სევდა გულს ტკივა

სევდა გულს ტკივა

სევდა გულს ტკივა, თვალებს კი არა,
მაგრამ თვალი ჩანს, გული კი არა.
თვალი სხვას იპოვის, გული კი არა,
გულს ახსენდები, თვალებს კი არა..


წითელ ვარდებში გადაშლილი თეთრი ვარდი ხარ

წითელ ვარდებში გადაშლილი თეთრი ვარდი ხარ

წითელ ვარდებში გადაშლილი თეთრი ვარდი ხარ
მაგრამ შენ მაინც მოწყენილი, რატომ დადიხარ?
დარდი არ გშვენის ჩემო კარგო ქვეყნის თვალი ხარ.
მზე იმალება,რომ შეგნიშნავს განზე გადიხარ.
ყველა გზას გითმობს,ვინც შეგხვდება რა ლამაზი ხარ
შენ ხომ ვარდებში გადაშლილი თეთრი ვარდი ხარ
ლამაზმანების
უნაზესი დედოფალი ხარ!


თურმე მიყვარდა

თურმე მიყვარდა

როცა დრო იყო მასზე არ ვფიქრობდი,
თითქოს არ მიყვარდა, თითქოს არ მხიბლავდა.
მე თითქოს უხილავ ცეცხლში ვიწვოდი...
დავშორდი...
მივხვდი, რომ გიჟივით მიყვარდა.


ყველაზე ლამაზი ...

ყველაზე ლამაზი ...

ყველაზე ლამაზი სიჩუმე ყოფილა,
სიჩუმე არაფრის მთქმელი.
ყველაზე ბოროტი ოცნება ყოფილა,
ოცნება სათქმელად ძნელი.
ყველაზე ადვილი ლოდინი ყოფილა,
შეხვედრა ყველაზე ძნელი.
ყველაზე ადვილი სიკვდილი ყოფილა,
სიცოცხლე ყველაზე ძნელი...


მე შენ მიყვარხარ! ნუთუ ცოდვაა?!

მე შენ მიყვარხარ!ნუთუ ცოდვაა?!

მე შენ მიყვარხარ!"ნუთუ ცოდვაა?!
და თუ ცოდვაა,ვიყო ცოდვილი.
"მე შენ მიყვარხარ!" დამნაშავე ვარ?
დამნაშავე ვარ,ვიყო გმობილი.
ჩამსვით ციხეში,ან ჯოჯოხეთში,
მაწამეთ ყველგან,სადაც გენებოთ,
"მე შენ მიყვარხარ!"ყოველთვის ვიტყვი,
თუნდ ეშაფოტზეც თავი მომკვეთონ.
"მე შენ იყვარხარ!"თუნდაც ვკვდებოდე,
თუნდაც მახრჩობდეს ფარული ცრემლი,
"მე შენ მიყვარხარ!"და მე ამ სიტყვებს,
გავიმეორებ თვით ჯოჯოხეთშიც.
და თუ ეს ცოდვა,ღმერთმა შემინდო,
არასდროს დამგმო,ერმა და კაცმა,
მაშინ კვლავ ვიტყვი,ისევ თამამად:
"მე შენ მიყვარხარ,ძლიერ და მარად


დაგელოდები, მთელი ცხოვრება დაგელოდები

დაგელოდები, მთელი ცხოვრება დაგელოდები

და განა ერთი? ათასი ღამე შემომიწირავს,
ათიათასჯერ თრთოლვით მითქვამს შენი სახელი,
შენი ლანდის წინ დამიჩოქია მე ვითა მწირსა,
და ცრემლიანი თვალებით მითქვამს შენი სახელი.
და მე სულ ასე შენზე ფიქრში გავათევ ღამეს,
და მე სულ ასე შენზე ფიქრში დამათენდება,
დაგელოდები, მთელი ცხოვრება დაგელოდები,
სანამ ჭაღარა თოვლის ფიფქად დამათოვდება!


ქალი ნაზი სანთელია იცოდე (ლექსი ქალზე - leqsi qalze)

ქალი ნაზი სანთელია იცოდე

ქალი ნაზი სანთელია იცოდე,
სიცოცხლის წინ დანთებული სანთელი,
და რომ მუდამ ჩაუმქრალად იწვოდეს,
და რომ მუდამ მოგაფინოს ნათელი,
მოეფერე მთელი შენი სიცოცხლე,
ქალი შენი ვარსკვლავია იცოდე,
ყვავილია, არის ბნელის ნათება
და ქარ-წვიმას თუკი არ მოარიდე
ისე ჩქარა, ისე ჩქარა ჩაქრება,
მერე გული უსათუოდ დაგწყდება..
ქალი წმინდა სალოცავი ხატია,
მის წინაშე მუხლმოდრეკით ილოცე
რაც სიცოცხლის სილამაზე ანთია,
სულ ქალია, სულ ქალია იცოდე.
და ქალი რომ სანთელივით იწვება,
სიყვარულით ისე უნდა იწვოდე.


