მე გაპატიე ცოდვა რამდენი

მე გაპატიე ცოდვა რამდენი


მე გაპატიე ცოდვა რამდენი,

ყველა შეგინდე, გარდა ერთისა,

და იმ ნაღვლიან დღეთა სახელით

უნდა წახვიდე ჩემი ლექსიდან.

უნდა დატოვო მუზის საუფლო,

უნდა დავაშრო ლექსის სათავე,

მე უშენობას უნდა გავუძლო

და უშენობით უნდა გავთავდე.


უსიყვარულოდ

უსიყვარულოდ

უსიყვარულოდ ფერფლად იქცა მთელი სამყარო
წვიმის წვეთები გადმოიღვრება მიწაზე სისხლად
უსიყვარულოდ ბედმა უმალ სოფელს გამყაროს
და ჩემს საფლავზე ენთოს სანთელი სულივით წმინდა
უსიყვარულოდ დაჭკნებიან ნორჩი იები
ეული გამე გამეფდება თვალის გუგებში
და მთვარის შუქის გაცრეცილი მელოდიები,
ვეღარ იქნება აკივლებულ სულის ნუგეში.
უსიყვარულოდ მზეს დაფარავს მტვერი და ნისლი .
ყოჩივარდები შეაკვდებიან უგულო სეტყვას .
თვით დედამიწას გაუშრება ძარღვებში სისხლი.
რომელიც მუდამ კვაზიმოდოს გულივით ფეთქავს,
როგორ მიყვარხარ , როგორ მაწვალებს შენი სურვილი.
ო,ეს სამყაროც თითქოს ჩემსავით არის სნეული
მინდა ტუჩებით ,რომ მომიკლა კოცნის წჱურვილი
შენს ცხელ მკლავებში ჩაიფერფლოს ჩემი სხეული


შენ შვიდი ფერი ვეღარ დაგხატავს

შენ შვიდი ფერი ვეღარ დაგხატავს

შენ შვიდი ფერი ვეღარ დაგხატავს,
შენთან ფერები არაფერია
შენს თავს ვერ ვანდობ უნიჭო მხატვარს
შენ დედოფლობის დიდო ფერიავ.

შენთვის არ კმარა პიკასოს ფუნჯი
არც ლეონარდოს ნიჭი უბადლო,
შენი მხატვარი მხოლოდ ერთია
შენ მხოლოდ იმ ერთს უნდა უმადლო.

ვერც ფიროსმანი, ვერც რაფაელი
ვერც კონსტანტინეს ფერთა მორევი
როგორ დაგხატავ აღარ კითხულობ?!
სიყვარულია ნიჭი ყოველი.

სწორედ ამ გრძნობით მე შენ დაგხატავ
სწორედ ამ გრძნობას შენგან მოველი.


ჩემი ცხოვრება სავსეა შენით

ჩემი ცხოვრება სავსეა შენით

ჩემი ცხოვრება სავსეა შენით,
შენი სუნთქვით და თვალების ფერით,
თმებით, ტუჩებით, ალერსით, მზერით,
ჩემი არსება სავსეა შენით,
ჩემი დღეები სავსეა თმენით,
ჩემი სისხლხორცი მზითა და რწმენით,
მხრებით,მკლავებით, თვალებით,ყელით,
ჩემი არსება სავსეა შენით,
ჭორით, ოცნებით, იჭვნეულ სენით,
ტყუილით, მართლით, ბოროტი ენით,
ზღვა სიყვარულით, პატარა წყენით,
მთელი სიცოცხლე სავსეა შენით,
ასე მგონია მე შენით ვცოცხლობ,
ასე მგონია ვსულდგმულო შენით


როცა მოვკვდები

როცა მოვკვდები

გაივლის წლები, უშფოთველი ლამაზი წლები,
რომელიც მხოლოდ შენზე ფიქრში ნელ-ნელა გავა
და ამ წლებს უკან თან გაჰყვება მოგონებები,
რომლის ნაწილიც ამ გულიდან არასდროს წავა.

ვეღარასოდეს ვერ გაიგებ შენ ჩემს სიყვარულს,
მე მხოლოდ ჩემთვის მეყვარები შეუმჩნეველად
და თუ არასდროს შეგაწუხებ ამ ჩემი გრძნობით,
მე შენთან მხოლოდ ერთადერთი თხოვნა მექნება.

როცა მოვკვდები ჩემ საფლავზე ცოტა ხნით მოდი,
მე ცრემლს ვერ მოგთხოვ, მაგრამ თხოვნით მაინც მოგმართავ
შენი ცრემლები ჩემთვის მუდამ სამადლო არის
და შენი ცრემლით ჩემს სიყვარულს ისევ მონათლავ.

თუ ცემლი არა, გულზე ვარდი მაინც დამადე,
რომ შენგან მაშინ, მაინც ვიგრძნო ოდნავი ნდობა.
ეს სიყვარული საიქიოს გზას გმინათებს,
და შენთან მუდამ სიყვარულით სიზმრებშიც მოვალ.


გარეთ მზე ანათებს, გულში კი ქარია

გარეთ მზე ანათებს, გულში კი ქარია

ნეტავ ყველაფერი ეს რისი ბრალია
ვინ შემოიპარა შენს გულში უჩუმრად
და უნებართოდ გული გადარია
გინდა გაგიმხილო ეს რად დაგმართნია?
ხო, გამოიცანი, ეს იმის ბრალია,
რომ შენი ცხოვრება სითბოთი სავსეა
რომ სიყვარული შემოგპარვია


შენში იმდენად ბედნიერი სული ბინადრობს

შენში იმდენად ბედნიერი სული ბინადრობს


შენში იმდენად ბედნიერი სული ბინადრობს,

გზა აბნეული ანგელოზიც ალბათ გინატრებს,

საიდან მოდი ასე ტკბილი, ასე უბრალო,

ასე ცოდვიან და დიდგულა დედამიწაზე,

არ ვიცი ტკბილი სიზმარი ხარ თუ გაოცება,

ვშიშობ ზედმეტი სიყვარულის შიშიც დამწამონ,

შენებრ ლამაზად რომ შეეძლოს ყველას ცხოვრება,

ალბათ სამოთხე იქნებოდა მთელი სამყარო....


