ნანა სელეპანოვა - როდემდე გიღიმო შორიდან


როდემდე ვიაროთ
მე და შენ ცალ-ცალკე,
მტირალა ლექსები,
როდემდე გავლექსო,
შენს პოვნა - ძებნაში
იაბო დავქანცე,
უბელო კვიცივით,
სანამდე გაგხედნო.


ნანა სელეპანოვა - მესროლე!ტყვიას ნუ ამაცდენ

მესროლე! ტყვიას ნუ ამაცდენ,
მე ახლა, არ ვითხოვ არაფერს!
ცის კიდეს აფრენა მეწადა,
სიარულს ფეხებით შიშველით,
გგონია, თითქოს და ერთად ვართ?
ჩვენ ახლა, ვერავინ გვიშველის..


ნანა სელეპანოვა - სიყვარულმა გადაგიარა?

რა შეგიძლია, როცა აწმყოთი
ცხოვრობ და ფიქრობ,
თუ სიამაყეს სიმტკიცეს და
დუმილს ადარებ,


ნანა სელეპანოვა - არაფერი ჩვენს შორის

არაფერი ჩვენს შორის
არ მოხდება არასდროს,
ახლა ცეცხლის ალში
იწვის გაზაფხულის საღამო,
მხოლოდ წვიმას ველოდები,
ცეცხლს წვიმა თუ ჩააქრობს,
გათენდება, დამთავრდება,
ეს სიზმარიც საამო.


ნანა სელეპანოვა - მე არასოდეს, ასე ძლიერ არ მყვარებია

აჰა, დავბრუნდი იქ, წარსული
თავს, რომ მახსენებს,
სად ჭრილობები არ ხორცდება,
გული არ ფეთქავს,
თუმც დავივიწყე სიამაყე,
ვინ გამამხნევებს,
ეს სინანულმა იცის ხოლმე,
ასეთი სევდა.


ნანა სელეპანოვა - მე პოეტი არ ვარ

მე პოეტი არ ვარ, არა,
არც მწერალი ქალი ვარ,
მაგრამ მთვარის სანახავად,
ზეცას ლექსით ავდივარ!


ნანა სელეპანოვა -გულში შემოიჭრა ქალივით

რვა მარტია და გაზაფხული,
ისე შემოიჭრა ქალივით,
ვით თაკარა მზე ალანძული,
ზეცად სიმხურვალეს განიცდის.


ნანა სელეპანოვა - ჩემო სანატრელო

მე ის გაზაფხულზე გულში ჩავიხუტე,
მაინც ამატირა ზამთარში,
განა, ლერწამი ვარ, წელში გადამწყვიტო,
ჩემი მზეჭაბუკი, სად არის?


ნანა სელეპანოვა - შემინდე,შემინდე

არ ვგავარ ამაყს და
არ ვგავარ ჟინიანს
და არც შეშლილი ვარ
და არც მეშინია!


ნანა სელეპანოვა - ის მაინც მოდის

ღია სარკმლიდან
ღამე მიღიმის
და ბნელ ოთახში
მთვარეს მიგორებს,
ვდგავარ კუთხეში
მთვარემისჯილი
და მთვარის შუქზე
წარსულს ვიგონებ.


ნანა სელეპანოვა - უშენოდ ყოფნა მეძნელა

უფრო და უფრო მინდები,
დარდს ვეხეთქები მკერდითა,
გულში ნადები ფიქრები,
ვერ გავუმხილე ვერვისა.



ნანა სელეპანოვა - თორემ

რატომ მეგონა გულით მეძახდა,
მასთან შეხვედრა, რად დავიჟინე?
გადმო ამ ღამით ჩემ ეზო-კარსა,
თორემ ამაღამ ვერ დავიძინებ.