ქაროვ, ნეტავ რას ერთობი

ქაროვ, ნეტავ რას ერთობი,
ან ვის ზღაპარს ყვები,
ხომ იცი რომ არ გენდობი
სადაც არ შემხვდები.


qarov netav ras ertobi an vis zgapars yvebi


რას მიყურებ

რას უწუნებ, ან რა გითხრა ამ სიტყვებმა?
რას მიყურებ? ქედმაღლობა გიკვირს ჩემი?
რა ნიავი? ქარზე ასე არ ითქმება,
რას მიყურებ? მე ფანჯრიდან შემოვედი.


მარაბდელი ზურია - ფეხებზე ჭრილა სუროს გახვევდა

ფეხებზე ჭრილა სუროს გახვევდა,
ჩუმად დაჰყრიდა ჯიბიდან ცოდვებს,
ღრუბლებს მიწაზე ისე აწვენდა
ვით ნოემბერი მაისის პოთლებს.

marabdeli zuria fexebze chrila suros gaxvevda


ლომივით

ამ არამზადა უგულო ბოლომ,
უკან კლიტულით კარი ჩაჰკეტა,
ხელის გულივით მოსჩანს, თუ როგორ
დრომ საუკუნე წამად დაჰკეცა.


პატარა გოგო

ნაზი სიტყვები ენის წვერს შხამად,
შენი ღიმილი სამოთხეს ავა,
მიდიხარ მიგაქვს ნაცრისფერ გზაში
გიშრის მტევნები მაგ ხვეულ თმაში,


უსათაურო

არ მინდა გაჩნდეს ის ერთი წამი
როცა შენს გულში გაჩნდება ბზარი
როცა მივხვდები ვყოფილვარ მტყვანი
და ეს ყოფილა სულ ჩემი ბრალი


ოტია ზედგინიძე - შემოდგომა

როცა ფოთლები ტოვებენ ხეებს
მოედებიან ბილიკევს ვიწროს
შენი დაკარგვა მაშინებს მეც და
იმ ხეებივით განვიცდი თითქოს,


ტკივილი

მე რომ გაფრენა არ შემიძლია,
ეს უკვე ნიშნავს გარდაცვალებას,
ვგრძნობ ვეღარ ვუძლებ და ვეღარ ვქაჩავ,
ამდენ ტკივილს და ამდენ წვალებას.


აქ მორჩა

მინდა სიტყვები გავრითმო,
ლექსად დავწერო სათქმელი
გრძნობები ფანქრით დავხატო
რადგან ვერ ვპოვე სიტყვები

წამს წუთი, წუთებს საათი
დროის შეგრძნება გაქრება,
როცა თვალებში ჩაგხედავ
და სინანული გაჩნდება


უკვე გვიანია ჩემი სიყვარული

უკვე გვიანია ჩემი სიყვარული,
ფუჭი მოლოდინი, დროა შევაჩერო.
ალბათ ლაბირინთებს ვეღარ მოვერევი,
და სვლა ბილიკებით უნდა გავაგრძელო.



მიყვარხარ და

მიყვარხარ და შენ ხარ ჩემი
მოგონილი ამბავი,
მიყვარხარ და შენ ხარ ყველა
საოცნებო ზღაპარი.
მიყვარხარ და შენ ხარ ჩემი გზა,
ბილიკი სავალი.


როგორ თბილია სულ ბოლო სხივი

...როგორ თბილია სულ ბოლო სხივი..
ზღვაში ჩაძირულ ოქროსფერ მზისა..
როგორც განცდილი და ვერ ნათქვამი..
სულ ბოლო სიტყვა განშორებისა..

ზაზა ბაგალიშვილი

zaza bagalishvili rogor tbilia sul bolo sxivi zgvashi chadzirul oqrosfer mzisa