სიყვარულს დაუხუჭავს თურმე თვალები

სიყვარულს დაუხუჭავს თურმე თვალები

სიყვარულს დაუხუჭავს თურმე თვალები,
ჩვენს მოგონებებს მე ვემალები.
ათასი სიტყვა წავიდა უქმად
თითქოს ახლოა კვლავ შენი სუნთქვა...
როგორც დიადი სულის ნათელი,
როგორც ტაძარის წმინდა სანთელი...
შენი სახე კვლავ აჩრდილად მიდგას
და მენატრება ის წმინდა სიტყვა,
რომლითაც ვსუნთქავთ მე და შენ ისევ,
რომელიც გაჰყვა ცხოვრების მიზნებს
და გვიანია უკვე მალვები
სიყვარულს დაუხუჭავს თურმე თვალები.


ზოგჯერ თუ სევდა დანისლავს თვალებს - (ლექსი დედაზე - leqsi dedaze)

ზოგჯერ თუ სევდა დანისლავს თვალებს

ზოგჯერ თუ სევდა დანისლავს თვალებს,
ვერ დაიოკებ ცრემლებს ჟინიანს,
ნუ შეგაშინებს უძილო ღამე
ვიდრე დედა გყავს ნუ გეშინია.
ნუ შეგაშინებს მეხი ძლიერი.
მეხი უფესვო ხეებს ერევა,
ვიდრე დედა გყავს შენ ხარ ძლიერი
ვიდრე დედა გყავს ვინ მოგერევა.
ბედის ქამანდას თუ ვერ გაექცე,
წილ ხვედრიელი თუ ვერ გახედნე
დღეში რომ კიდევ ცხრაჯერ დაეცე,
დედის ხელები წამოგაყენებს.
ჭირთა თმენა და დიდი იმედი
დედა სიცოცხლის თვალის ჩინია ,
ვიდრე დედა გყავს შენ ხარ ძლიერი,
ვიდრე დედა გყავს ნუ გეშინია.


დედამ დასთესა ეს სილამაზე - (ლექსი დედაზე - leqsi dedaze)

დედამ დასთესა ეს სილამაზე

დედამ დასთესა ეს სილამაზე,
დაბადებიდან რასაც ეტრფიან!
ქალი ბევრია ამ ქვეყანაზე
მაგრამ დედა კი მხოლოდ ერთია!
დედა ძველია როგორც სამყარო,
და როგორც დილა არის ახალი
არ გაჩენილა ქვეყნად სახელი,
დედის სახელზე უფრო მაღალი!
ახალს ლანდივით შორდება ძველი
ცხოვრებაში გზა ვის არ შეშლია,
არ გაჩენილა დედის შემცვლელი,
სიყვარული და დედა ერთია!
გზა რომ არ გქონდეს დედის საფლავზე
მაინც არ უნდა გადაიარო!
და როცა მშობელ დედას აფასებ
შენს თავს აფასებ ადამიანო!!!!!


დედა - (ლექსი დედაზე - leqsi dedaze)

დედა

დედა, მე ხშირად ვეღარ გნახულობ,
რომ არ მიმიხვდე, რარიგად მიჭირს.
შენ, ვიცი ჩემთვის ლოცვა-მარხულობ,
და თუკი მტკივა შენ უკეთ იცი.
შენ რომ მჩუქნიდი, იმ ვარდს და სოსანს
ახლაც სიზმრებში ვხედავ ლანდებად.
დედი, ყოველდღე ვაპირებ მოსვლას,
მაგრამ ყოველთვის მაგვიანდება.
ვიცი, მპატიობ, ასეთი რომ ვარ,
ასე რომ მიმხრეს უცხო ქარებმა,
დედა, ერთხელაც ნამდვილად მოვალ
და გეტყვი: „არსად არ მეჩქარება!“
შენ დამიამებ ყველა წყლულს, ტკივილს
მეც გეტყვი ჩემი ბედ-იღბლის ამბავს.
დეეე, უშენოდ ღამით სულ მცივა,
მაგრამ არავინ მაფარებს საბანს


დედაზე ტკბილი და საყვარელი (ლექსი დედაზე - leqsi dedaze)

დედაზე ტკბილი და საყვარელი

დედაზე ტკბილი და საყვარელი,

ხომ არც არსებობს, არც არსებულა.

დედის შესადარ სიტყვას ვერ იტყვი,

არც ითქმება და არც ადრე თქმულა.

დედა-ეს სიტყვა,ყველაფერს უდრის

სიცოცხლეს,სითბოს, სიხარულს,მზესაც

და მის საშველად ცეცხლზეც, რომ დამწვან,

სიტყვას ხმამაღლა არ დავძრავ ერთსაც.

დედა,ეს არის ისეთი ძალა,

კაცმა ნათქვამი რომ დაგიმტკიცოს,

მას ყველაფერი დაეჯერება

მშობელი დედა რომ დაიფიცოს.

”სანამ დედა მყავს არ დავბერდები”

ასე ამბობენ,ასე მღერიან,

ადრე დაობლდე,ან გვიან თუნდაც,

დედას სიკვდილი არ უწერია.