ტირი?.. ხო ვტირი...

ტირი?.. ხო ვტირი...

ტირი?..
-ხო ვტირი...
-მერე და რატომ?
ეს ქარმა მკითხა დარჩენილს მარტო…
გიყვარს?
-ჰო,მიყვარს…
"რამ შეგაყვარა?"-დამძახის ქარი,
მე უფრო მეტად მომაწვა დარდი,
ქარი კი დაქრის დღისით და ღამით.
და მეკითხება:" რად გიყვარს მაინც?"
-თუ გიღალატა და მიგატოვა
ის სიყვარულის რაღა ღირსია?
-დამნაშავეა...მაგრამ რა ვუყო
რომ ჩემი გული მხოლოდ მისია…
-პატარა ქალო!ნუ გადამრიე
აღარ უყვარხარ-ის ხომ სხვისია!
-გაჩუმდი ქარო...ნუ ვეყვარები
არ დავუჩოქებ,ნება მისია,
მაგრამ სიყვარულს და წმინდა გრძნობებს
არავის ვაძლევ სესხად, ნისიად…


ფიქრები? ოცნება?

ფიქრები? ოცნება?

ფიქრები? ისევ მაწამებენ.
ოცნება? რავიცი გაქრა.
დანახვის სურვილი? შემომრჩა...
იმედის ნაპერწკალი? ჩაქრა.
უშენოდ ვერ ვძლებდი? გავძელი.
ძნელია რა ვუყოთ ახლა.
ეს სევდა ბოლოს თუ მომიღებს.
ვერ გეტყვი შენ თვითონ ნახავ,
ოცნება? რავიცი დასრულდა
ფიქრები? მაწუხებს ახლაც.
რა ძნელი ყოფილა სიცოცხლე,
გულს თუ სიყვარული ახლავს


რა გულგრილი ხარ?

რა გულგრილი ხარ? თვალებს მილულავ,
თვალებს მილულავ ცრემლით ნატბორევს
შენ ამოგივსე სული ყინულის
ცივი ნამსხვრევებით და მიგატოვეს
მე არ გამტყუნებ რომ აღარ გჯერა
მე აღარ გეტყვი - ”ჩემს სიტყვებს ენდე”
მე არ გამტყუნებ რო აღარ გჯერა
კაცის ამდენი ღალატის შემდეგ...


ძნელია, როცა

ძნელია, როცა

ძნელია, როცა ტირილი გინდა,
ძნელია, როცა ტირილს ვერ ბედავ.
ძნელია, როცა სიცილი გინდა
და ამ სიცილის მიზეზს ვერ ხედავ.
ძნელია, როცა შენ გული გტკივა,
რომ ვეღარა გრძნობ ვერავის სითბოს.
ძნელია, როცა ხელებზე გცივა
და ლამაზ ხელებს არავინ გითბობს.
ძნელია, როცა თვალები სველი
ვერ იძინებენ, არ წყდება თოვა.
ძნელია, როცა ვიღაცას ელი
და თან იცი, რომ ის აღარ მოვა..


სევდა გულს ტკივა

სევდა გულს ტკივა

სევდა გულს ტკივა, თვალებს კი არა,
მაგრამ თვალი ჩანს, გული კი არა.
თვალი სხვას იპოვის, გული კი არა,
გულს ახსენდები, თვალებს კი არა..


წითელ ვარდებში გადაშლილი თეთრი ვარდი ხარ

წითელ ვარდებში გადაშლილი თეთრი ვარდი ხარ

წითელ ვარდებში გადაშლილი თეთრი ვარდი ხარ
მაგრამ შენ მაინც მოწყენილი, რატომ დადიხარ?
დარდი არ გშვენის ჩემო კარგო ქვეყნის თვალი ხარ.
მზე იმალება,რომ შეგნიშნავს განზე გადიხარ.
ყველა გზას გითმობს,ვინც შეგხვდება რა ლამაზი ხარ
შენ ხომ ვარდებში გადაშლილი თეთრი ვარდი ხარ
ლამაზმანების
უნაზესი დედოფალი ხარ!


თურმე მიყვარდა

თურმე მიყვარდა

როცა დრო იყო მასზე არ ვფიქრობდი,
თითქოს არ მიყვარდა, თითქოს არ მხიბლავდა.
მე თითქოს უხილავ ცეცხლში ვიწვოდი...
დავშორდი...
მივხვდი, რომ გიჟივით მიყვარდა.


