ნანა სელეპანოვა - საზღაური

ლოცვას და მარხვას გადაჩვეული,
რამ მომიყვანა გუშინ შენს ხატთან,
ვიცი, არა ვარ შენი რჩეული
და მაინც შენგან ვითხოვ სამართალს.


ნანა სელეპანოვა - ბედი უნდა ყველაფერს

უპატრონო სასაფლაო,
ჩემს ღაღადისს მაგონებს,
არა, ღმერთთან არა ვდაობ,
ღმერთს მე ვერ გავაგონებ.


ნანა სელეპანოვა - წინასწარ

წინასწარ რომ გეტკინება,
წინასწარ რომ არ იცი,
ორი გულის შერკინებას,
წინასწარ რომ განიცდი.


ნანა სელეპანოვა - ჩემზე ელაპარაკე

გველნაკბენებ
კრიახობენ,
ფიქრამღვრეულ,
ამრეზილნ...


ნანა სელეპანოვა - პროტესტს ვაცხადებ


მე მარტოსული,
დღემდე მაინც,
ვერვინ გამხედნა,
მე, ვინაც ნებით,
ეს ცხოვრება
წიხლით ჩავფარცხე,
და სანამ, ტრფობის
სასახლეში
ვინმე ჩამკეტავს,
თავისუფლების მოყვარული
პროტესტს ვაცხადებ!


ნანა სელეპანოვა - ჩემია

ღაწვებ -
წითლაებ ყირმიზობ,
ტანს -
ჟრუანტელა ალებით,
გეყოის,
რისთვინ გიჟგიჟობ,
მაეშვ,
შამიჩდნენ ქალები.


ნანა სელეპანოვა - ჩემთვის ის, მაინც ანგელოზია

თითქოს, სიცივე სულში შემოდის,
თითქოს სულ ვიწვი, ასე მგონია,
შეყვარებულში არის დემონი,
ჩემთვის ფრთიანი ანგელოზია.


ნანა სელეპანოვა - როდემდე გიღიმო შორიდან


როდემდე ვიაროთ
მე და შენ ცალ-ცალკე,
მტირალა ლექსები,
როდემდე გავლექსო,
შენს პოვნა - ძებნაში
იაბო დავქანცე,
უბელო კვიცივით,
სანამდე გაგხედნო.


ნანა სელეპანოვა - მესროლე!ტყვიას ნუ ამაცდენ

მესროლე! ტყვიას ნუ ამაცდენ,
მე ახლა, არ ვითხოვ არაფერს!
ცის კიდეს აფრენა მეწადა,
სიარულს ფეხებით შიშველით,
გგონია, თითქოს და ერთად ვართ?
ჩვენ ახლა, ვერავინ გვიშველის..


ნანა სელეპანოვა - სიყვარულმა გადაგიარა?

რა შეგიძლია, როცა აწმყოთი
ცხოვრობ და ფიქრობ,
თუ სიამაყეს სიმტკიცეს და
დუმილს ადარებ,


ნანა სელეპანოვა - არაფერი ჩვენს შორის

არაფერი ჩვენს შორის
არ მოხდება არასდროს,
ახლა ცეცხლის ალში
იწვის გაზაფხულის საღამო,
მხოლოდ წვიმას ველოდები,
ცეცხლს წვიმა თუ ჩააქრობს,
გათენდება, დამთავრდება,
ეს სიზმარიც საამო.


ნანა სელეპანოვა - მე არასოდეს, ასე ძლიერ არ მყვარებია

აჰა, დავბრუნდი იქ, წარსული
თავს, რომ მახსენებს,
სად ჭრილობები არ ხორცდება,
გული არ ფეთქავს,
თუმც დავივიწყე სიამაყე,
ვინ გამამხნევებს,
ეს სინანულმა იცის ხოლმე,
ასეთი სევდა.