მე გაპატიე ცოდვა რამდენი

მე გაპატიე ცოდვა რამდენი


მე გაპატიე ცოდვა რამდენი,

ყველა შეგინდე, გარდა ერთისა,

და იმ ნაღვლიან დღეთა სახელით

უნდა წახვიდე ჩემი ლექსიდან.

უნდა დატოვო მუზის საუფლო,

უნდა დავაშრო ლექსის სათავე,

მე უშენობას უნდა გავუძლო

და უშენობით უნდა გავთავდე.


უსიყვარულოდ

უსიყვარულოდ

უსიყვარულოდ ფერფლად იქცა მთელი სამყარო
წვიმის წვეთები გადმოიღვრება მიწაზე სისხლად
უსიყვარულოდ ბედმა უმალ სოფელს გამყაროს
და ჩემს საფლავზე ენთოს სანთელი სულივით წმინდა
უსიყვარულოდ დაჭკნებიან ნორჩი იები
ეული გამე გამეფდება თვალის გუგებში
და მთვარის შუქის გაცრეცილი მელოდიები,
ვეღარ იქნება აკივლებულ სულის ნუგეში.
უსიყვარულოდ მზეს დაფარავს მტვერი და ნისლი .
ყოჩივარდები შეაკვდებიან უგულო სეტყვას .
თვით დედამიწას გაუშრება ძარღვებში სისხლი.
რომელიც მუდამ კვაზიმოდოს გულივით ფეთქავს,
როგორ მიყვარხარ , როგორ მაწვალებს შენი სურვილი.
ო,ეს სამყაროც თითქოს ჩემსავით არის სნეული
მინდა ტუჩებით ,რომ მომიკლა კოცნის წჱურვილი
შენს ცხელ მკლავებში ჩაიფერფლოს ჩემი სხეული


შენ შვიდი ფერი ვეღარ დაგხატავს

შენ შვიდი ფერი ვეღარ დაგხატავს

შენ შვიდი ფერი ვეღარ დაგხატავს,
შენთან ფერები არაფერია
შენს თავს ვერ ვანდობ უნიჭო მხატვარს
შენ დედოფლობის დიდო ფერიავ.

შენთვის არ კმარა პიკასოს ფუნჯი
არც ლეონარდოს ნიჭი უბადლო,
შენი მხატვარი მხოლოდ ერთია
შენ მხოლოდ იმ ერთს უნდა უმადლო.

ვერც ფიროსმანი, ვერც რაფაელი
ვერც კონსტანტინეს ფერთა მორევი
როგორ დაგხატავ აღარ კითხულობ?!
სიყვარულია ნიჭი ყოველი.

სწორედ ამ გრძნობით მე შენ დაგხატავ
სწორედ ამ გრძნობას შენგან მოველი.


ჩემი ცხოვრება სავსეა შენით

ჩემი ცხოვრება სავსეა შენით

ჩემი ცხოვრება სავსეა შენით,
შენი სუნთქვით და თვალების ფერით,
თმებით, ტუჩებით, ალერსით, მზერით,
ჩემი არსება სავსეა შენით,
ჩემი დღეები სავსეა თმენით,
ჩემი სისხლხორცი მზითა და რწმენით,
მხრებით,მკლავებით, თვალებით,ყელით,
ჩემი არსება სავსეა შენით,
ჭორით, ოცნებით, იჭვნეულ სენით,
ტყუილით, მართლით, ბოროტი ენით,
ზღვა სიყვარულით, პატარა წყენით,
მთელი სიცოცხლე სავსეა შენით,
ასე მგონია მე შენით ვცოცხლობ,
ასე მგონია ვსულდგმულო შენით


როცა მოვკვდები

როცა მოვკვდები

გაივლის წლები, უშფოთველი ლამაზი წლები,
რომელიც მხოლოდ შენზე ფიქრში ნელ-ნელა გავა
და ამ წლებს უკან თან გაჰყვება მოგონებები,
რომლის ნაწილიც ამ გულიდან არასდროს წავა.

ვეღარასოდეს ვერ გაიგებ შენ ჩემს სიყვარულს,
მე მხოლოდ ჩემთვის მეყვარები შეუმჩნეველად
და თუ არასდროს შეგაწუხებ ამ ჩემი გრძნობით,
მე შენთან მხოლოდ ერთადერთი თხოვნა მექნება.

როცა მოვკვდები ჩემ საფლავზე ცოტა ხნით მოდი,
მე ცრემლს ვერ მოგთხოვ, მაგრამ თხოვნით მაინც მოგმართავ
შენი ცრემლები ჩემთვის მუდამ სამადლო არის
და შენი ცრემლით ჩემს სიყვარულს ისევ მონათლავ.

თუ ცემლი არა, გულზე ვარდი მაინც დამადე,
რომ შენგან მაშინ, მაინც ვიგრძნო ოდნავი ნდობა.
ეს სიყვარული საიქიოს გზას გმინათებს,
და შენთან მუდამ სიყვარულით სიზმრებშიც მოვალ.