ნანა სელეპანოვა - მე პოეტი არ ვარ

მე პოეტი არ ვარ, არა,
არც მწერალი ქალი ვარ,
მაგრამ მთვარის სანახავად,
ზეცას ლექსით ავდივარ!


ნანა სელეპანოვა -გულში შემოიჭრა ქალივით

რვა მარტია და გაზაფხული,
ისე შემოიჭრა ქალივით,
ვით თაკარა მზე ალანძული,
ზეცად სიმხურვალეს განიცდის.


ნანა სელეპანოვა - ჩემო სანატრელო

მე ის გაზაფხულზე გულში ჩავიხუტე,
მაინც ამატირა ზამთარში,
განა, ლერწამი ვარ, წელში გადამწყვიტო,
ჩემი მზეჭაბუკი, სად არის?


ნანა სელეპანოვა - შემინდე,შემინდე

არ ვგავარ ამაყს და
არ ვგავარ ჟინიანს
და არც შეშლილი ვარ
და არც მეშინია!


ნანა სელეპანოვა - ის მაინც მოდის

ღია სარკმლიდან
ღამე მიღიმის
და ბნელ ოთახში
მთვარეს მიგორებს,
ვდგავარ კუთხეში
მთვარემისჯილი
და მთვარის შუქზე
წარსულს ვიგონებ.


ნანა სელეპანოვა - უშენოდ ყოფნა მეძნელა

უფრო და უფრო მინდები,
დარდს ვეხეთქები მკერდითა,
გულში ნადები ფიქრები,
ვერ გავუმხილე ვერვისა.



ნანა სელეპანოვა - თორემ

რატომ მეგონა გულით მეძახდა,
მასთან შეხვედრა, რად დავიჟინე?
გადმო ამ ღამით ჩემ ეზო-კარსა,
თორემ ამაღამ ვერ დავიძინებ.


ნანა სელეპანოვა -ჩამოდი ქალაუ

ჩამოდი, ქალაუ,
ხვალ ერთად
ავიდეთ მთაზედა,
ტყეებში ხეს
მჯდარი დავაფრთხოთ
წითური ალალი...


ნანა სელეპანოვა - ძაღლის წელი

ძ ველებურად ახალი წლის აღარა მწამს,
ა რც რამეზე დამრჩენია ხარბად თვალი,


ნანა სელეპანოვა - Пусть говорят

Опять в сердце страх и боль,
В собственном с тенью я играю,
Опять выбрала глупую роль,
И как потеряла тебя,не понимаю.


ნანა სელეპანოვა - ბარბარობა

ბ ედნიერია, ვისაც შესწევს რამის იწამოს,
ა მქვეყნად ყველა საკუთარ ჯვარს მხრებით მიათრევს...


ნანა სელეპანოვა - ტრიალებდა კარუსელი


ტრიალებდა, ტრიალებდა, ტრიალებდა კარუსელი,
ფანტელები ლურჯი ციდან ეცემოდნენ თავბრუსხვევით,