ნანა სელეპანოვა - ლექსში ჩაკარგული

 (ხმები: 1)


ალბათ, იმაში ვარ დამნაშავე,
რაც მითქვამს, სულაც, არ უნდა მეთქვა,
ან იქნებ, გულში რაც გადავმალე,
არ მოვიტანე გულამდე თქვენთან!

იქნებ, ტყუილად ვაფრინე სიტყვა
და ვგრეხდი, ისეც დაგრეხილ რითმებს,
დღეს არ მაშინებს ქარი და წვიმა,
წყენა მაშინებს, თქვენგან რომ ვითმენ!

რა თავში ვიხლი ქება-დიდებას,
როს მარტოსული ჩემთვის ვღიღინებ,
შეილახება ლექსის ღირსება,
თქვენ ყველა ლექსი, თუ ამიტირეთ!

ნუთუ, ერთ ლექსში, ან თუნდაც პწკარში,
არც ერთი ფრაზა არ მოგეწონათ,
თუმც გულმა ჩემმა, ლექსების ხათრით,
თქვენამდე მაინც გადაიწონა!

თუ წასვლა გინდათ, მე არ დაგიშლით,
თუ უღირსი ვარ, არ შემიყვაროთ,
ასე გლეხურად, იმიტომ გიხსნით,
თქვენს მარტივ ტვინში, რომ დავიყვანო!

მთვარიან ღამეს ფიქრები ვლეწე,
მუზა მესხმოდა არგაღვიძებულს,
ლექსი არ მოგწონთ?! მეც ამის მერე,
პროზას მოგართმევთ დამახინჯებულს!

ვიცი, უაზროდ გავყვირი ახლაც,
მიეც კეისარს კეისარისა!
მე თქვენ გულებში ბოღმა კი დავკალ,
გაურანდავი მშვლდისარითა!




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.