ბადიშ ხურსილი - სარკმლიდან ვუცქერ ღრუბლის ნაგლეჯებს

 (ხმები: 7)


სარკმლიდან ვუცქერ ღრუბლის ნაგლეჯებს
სიცოცხლე მოსჩანს, ზღვასავით ლურჯი
გამოკეტილი ვზივარ, გავცქერი
ცხოვრებას, მე რომ,უკვე გავუშვი...
მტანჯველი წამი ეკვრება მინას
გული კი სადღაც დაბორიალებს
დაკარგულ წლებზე დარდი და ფიქრი
დამწყვდეულივით მაფორიაქებს...
სველი კედლები მზარავს, (მაქვს შიში)
შეუცნობელი ხვალინდელი დღის
თითქოს ათასი ტალღა ერთბაშად
დამანგრეველი, თავზე გადამდის...
ვიმსხვრევი, მერე, ისევ ვივსები
ბოლთასცემენ და სდუმან ნისლები
სხეულს გაურბის ტკივილით სული
მეხნაკრავივით მეც ვიხლიჩები...
ცივა, ძალიან ცივა ოთახში
ახლა, ფიქრიც კი ძალზე რთულია
გაყინულ ხელებს ვაცეცებ თრთოლვით
(გარეთ კი ვხედავ, გაქზაფხულია)
ნატვრის ბეჭედი ვინატრე უცებ
(სამყარო უკან დავატრიალო)
რომ, შენთარ ერთად, თეთრი აფრებით
ოკეანეში ვიხეტიალო...
ობობა ქსელებს აბამს სარკმელზე
გადამიკეტა მზერა, ოცნება
სანთელს ვაქრობ და ბაგეს ვიკვნიტავ
ახლა, ნამდვილად არ მელოცვება...
სარკმლიდან ვუცქერ ღრუბლის ნაგლეჯებს
სიცოცხლე მოსჩანს, ზღვასავით ლურჯი
გამოკეტილი ვზივარ, გავცქერი
ცხოვრებას, მე რომ, უკვე გავუშვი...

ბადიშ ხურსილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.