პოეტის ანდერძი

 (ხმები: 6)


შენ ალბათ ხვდები, მე რა მომელის,
და იცი მალე დარჩები მარტო.
ეს არის ბედი ყველა პოეტის,
და ჩემს სიცოცხლეს ტყილად ნატრობ....

მე, წავალ. მალე.. (აქ ვინ დარჩება).
უნდა მიხედო შვილსა და ოჯახს.
აზრი არაა აქვს ჩემს აქ დარჩენას,
ნუ შეიძულებ ჩვენს მყუდრო ოთახს.

მე წავალ მალე, დარჩები მარტო,
ტკივილებით და სავსე დარდებით.
გთხოვ აგარაკზე როცა იქნები,
ეზოს მოფინო თეთრი ვარდები....

ხომ იცი, როგორ მიყვარს მე თეთრი,
თოვლი, პერანგი, ყვავილი, ვარდი.
გთხოვ დაიტოვო თითზე ბეჭედი....
არ ჩამაყოლო საფლავში დარდი...

მერე ყველაფერს მიხედავს წლები,
და დრო ყველაფერს მიუჩენს ადგილს.
შენ კარგად ხვდები, რომ უკვე ვკვდები,
მომიზომავენ საფლავზე ადგილს....

მე პოეტი ვარ-გიტოვებ ლექსებს,
გიტოვებ იმას, რაც მიწერია.
გთხოვ ნუ მანახებ თვალებზე ცრემლებს,
მე ... გადარჩენა არ მიწერია...

მე წავალ მერე დარჩები მარტო,
ტკივილებით სავსე დარდებით....
ერთსა გთხოვ მხოლოდ, რომ ჩემს საფლავზე,
დარგო, ლამაზი, თეთრი ვარდები...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.