ნანა სელეპანოვა - მე მაინც ვიტყვი



აქ რომ მსგავსი დაწერილა, ვიცი,
მერე რაა რომ, მაინც ჩემსას ვიტყვი.
ყველა სიტყვას, თუ ჩამითვლით ცოდვად,
ჩათვალეთ, რომ გიჟი ვარ და ვბოდავ.
დღეს ცოტაა დიად სიტყვის მთქმელი,
სიმართლისთვის, ნუ ჩამქოლავთ ქვებით.
მე მარტო ვარ, ხელს ვერავინ მიშლის,
ვმოგზაურობ დედამიწის ირგვლივ.
აქ იმდენი ორპირია, ფლიდი,
მე უვიცი, ამდენს ვეღარ ვითვლი.
(ან, გაოცებულს ღია დამრჩა პირი.
ან, დავმუნჯდი და აწი, ვეღარ ვყვირი.)
აქ გონება დაუპყრიათ ცოდვებს,
როდის იყო, უღირსს ჭკუა ჰქონდეს.
აქ წიგნში არ ჩაურგიათ თავი,
ინტერნეტით გადამწვარა ხალხი.
აქ ბევრია პოლიტიკის გიჟი,
სჯობს გავჩუმდე, არ დამწამონ ცილი.
აქ მწერლების აღლუმია, ბუმი,
პარაზიტობს კოღოა თუ ბუზი.
აქ აშუღებს დაუწუნეს ენა,
დაადუმეს, მეტი რომ არ ეთქვათ.
აქ შიმშილით ამოხადეს სული,
ვინც კი არის ბედისწერით კრული.
აქ ვერ ხვდები, სით უბერავს ქარი,
სიყვარულიც, სადღაც შორ-შორს დაჰქრის.
აქ შიშით, რომ დააჩლუნგონ ერი,
სატყუარად შემოუგდეს მღვდელი.
აქ მოძღვრის წინ დაჩოქილა მრევლი,
ვეღარ შველის სატანა თუ ღმერთი.
სად წავიდე, ანდა, რომელ მხარეს?
ვიცი, ყველგან დამიგებენ მახეს.
მე ვიქნები უბედური, სადაც,
ვერ არჩევენ ბოროტსა და მართალს,
სადაც სევდა და ტკივილი სუფევს,
სად ერთმანეთს დაუმსხვრევენ გულებს.
სად სიმშვიდე შემერგება წამლად,
მეც იქითკენ გავფრინდები, წავალ.
ვერ დავწერე მე ამაზე მეტი,
თუ გამომრჩა, ახლა შენ თქვი, შენი,
და მეც რომ არ ამივარდეს თავში,
არ დამიკრათ არც თავი, არც ტაში.

P.S. არ დავწერე, მგონებ მეგობრობაზე,
რაც ნაღდია და ვაფასებ მეტადრე,
ის არ გაცვლის სიძვას ერთგულებაზე,
ლაპარაკობს, ვინც ღმერთების ენაზე!



Loading...


თეგები: მაინც ჩემსას ვიტყვი

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.