ნანა სელეპანოვა - მაშინ, როცა

 (ხმები: 1)



მაშინ, როცა ამ ლექსს ვწერდი,
მე, საბრალო, მონა შენი,
ლექსი სისხლით შეიღება
ჩემ გულიდან მონადენით.

მახსოვს, თვალნი ორნი, სწორნი,
მაცდურ მზერით როს მაცდუნა,
სიომ ცრემლი წარიტაცა
და ყვავილებს დააპკურა.

შენ ვერ განდობ რაც მაწუხებს,
მე სიყვარულს ჩემში ვმარხავ
და შენდამი დიდ სიძულვილს,
საიდუმლოდ ქარებს ვატან.

წელს უშენოდ გავატარე
კვირტშემხმარი გაზაფხული,
მოხვალ? გეტყვი, შენ მიყვარდი,
მაშინაც კი, როცა მძულდი.

ვიცი, შენი დაბრუნებით,
ისევ ბეწვის ხიდზე გავალ,
დამიზამთრებ ამ ზაფხულსაც
და ღიმილით ჩემგან წახვალ.

ახლა მიკვირს, გული ჩემი
შენზე რაღამ აატირა,
ასე, როგორ გავიმეტე
საჯიჯგნად და დასაცინად.

მაგრამ სული მაინც შემრჩა
დღემდე შენთვის არნახული
და დაგტოვე ჩემ ლექსებში
სამუდამოდ დამარხული.

ახლა, როცა ამ სიტყვებს გწერ,
გამიყუჩდა გულის ძგერა,
მაგრამ სევდა სანთელივით,
არც იწვის და არცა დნება.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.