ნანა სელეპანოვა - თოლი დაგიდგეს

მეძახ, არცრაის მპირდები,
ვითამ გვირილებ დამიფენ,
ჩემკენ სასწორებ იხრები,
სხვასთან ღიმილებ არიგებ.


ნანა სელეპანოვა - Только, не зарекайся!

Вот и настала утро,
Солнце вновь поднимается,
С утра хочу целоваться,
Только, не зарекайся!


ნანა სელეპანოვა - იქნებ, არც კი გიყვარდი

სხვამ თუ არა, ჩვენ ხომ ვიცით,
რა ძნელია ლოდინი,
მონატრება, რატომ გვაწევს
გულზე რიყის ლოდივით.


ნანა სელეპანოვა - მერე რა

მერე რა, თუკი გულია სუსტი,
რომ სიხარული ზოგჯერ მწუხრია,
ზოგს თუ ახარებს, რომ ცაა ლურჯი,
ზოგს ცის დანახვაც არ შეუძლია.


ნანა სელეპანოვა - როცა მიყვარდა

დილაა...ჭიშკარს აწვალებს ქარი,
მზემ საჩიხესთან გაიფრთხიალა,
მე მაშინ უფრო, ვიყავი ლაღი,
როცა მიყვარდა, როცა მიყვარდა.


ნანა სელეპანოვა - ჩვენთან არს ღმერთი

ნეტავ, მზე ცაზე, რისთვის აენთო,
ან დღევ ნათელო, რატომ ბინდდები?
ჩვენ არაფერი არ გვაქვს საერთო,
საერთო არის, უფლის სიტყვები!


ნანა სელეპანოვა - სანამ ფრის დაიძახებ

შენ ვენახში ჩიტი კენკავს,
ლეღვს დათაფლულს, დილამდე,
მზემ დაშაქრა ჩირად კენკრა,
ერთხელ არ დამიძახე.


ნანა სელეპანოვა - "მეძავის" დატირება

მოდიოდა ყოველ ღამე მთვრალი,
(ამ ღამესაც საბნად წაგიხურავს,)
შენ იყავი ერთადერთი ქალი,
ვისაც მისგან არაფერი სურდა.


ნანა სელეპანოვა - მზე ჩემი წილი

ცა მისთვის მინდა,
ცხელ გულზე მეწვეს
მთვარე.. ღრუბლები
ხელით ვარწიო,
ტანზე ვარსკვლავნი
ხალებად მესხდნენ,
ღრუბლის ფთილები
მზეს შევაბნიო.


ნანა სელეპანოვა - ადიოს!

...და გზაჯვარედინზე
გზა უცებ გაიყო,
ცხოვრებამ სიცოცხლის
ხალისი დაკარგა,
ვერ დავისაკუთრე,
რაც ჩემი არ იყო,
რაც შევინარჩუნე,
დრომ ისიც წამართვა.


ნანა სელეპანოვა - ქალი წვიმაში

ვიტირებ -
ტირილი მიხდება,
სველ ქუჩებს
ტირილით დავივლი,
ის ვაჟი,
ისევ იქ იდგება,
დღემუდამ
ფიქრში, რომ დამიდის.


ნანა სელეპანოვა - მიეც მწერალსა მოთმენა

დაჯდნენ წერად ლექსებისა, საბრალონი საუბრისას,
აჰა, ხალხო, წაიკითხეთ, ლექსი მავანთ როგორ რყვნისა,
ვერ დადგების უმეცრებით გონი მათთა სწორსა გზისად,
შეუნდეთ და გაატანეთ ქარს ან ზღვათა ტალღებისას.