ნანა სელეპანოვა - არაფერი ჩვენს შორის

არაფერი ჩვენს შორის
არ მოხდება არასდროს,
ახლა ცეცხლის ალში
იწვის გაზაფხულის საღამო,
მხოლოდ წვიმას ველოდები,
ცეცხლს წვიმა თუ ჩააქრობს,
გათენდება, დამთავრდება,
ეს სიზმარიც საამო.


ნანა სელეპანოვა - მე არასოდეს, ასე ძლიერ არ მყვარებია

აჰა, დავბრუნდი იქ, წარსული
თავს, რომ მახსენებს,
სად ჭრილობები არ ხორცდება,
გული არ ფეთქავს,
თუმც დავივიწყე სიამაყე,
ვინ გამამხნევებს,
ეს სინანულმა იცის ხოლმე,
ასეთი სევდა.


ნანა სელეპანოვა - მე პოეტი არ ვარ

მე პოეტი არ ვარ, არა,
არც მწერალი ქალი ვარ,
მაგრამ მთვარის სანახავად,
ზეცას ლექსით ავდივარ!


ნანა სელეპანოვა -გულში შემოიჭრა ქალივით

რვა მარტია და გაზაფხული,
ისე შემოიჭრა ქალივით,
ვით თაკარა მზე ალანძული,
ზეცად სიმხურვალეს განიცდის.


ნანა სელეპანოვა - ჩემო სანატრელო

მე ის გაზაფხულზე გულში ჩავიხუტე,
მაინც ამატირა ზამთარში,
განა, ლერწამი ვარ, წელში გადამწყვიტო,
ჩემი მზეჭაბუკი, სად არის?


ნანა სელეპანოვა - შემინდე,შემინდე

არ ვგავარ ამაყს და
არ ვგავარ ჟინიანს
და არც შეშლილი ვარ
და არც მეშინია!


ნანა სელეპანოვა - ის მაინც მოდის

ღია სარკმლიდან
ღამე მიღიმის
და ბნელ ოთახში
მთვარეს მიგორებს,
ვდგავარ კუთხეში
მთვარემისჯილი
და მთვარის შუქზე
წარსულს ვიგონებ.


ნანა სელეპანოვა - უშენოდ ყოფნა მეძნელა

უფრო და უფრო მინდები,
დარდს ვეხეთქები მკერდითა,
გულში ნადები ფიქრები,
ვერ გავუმხილე ვერვისა.



ნანა სელეპანოვა - თორემ

რატომ მეგონა გულით მეძახდა,
მასთან შეხვედრა, რად დავიჟინე?
გადმო ამ ღამით ჩემ ეზო-კარსა,
თორემ ამაღამ ვერ დავიძინებ.


ნანა სელეპანოვა -ჩამოდი ქალაუ

ჩამოდი, ქალაუ,
ხვალ ერთად
ავიდეთ მთაზედა,
ტყეებში ხეს
მჯდარი დავაფრთხოთ
წითური ალალი...


ნანა სელეპანოვა - ძაღლის წელი

ძ ველებურად ახალი წლის აღარა მწამს,
ა რც რამეზე დამრჩენია ხარბად თვალი,


ნანა სელეპანოვა - Пусть говорят

Опять в сердце страх и боль,
В собственном с тенью я играю,
Опять выбрала глупую роль,
И как потеряла тебя,не понимаю.