ფიქრი არ მშორდება შენი

ფიქრი არ მშორდება შენი

ფიქრი არ მშორდება შენი
კიდევ უსასრულოდ გელი
ნატვრა მაქვს მხოლოდ ერთი
გფარავდეს დიდი ღმერთი

იყო სათნო და წმინდა
არ გასველებდეს წვიმა
არ გქონდეს გულში დარდი
არ გაწუხებდეს ქარი

იყო ლამაზი თბილი
ცხოვრება გქონდეს მშვიდი
არ ჩაგტეხოდეს ბედის
ფეხითსავალი ხიდი


სიყვარულის ბედისწერა - Siyvarulis bediswera

სიყვარულის ბედისწერა
მ ე - სავსე მაქვს გული შენი ტრფობით.
შ ე ნ - არ გესმის ჩემი გულის ძგერა.
ი ს ე - უნდა დავიტანჯო ჩუმად,
მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ - და თქმა ვერ გამიბედავს...
რ ო გ ო რ ც - მხეცი ვხეტიალობ ტყეში.
გ ა ნ წ ი რ უ ლ ს - ვერ მომინახავს შვება,
ს ა წ ა მ ლ ა ვ ი - მე დავლიე შენთვის,
გ ე ს მ ი ს ? - კარგო, ჩემი გულის ძგერა!...


პატარა ლექსები - Patara leqsebi

თეთრად გათენებული უძილო ღამეები

თეთრად გათენებული უძილო ღამეები
ბოროტ ადამიანთა ცოდვილი სახეები
სიცოცხლეს მოწყვეტილი ლამაზი ვარდები
მეც ავდგები და ღვინით დავთვრები...
ოცნებით გავივლი ამ მწარე ცხოვრებას
გულით ვატარებ დატანჯული ოცნებას
დავლევ ღვინოს და მომაგონდები
რომ შენ არასდროს არ გაგონდები
ისევ ოცნება ... ისევ ფიქრები
ისევ ღვინო და ... მთვრალი ვიქნები.

თ. შენკენაშვილი


შენი სახელი ... (პატარა ლექსი)

შენი სახელი ...

შენი სახელი ტაძრად ამიგია,
შენი სიყვარული სანთლად დამინთია,
ხატისწინ დამხობილს ხშირად მილოცია,
შენთვის ოცნებაში ხშირად მიკოცნია.


მინატრე და მოვალ (პატარა ლექსი)

მინატრე და მოვალ

ვიცი, დიდი ხანია მელოდები...
ისიც ვიცი, ჩემსავით ოცნებობ თბილ ოჯახზე, ერთგულ მეუღლეზე, ლამაზ შვილებზე...
თუკი მინატრებ, მე აუცილებლად მოვალ შენთან.


სანამ ცოცხალი ვარ სანამ კვლავ ვარსებობ.

სანამ ცოცხალი ვარ სანამ კვლავ ვარსებობ,
სანამ გულში ცოცხლობს ამინდი მზიანი,
მანამ მომეფერე, მანამ გამიფრთხილდი,
მერე ყველაფერი იქნება გვიანი.
სანამ ძველებურად ბრუნავს დედამიწა,
სანამ არ გამწირავს იღბალი ტიალი,
გულში ჩამიკარი გული არ მატკინო,
მერე ყველაფერი იქნება გვიანი.
სანამ სიყვარული ისევ შემიძლია,
სანამ კვლავ მახარებს ფოთოლთა შრიალი,
ხელზე წაიკითხე ჩემი ბედის წერა,
მერე ყველაფერი იქნება გვიანი.
მოვა დრო მიხვდები წარსულის შეცდომებს,
აგარ გაგახარებს ფოთოლთა შრიალი.
მე ვეღარ დაგიხსნი ტანჯვა სამსხვერპლოდან
მერე ყველაფერი იქნება გვიანი.
ბედის ირონია მწარედ ჩაგვიცინებს
და აგატირებს შიჩუმის ტრფიალი,
მარტო დარჩენილი სევდით გამიხსენებ
მაგრამ დამიჯერე იქნება გვიანი.
სანამ ცოცხალი ვარ მანამ მომეფერე
მერე ვერ მიშველის ხსენება ფიალით
გული არ მატკინო თორემ ცრემლების ღვრა,
როცა არ ვიქნები იქნება გვიანი.


მე ისე მოგენდე როგორც ქარს ფოთოლი

მე ისე მოგენდე როგორც ქარს ფოთოლი,
როგორც ზღვას პატარა ხომალდი;
როცა შორს მრჩებოდი, ვიყავი ობოლი,
ჩამქრალი პატრუქივით ვბოლავდი...
რა მოწყენილია ეს ქვიშის ხალიჩა,
ჭრიჭინას სიმღერა უნიჭო...
არ გინდა, სიყვარულში თავები დავიხრჩოთ?
ან ლურჯ ზღვას მივენდოთ უნიჩბოდ?
ჩვენი სიყვარული მიაგავს ამ ტალღას,
მიდის კვალს არ ტოვებს ნაპირზე...
მე მინდა, მარტო დავრჩე ამაღამ,
დავჯდე და ღრუბელივით ავტირდე.


