თბილისს

 (ხმები: 14)


მოვალ და გეტყვი, რომ არ შეცვლილხარ,
რომ ჩამოგტირის ისევ თავ-პირი...
აღარც ოქრო და აღარც ვერცხლი ხარ,
აღარც ის ჩემი მყუდრო ნაპირი...

აღარ მახარებს, შენი-მაისი,
სილამაზე და ცხელი ივლისი...
და აღარ მხიბლავს-აის-დაისი,
იმ ჩემი მშვიდი-ძველი თბილისის...

შენ ახლა დგახარ, როგორც ხმელი ხე,
შემხმარ ტოტებს, რომ იკავებს ძნელად.
მე, ეგ მაშინებს-ხმას, რომ ვერ იღებ,
როგორც იცოდი წარსულში,ძველად...

მაშინებს შენი უხმო იერი,
და მე მგონია გინდა გაიქცე...
ვიცი წარსულით, რომ ხარ მშიერი,
და მეშინია არსად წაიქცე...

მოვედი,გხედავ,რომ არ შეცხვლილხარ,
და ჩამოგტირის ისევ თავ-პირი,
აღარც ოქრო და აღარც ვერცხლი ხარ,
და არც ის ჩემი მყუდრო ნაპირი...

სად დაიკარგა ის შენი ხიბლი,
ის შენი ძველი ავგაროზები...
როგორ გინდა, რომ გადარჩე მარტო,
როცა ყვავივთ გჭამენ... ბოზები



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.