ყველაზე ლამაზი ...

ყველაზე ლამაზი ...

ყველაზე ლამაზი სიჩუმე ყოფილა,
სიჩუმე არაფრის მთქმელი.
ყველაზე ბოროტი ოცნება ყოფილა,
ოცნება სათქმელად ძნელი.
ყველაზე ადვილი ლოდინი ყოფილა,
შეხვედრა ყველაზე ძნელი.
ყველაზე ადვილი სიკვდილი ყოფილა,
სიცოცხლე ყველაზე ძნელი...


მე შენ მიყვარხარ! ნუთუ ცოდვაა?!

მე შენ მიყვარხარ!ნუთუ ცოდვაა?!

მე შენ მიყვარხარ!"ნუთუ ცოდვაა?!
და თუ ცოდვაა,ვიყო ცოდვილი.
"მე შენ მიყვარხარ!" დამნაშავე ვარ?
დამნაშავე ვარ,ვიყო გმობილი.
ჩამსვით ციხეში,ან ჯოჯოხეთში,
მაწამეთ ყველგან,სადაც გენებოთ,
"მე შენ მიყვარხარ!"ყოველთვის ვიტყვი,
თუნდ ეშაფოტზეც თავი მომკვეთონ.
"მე შენ იყვარხარ!"თუნდაც ვკვდებოდე,
თუნდაც მახრჩობდეს ფარული ცრემლი,
"მე შენ მიყვარხარ!"და მე ამ სიტყვებს,
გავიმეორებ თვით ჯოჯოხეთშიც.
და თუ ეს ცოდვა,ღმერთმა შემინდო,
არასდროს დამგმო,ერმა და კაცმა,
მაშინ კვლავ ვიტყვი,ისევ თამამად:
"მე შენ მიყვარხარ,ძლიერ და მარად


დაგელოდები, მთელი ცხოვრება დაგელოდები

დაგელოდები, მთელი ცხოვრება დაგელოდები

და განა ერთი? ათასი ღამე შემომიწირავს,
ათიათასჯერ თრთოლვით მითქვამს შენი სახელი,
შენი ლანდის წინ დამიჩოქია მე ვითა მწირსა,
და ცრემლიანი თვალებით მითქვამს შენი სახელი.
და მე სულ ასე შენზე ფიქრში გავათევ ღამეს,
და მე სულ ასე შენზე ფიქრში დამათენდება,
დაგელოდები, მთელი ცხოვრება დაგელოდები,
სანამ ჭაღარა თოვლის ფიფქად დამათოვდება!


ქალი ნაზი სანთელია იცოდე (ლექსი ქალზე - leqsi qalze)

ქალი ნაზი სანთელია იცოდე

ქალი ნაზი სანთელია იცოდე,
სიცოცხლის წინ დანთებული სანთელი,
და რომ მუდამ ჩაუმქრალად იწვოდეს,
და რომ მუდამ მოგაფინოს ნათელი,
მოეფერე მთელი შენი სიცოცხლე,
ქალი შენი ვარსკვლავია იცოდე,
ყვავილია, არის ბნელის ნათება
და ქარ-წვიმას თუკი არ მოარიდე
ისე ჩქარა, ისე ჩქარა ჩაქრება,
მერე გული უსათუოდ დაგწყდება..
ქალი წმინდა სალოცავი ხატია,
მის წინაშე მუხლმოდრეკით ილოცე
რაც სიცოცხლის სილამაზე ანთია,
სულ ქალია, სულ ქალია იცოდე.
და ქალი რომ სანთელივით იწვება,
სიყვარულით ისე უნდა იწვოდე.


მე გაპატიე ცოდვა რამდენი

მე გაპატიე ცოდვა რამდენი


მე გაპატიე ცოდვა რამდენი,

ყველა შეგინდე, გარდა ერთისა,

და იმ ნაღვლიან დღეთა სახელით

უნდა წახვიდე ჩემი ლექსიდან.

უნდა დატოვო მუზის საუფლო,

უნდა დავაშრო ლექსის სათავე,

მე უშენობას უნდა გავუძლო

და უშენობით უნდა გავთავდე.