ნანა სელეპანოვა - "მეძავის" დატირება

 (ხმები: 2)


მოდიოდა ყოველ ღამე მთვრალი,
(ამ ღამესაც საბნად წაგიხურავს,)
შენ იყავი ერთადერთი ქალი,
ვისაც მისგან არაფერი სურდა.

არც ფარჩები, ჭრელაჭრულა ფერის
და არც ოქრო, ყვითლად მოელვარე,
დღე და ღამე, მის საცვლებსა ფენდი,
მისებურად თეთრს და მოქათქათეს.

და ეს ღამეც, მოღერებულ ფუნჯით,
ვნებას შენსას, მუქ ფერებში ხატავს,
შენს სიყვარულს უსასყიდლოდ ჩუქნი,
დაკარგული სიყვარულის ფასად.

ქვედამხობილს გველი კბენით გესლავს,
დაულევლად წამალიც ვერ წამლავს,
როდის იყო, ერთნაირად კვებავს,
სიყვარული მდიდარსა და ღატაკს.

ვინც არ ითხოვს,არც არაფერს იღებს,
დღეს ასეა, ცხოვრებაა ბრძოლა,
ახლაც ზიხარ, ჩაკირკიტებ სიზმრებს,
უპირებო სიყვარულის მონავ!

ო, იმ ღამეს უსაშველოდ ქუხდა,
მას თუ არა, შენ გაგიწყრა ღმერთი,
შენ კი, მისგან სიყვარული გსურდა,
წავიდა და..დარჩი ერთადერთი!




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.