.


ნანა სელეპანოვა - ღამის აგონია

დაიწყო!.. და შენც იწყებ ვოიაჟს,
ღამით ღვინისფერ წინდებს გაიხდი,
შენ გადაიღვრი მკერდზე კონიაკს
და მძვინვარების ბალანს აიშლი.


ნანა სელეპანოვა - მაშინ, როცა


მაშინ, როცა ამ ლექსს ვწერდი,
მე, საბრალო, მონა შენი,
ლექსი სისხლით შეიღება
ჩემ გულიდან მონადენით.


ნანა სელეპანოვა - ყველაფერი სრულდება

ყველაფერზე გული მწყდება,
ყველაფერი რთულდება,
ყველაფერი, რაც იწყება,
ყველაფერი სრულდება.


ნანა სელეპანოვა - მომწყინდა

შემზარდა, ო, როგორ შემზარდა
ცხოვრება უკეთურ ცხოვრების..
იქნებ და შენ ჩემი მოგწყინდა
ლოყა და ბაგე და ეს გული...


ნანა სელეპანოვა - დააგვიანა


მე როს მეგონა, მომიძღვნიდა
სისხლისფერ ვარდებს
და დაბრუნებით შემიხორცებს
გულში იარას,
თურმე, ღამეებს სხვისი სახლის
კარებთან ათევს,
მან ჩემთან მოსვლა
სიზმარშიაც დააგვიანა.


ნანა სელეპანოვა - ჩემი საქართველო

ოცდაათი წელი გადის
თენდება თუ ღამდება
და მას მერე, ჩვენს ედემში
გაზაფხული მთავრდება,
როს ცხრა აპრილს საქართველოს
ცრემლი ღვარად ჩამოსდის,
ქართველ გმირთა ნასისხლარზე
ია ვარდი ამოდის...