ნანა სელეპანოვა - სხვა გზა

რაც დაიწყო და რაც არაფრით
აღარ მთავრდება,
რაც გაწუხებს და არასოდეს
არ მოგასვენებს,
შენ უცაბედად შემოჭრილმა
უცხო სახებამ
და ნიაღვრებად მოვარდნილმა
ცრემლმა წაგლეკეს.


ნანა სელეპანოვა - ლექსით, რად შემომიტყუე

ოჰ, ღმერთო, ჭკუიდან ვიშლები,
საღამოს მე ალბათ ვიტირებ,
სხვაზეა, რაც გასთქვა სიტყვები,
არადა, მე ჩემზე მივიღე.


ნანა სელეპანოვა - ისევ წვიმს

შენთან წვიმს?
არა, ჩემთან
დარია
და მთებზე
თოვლიც
გადამდნარია...


ნანა სელეპანოვა - კაცია ქალის ამრევი

მიმზერს, ღიმილით მაშიშვლებს,
თვალ ავარიდე დევკაცს,
გაცოფებულმა ვიკივლე,
შეხედვას, როგორ ბედავ?!


ნანა სელეპანოვა - სადღაც აქ ჩემი სახლია ძველი

მეჩვენება, თუ ეს სიზმარია,
პატარა უბანს შეცვლია ფერი,
სადღაც, აქ ჩემი ძველი სახლია
და ქუჩა, სადაც ავიდგი ფეხი.


ნანა სელეპანოვა - მე მაინც ვიტყვი

აქ რომ მსგავსი დაწერილა, ვიცი,
მერე რაა რომ, მაინც ჩემსას ვიტყვი.
ყველა სიტყვას, თუ ჩამითვლით ცოდვად,
ჩათვალეთ, რომ გიჟი ვარ და ვბოდავ.


ნანა სელეპანოვა - თუ შეიყვარებ თავდავიწყებით

რა გემართება?
დაწყნარდი გულო,
უმისოდ ყოფნა
გაგიადვილდა,
შენ შეიყვარე
ყველაზე უფრო,
მან დაგივიწყა,
ასე ადვილად!


ნანა სელეპანოვა - ვით ნერეიდა

შენ ახლა ხვდები, თუ მზე
ზღვაში, რატომ ეშვება,
რატომ მიჰყვება შორს ზღვის
ტალღებს თეთრი თოლია,
მზე კვლავ ამოვა, მაგრამ შენ
ხვალ, რა გეშველება,
თუ ვით თოლია, შენც შორს
ტალღამ გაგიყოლია.


ნანა სელეპანოვა - აღარაფერი არ გამაჩნია

არა, არაფერს
არ გთხოვთ,
ღმერთმანი,
არც ნარატივის
არ ვარ მთხრობელი,
არც გულში
დამრჩა მწარე
წყენანი,
არც სიბრალულის
არ ვარ მთხოვნელი.


ნანა სელეპანოვა - საქართველოს მატიანე

რაც წაგართვეს, რაც კი
მტრებმა გაიტანეს,
ან აქამდე, მიკვირს,
როგორ მოხვედი,
და ირღვევა
საქართველოს მატიანე,
კეთილსა და ბოროტს
შორის ომებით.