შენ შვიდი ფერი ვეღარ დაგხატავს

შენ შვიდი ფერი ვეღარ დაგხატავს,
შენთან ფერები არაფერია
შენს თავს ვერ ვანდობ უნიჭო მხატვარს
შენ დედოფლობის დიდო ფერიავ.

შენთვის არ კმარა პიკასოს ფუნჯი
არც ლეონარდოს ნიჭი უბადლო,
შენი მხატვარი მხოლოდ ერთია
შენ მხოლოდ იმ ერთს უნდა უმადლო.

ვერც ფიროსმანი, ვერც რაფაელი
ვერც კონსტანტინეს ფერთა მორევი
როგორ დაგხატავ აღარ კითხულობ?!
სიყვარულია ნიჭი ყოველი.

სწორედ ამ გრძნობით მე შენ დაგხატავ
სწორედ ამ გრძნობას შენგან მოველი...


მე მოვალ შენთან...გაზაფხულის წვიმას მოვყვები

მე მოვალ შენთან...გაზაფხულის წვიმას მოვყვები,
მარტის სიგიჟეს მონატრებას გავანდობ შენსას,
შევიპარები შენს ოთახში ლურჯი იებით
და მიტოვებულ ჩემს სიყვარულს დავუწყებ ძებნას...

მოვალ დაღლილი...გათანგული ფიქრით და ლოცვით,
დახეთქილ კვირტებს დავკრიფავ და მოვიტან შენთან.
დაფეთდებიან ალიონზე ხეები მარტის
და გულწასული მონატრება მომიყვანს შენთან...


ახლა ქარია...

ხედავ ბეღურებს...
საკენკს ფანტავ თბილი მუჭიდან,
მინდა შენს არსში დავასრულო ყველა მანძილი.
ახლა ქარია...
მე ვჩურჩულებ: - ხელი მომჭიდე...
ვცხოვრობთ და, ასე, ერთმანეთის ამინდს ვამძიმებთ.
ჰაერის ფილტვებს მეტასტაზად მოედო ნისლი,
ნესტის სურნელით...
და ქალაქი წვიმებს მინებდა,
მზე გვაქვს ოთახში,
ოც კვადრატულ სიჩუმეს ვისმენთ,
მზე გვაქვს ოთახში...
და წვეთები ცვივა მინებთან.
დამტვერილია ჩვენი ბოლო ოცნების ფრანი,
როცა სარკმელს ხსნი, თითქმის, მუდამ ზეცაში მიქრის,
მერე იმტვრევა...
შენ ამბობ, რომ ამ დროს სულ ვაფრენ,
რომ პოეტი ვარ და შეშლამდე მიზიდავს ფიქრი.
მე, ხშირად, გარეთ გავდივარ და სივრცით ვარ მთვრალი,
უმისამართო ქუჩის ჩიხში უმიზნოდ ვუსტვენ,
მარტო რჩები და გინდა ეს დრო თითებზე თვალო.
ახლა ქარია...
მაჯისცემა წვიმას აქვს სუსტი.
სულის სიღრმეს კი ემატება უსაზღვრო მასა,
სხეულს სისხლი სდის და ამ
დღეებს თეთრ კანს უსველებს,
ყოველ საღამოს, შენ, ფინჯანით, სიყვარულს მასმევ
და ჩვენს ფანჯრებთან ყვითელ მთვარის დგას კარუსელი.
[/center][center]
[/center][center]


დღეს უშენობის მერამდენე სტრიქონებს დავწერ

დღეს უშენობის სახლში მიწევს
მე არსებობა,
თითქოს ლოდინიც გათანგულა
ცრუ მოლოდინით,
ვცდილობ განვაგრძო უშენობით
ჩემი ცხოვრება,
თავდაკარგული გადაჩვევას
ავედევნები...

დღეს უშენობის მერამდენე
წუთებს დავითვლი,
დრო და წამები მატარებენ
ხელის გულებზე,
შენთვის ვინ იცის, იქნებ სწრაფად
მიქრის დღეები,
ჩემთვის კი... ვითვლი, უშენობის
საუკუნეებს...

დღეს უშენობის ოცნებებში
მიწევს გაფრენა,
ახლა ფიქრებმაც უმიზეზოდ
იწყეს ჩაფერფვლა,
სიკვდილის ჩრდილი აედევნა
სიცოცხლეს ლანდად,
იქნებ კონტურებს მიღმა ვცადო
შენი დაკარგვა...

დღეს უშენობის ვეგებები
მერამდენე სხივს,
თითქოს მძულს კიდეც გაყინული
გარიჟრაჟები,
ღამის ქარიშხალს გავუწოდებ
თითებს გაცრეცილს,
სხეულს დავტოვებ, ასე უხმოდ
გავედევნები...

დღეს უშენობის მერამდენე
სტრიქონებს დავწერ,
თუმცა სიტყვები ფერს კარგავენ
გრძნობების ფონზე,
ისე მიყვარხარ აი ახლა...
გაგიჟებამდე...
მონატრებას კი...ხიდად გავდებ
გადაჩვევამდე..."