ლაშა კარანაძე - სიყვარული ედემში

 (ხმები: 18)


მე სიყვარული შენთნ ყოფნის, მიორმაგდება,
როცა შენს თვალებს აელვებულს ნაპერწკალივით,
ჩავაშტერდები იქ დავინახავ სამოთხეს ბაღებს,
და რომ მე და შენ, ამ ედემში დავიარებით.


ხეზე მიყრდნობილს, ბალახის ცვარი გისველებს ფეხებს,
თეთრი სამოსის ბოლოები კოცნიან ბალახს,
მე შენს გეერდით ვარ დაჩოქილი ყვავილით ხელში,
ვემბორები შენს დაშვებულ ხელების ცახცახს.


ჰკრთი მიმიზოსებრ, ამ ბაღებს რომ ამშვენებს ნაზად,
სულს, რომ მიშფოთებს შენი სახის სიმკრთალე ზღვისებრ,
მდინარეს ახლავს, სინოტივე და სიფაქიზე,
შენ კი თან გახლავს სილამაზე, მშვენება, ისე.

თითქოს ნატრობდეს ამ სამოთის ყველა ყვავილი,
შეერთოს შენს თმებს, წელამდე, რომ გამშვენებს ახლა,
და ყველა ტოტმა შენთვის შემქნას საფეხურები,
რომ ტახტრევანზე, სამოთხისა აბრძანდე თავად.


არ მეგულება ამ ედემში, ამ სამოთხეში,
ქალი ლამაზი უფრო, მშვენი ვიდრე სამზეო,
შენ უფრო სხვა ხარ, ყველაფერზე ამაღლებული,
მე კი მსურს შენი შეყვარება ერთხელ გავბედო.


ლაშა კარანაძე




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.