ახლა ქარია...

ხედავ ბეღურებს...
საკენკს ფანტავ თბილი მუჭიდან,
მინდა შენს არსში დავასრულო ყველა მანძილი.
ახლა ქარია...
მე ვჩურჩულებ: - ხელი მომჭიდე...
ვცხოვრობთ და, ასე, ერთმანეთის ამინდს ვამძიმებთ.
ჰაერის ფილტვებს მეტასტაზად მოედო ნისლი,
ნესტის სურნელით...
და ქალაქი წვიმებს მინებდა,
მზე გვაქვს ოთახში,
ოც კვადრატულ სიჩუმეს ვისმენთ,
მზე გვაქვს ოთახში...
და წვეთები ცვივა მინებთან.
დამტვერილია ჩვენი ბოლო ოცნების ფრანი,
როცა სარკმელს ხსნი, თითქმის, მუდამ ზეცაში მიქრის,
მერე იმტვრევა...
შენ ამბობ, რომ ამ დროს სულ ვაფრენ,
რომ პოეტი ვარ და შეშლამდე მიზიდავს ფიქრი.
მე, ხშირად, გარეთ გავდივარ და სივრცით ვარ მთვრალი,
უმისამართო ქუჩის ჩიხში უმიზნოდ ვუსტვენ,
მარტო რჩები და გინდა ეს დრო თითებზე თვალო.
ახლა ქარია...
მაჯისცემა წვიმას აქვს სუსტი.
სულის სიღრმეს კი ემატება უსაზღვრო მასა,
სხეულს სისხლი სდის და ამ
დღეებს თეთრ კანს უსველებს,
ყოველ საღამოს, შენ, ფინჯანით, სიყვარულს მასმევ
და ჩვენს ფანჯრებთან ყვითელ მთვარის დგას კარუსელი.
[/center][center]
[/center][center]


დღეს უშენობის მერამდენე სტრიქონებს დავწერ

დღეს უშენობის სახლში მიწევს
მე არსებობა,
თითქოს ლოდინიც გათანგულა
ცრუ მოლოდინით,
ვცდილობ განვაგრძო უშენობით
ჩემი ცხოვრება,
თავდაკარგული გადაჩვევას
ავედევნები...

დღეს უშენობის მერამდენე
წუთებს დავითვლი,
დრო და წამები მატარებენ
ხელის გულებზე,
შენთვის ვინ იცის, იქნებ სწრაფად
მიქრის დღეები,
ჩემთვის კი... ვითვლი, უშენობის
საუკუნეებს...

დღეს უშენობის ოცნებებში
მიწევს გაფრენა,
ახლა ფიქრებმაც უმიზეზოდ
იწყეს ჩაფერფვლა,
სიკვდილის ჩრდილი აედევნა
სიცოცხლეს ლანდად,
იქნებ კონტურებს მიღმა ვცადო
შენი დაკარგვა...

დღეს უშენობის ვეგებები
მერამდენე სხივს,
თითქოს მძულს კიდეც გაყინული
გარიჟრაჟები,
ღამის ქარიშხალს გავუწოდებ
თითებს გაცრეცილს,
სხეულს დავტოვებ, ასე უხმოდ
გავედევნები...

დღეს უშენობის მერამდენე
სტრიქონებს დავწერ,
თუმცა სიტყვები ფერს კარგავენ
გრძნობების ფონზე,
ისე მიყვარხარ აი ახლა...
გაგიჟებამდე...
მონატრებას კი...ხიდად გავდებ
გადაჩვევამდე..."